Shloka 150
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
गुहः कान््तो निज: सर्ग: पवित्र सर्वपावन: । शृद्धी शृज्धप्रियो बभ्ू राजराजो निरामय:
guhaḥ kāntaḥ nijaḥ sargaḥ pavitraḥ sarvapāvanaḥ | śṛṅgī śṛṅgadhapriyo babhū rāja-rājo nirāmayaḥ ||
વાયુએ કહ્યું—તે ગુહ (સ્કંદ) છે, કાંત અને પ્રિય; તેનું પ્રાકટ્ય સૃષ્ટિથી અભિન્ન છે. તે પરમ પવિત્ર અને સર્વને પવિત્ર કરનાર છે. તે શૃંગી (સીંગ) ધારણ કરે છે અને પર્વત-શિખરોને પ્રિય માને છે; તે વિષ્ણુરূপે પણ પ્રગટ થયો. તે રાજરાજ, સર્વથા નિરામય અને નિર્દોષ છે।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to emphasize the deity’s moral and spiritual supremacy: absolute purity, the power to purify others, sovereignty (‘king of kings’), and freedom from defect—qualities held up as ideals of divine authority and ethical perfection.
Vāyu is reciting a praise-list (nāma/guṇa-stuti style) describing the deity through multiple names and attributes—identifying him as Guha/Skanda, associating him with lofty mountain abodes, and also linking him with Viṣṇu-like supremacy.