Shloka 72
वेधा: स्वाड्रोडजित: कृष्णो दृढ: सड्कर्षणो<च्युत: । वरुणो वारुणो वृक्ष: पुष्कराक्षो महामना:
vedhāḥ svāḍro 'jitaḥ kṛṣṇo dṛḍhaḥ saṅkarṣaṇo 'cyutaḥ | varuṇo vāruṇo vṛkṣaḥ puṣkarākṣo mahāmanāḥ ||
ભીષ્મે કહ્યું—તે વેધા, વિધાનકર્તા; સ્વાડ્ર, સ્વયંસહાયક; અજિત, અજય; કૃષ્ણ, શ્યામસુંદર; દૃઢ, અચલ; સંકર્ષણ, પ્રલયકાળે સર્વને એકત્ર ખેંચી લેતો; અને અચ્યુત, કદી ચ્યૂત ન થનાર છે। તે વરુણ, જલાધિપ; વારુણ, વરુણથી ઉત્પન્ન; વૃક્ષ, પવિત્ર વૃક્ષસ્વરૂપ; પુષ્કરાક્ષ, કમલનેત્ર; અને મહામના, મહાન સંકલ્પશક્તિવાળો છે।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplative devotion through divine epithets: the Supreme is portrayed as unconquerable, unwavering, and infallible, governing creation and dissolution while sustaining cosmic order. Remembering these names frames ethical life as alignment with a stable, righteous cosmic principle (ṛta/dharma).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the Supreme through a sequence of names and attributes. This verse continues that litany, identifying the Lord with cosmic functions (ordination, dissolution), divine guardianship (Varuṇa), and auspicious iconography (lotus eyes, sacred tree).