Shloka 82
कालनेमिनिहा वीर: शौरि: शूरजनेश्वर: । त्रिलोकात्मा त्रिलोकेश: केशव: केशिहा हरि:
kālaneminihā vīraḥ śauriḥ śūrajaneśvaraḥ | trilokātmā trilokeśaḥ keśavaḥ keśihā hariḥ ||
ભીષ્મે કહ્યું—તે કાલનેમિનિહા—કાલનેમિ અસુરનો સંહારક; પરમ વીર; શૌરિ—શૂરવંશમાં જન્મેલો; શૂરજનેશ્વર—શૂરવીરોમાં પણ અધીશ્વર। તે ત્રિલોકાત્મા—ત્રણ લોકનો અંતર્યામી આત્મા; ત્રિલોકેશ—ત્રણ લોકનો સ્વામી; કેશવ; કેશીનો વધ કરનાર; અને હરિ—સ્મરણમાત્રથી પાપ હરણ કરનાર।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recollection and theological recognition: Kṛṣṇa is praised as both a heroic protector who destroys demonic forces and as the indwelling Self and sovereign of the cosmos; remembering Hari is presented as ethically purifying, removing sin and strengthening dharmic orientation.
Bhīṣma, in the Anuśāsana Parva’s devotional and instructional context, recites a chain of divine epithets for Kṛṣṇa/Viṣṇu—linking mythic deeds (slaying Kālanemi and Keśin) with cosmic lordship (trilokātmā, trilokeśa) to extol him as the supreme refuge.