कलौ निवसते यस्तु श्वपचो द्वारकां यदि । यतीनां गतिमाप्नोति प्राह ह्येवं प्रजापतिः
kalau nivasate yastu śvapaco dvārakāṃ yadi | yatīnāṃ gatimāpnoti prāha hyevaṃ prajāpatiḥ
En vérité, même si un « cuiseur de chiens » (des plus basses castes) demeure à Dvārakā au Kali-yuga, il atteint l’état spirituel des ascètes ; ainsi l’a proclamé Prajāpati.
Mārkaṇḍeya (contextual continuation)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A humble outcaste pilgrim at Dvārakā’s temple threshold, transformed inwardly—shown by a radiant aura—while ascetics acknowledge his attained gati, illustrating kṣetra’s egalitarian grace.
The sanctity of Dvārakā is portrayed as radically purifying—its grace can elevate even the socially marginalized to exalted spiritual destinations.
Dvārakā, as a place whose residence grants ascetic-level spiritual attainment.
Residence in Dvārakā (dvārakā-vāsa) in Kali-yuga is presented as spiritually transformative.