कृपयाऽस्य प्रभावाच्च जातो जातिस्मरस्त्वहम् । अधुना परया भक्त्या यत्करोमि प्रदक्षिणाम्
kṛpayā'sya prabhāvācca jāto jātismarastvaham | adhunā parayā bhaktyā yatkaromi pradakṣiṇām
«Par sa compassion et par sa puissance, je suis devenu jātismara, celui qui se souvient des naissances passées. Ainsi, aujourd’hui encore, avec une dévotion suprême, j’accomplis la pradakṣiṇā.»
Veṇu (the king)
Tirtha: Arbuda-kṣetra prāsāda-devatā
Type: kshetra
Listener: Sages present in the narrative
Scene: A devotee (formerly a parrot) now in human-like form or as a speaking being, hands folded, eyes moist, describing the miracle of birth-memory while continuing pradakṣiṇā around the sanctum.
Divine grace can awaken spiritual memory and intensify devotion; sustained pradakṣiṇā becomes a natural expression of grateful bhakti.
The Arbuda Khaṇḍa shrine setting is praised indirectly as a locus of divine compassion that transforms the devotee’s consciousness.
Pradakṣiṇā performed with parā-bhakti (supreme devotion) is presented as the devotee’s primary practice.