प्रासादेऽस्मिन्पुरा पक्षी शुकोऽहं स्थितवांस्तदा । कृतवांश्च तदा देवं प्रदक्षिणामहर्निशम्
prāsāde'sminpurā pakṣī śuko'haṃ sthitavāṃstadā | kṛtavāṃśca tadā devaṃ pradakṣiṇāmaharniśam
«Autrefois, dans ce même sanctuaire, j’étais un oiseau—un perroquet—demeurant ici. Alors, je faisais la pradakṣiṇā, la circumambulation de cette divinité, jour et nuit.»
Veṇu (the king)
Tirtha: Arbuda-kṣetra (Arbudācala) prāsāda-devatā
Type: kshetra
Listener: Pulastya’s audience of sages (mahārṣis)
Scene: Inside a stone temple courtyard: a green parrot perched on a pillar or cornice repeatedly circling the sanctum, while lamps burn through day and night; the deity stands serene in the garbhagṛha.
Even simple, repetitive devotion—like circumambulation—performed near the deity in a sacred place can generate lasting merit that carries across births.
The very prāsāda (shrine/temple) of the Arbuda Khaṇḍa episode, presented as a place where constant pradakṣiṇā yields extraordinary spiritual results.
Aharniśa-pradakṣiṇā: continuous circumambulation of the deity/temple precinct, day and night.