अथ प्रार्थयतस्तस्य न्यपतत्पंचमं शिरः । खररूपं महादेवि तेन पापेन तत्क्षणात्
atha prārthayatastasya nyapatatpaṃcamaṃ śiraḥ | khararūpaṃ mahādevi tena pāpena tatkṣaṇāt
Tandis qu’il implorait ainsi, sa cinquième tête tomba. Ô grande Déesse, elle prit aussitôt la forme d’un âne, conséquence de ce péché.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (contextual attribution; vocative “mahādevi” indicates the tale is framed as told to a goddess/listener in some recensions, but overall Prabhāsa Khaṇḍa is commonly Sūta-led)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: At the moment of pleading, Brahmā’s fifth head drops off; it becomes donkey-formed—an instantaneous, humiliating transformation marking sin’s consequence.
Transgression yields immediate karmic consequence; Purāṇic dharma stresses accountability even for cosmic deities.
The narrative is moving toward Prabhāsa Kṣetra, where the expiation is accomplished.
None here; it describes the consequence that motivates later snāna and liṅga स्थापना.