Ramayana — Yuddha Kanda, Sarga 97, Shloka 2
सप्तनवतितमः सर्गः (Yuddha Kāṇḍa 97): Sugrīva’s Onslaught and the Fall of Virūpākṣa
रावणस्याप्रसह्यंतंशरसम्पातमेकतः ।न शेकुस्सहितुंदीप्तंपतङ्गाज्वलनंयथा ।।।।
rāvaṇasyāprasahyaṃ taṃ śarasampātam ekataḥ | na śekuḥ sahituṃ dīptaṃ pataṅgā jvalanaṃ yathā ||
રાવણ તરફથી એકસાથે વરસતો તે અપ્રસહ્ય, તેજસ્વી શરોનો વરસાદ વાનર સેનાએ ક્ષણમાત્ર પણ સહન ન કરી શક્યો; જેમ પતંગિયા જ્વલંત અગ્નિને સહન કરી શકતા નથી.
That great charioteer Virupaksha ascended the elephant, frightening like a lion, and rushed towards Vanaras roaring.
FAQs
Dharma here is framed as steadfastness under adversity: even righteous allies may be overwhelmed, yet the broader duty of resisting adharma continues despite fear and suffering.
In the battlefield of Laṅkā, Rāvaṇa’s archery creates a fierce barrage that the Vānara army struggles to withstand.
Endurance (kṣānti/śaurya) is implied as the needed virtue for the dhārmic side when confronted with overwhelming force.