Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 19
शुचि: शीलान्विताचार: शुक्लवासा जितेन्द्रिय: । संस्कृत: सर्वशास्त्रज्ञ: श्रद्दधानोइनसूयक:
śuciḥ śīlānvita-ācāraḥ śukla-vāsā jitendriyaḥ | saṃskṛtaḥ sarva-śāstra-jñaḥ śraddadhāno 'n-asūyakaḥ ||
વૈશંપાયન બોલ્યા— જે બહાર-અંદરથી શુચિ, શીલવાન અને સદાચારી હોય; સ્વચ્છ શ્વેત વસ્ત્ર ધારણ કરતો હોય; જિતેન્દ્રિય, સંસ્કારસંપન્ન, સર્વ શાસ્ત્રોના તત્ત્વનો જાણકાર, શ્રદ્ધાવાન અને દોષદૃષ્ટિથી રહિત હોય— એવા વિદ્વાન પુરુષને દાન અને માનથી અનુગ્રહ કરીને વાચક તરીકે નિયુક્ત કરવો જોઈએ, જેથી ધર્મની મર્યાદા સ્થિર રહે.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the transmitter of sacred tradition should be ethically qualified: pure, disciplined, learned, faithful, and free from envy or fault-finding; such a person should be honored and supported so the teaching is preserved and conveyed rightly.
In the Svargārohaṇa context, Vaiśaṃpāyana describes the standards for selecting a competent and morally fit vācaka (reciter) of the epic—emphasizing character and self-mastery alongside scholarship.