तस्या देव्याः प्रसादेन सत्यमेतन्मयोदितम् । अजापालो महीपालः पुराऽसीत्संमतः सताम्
tasyā devyāḥ prasādena satyametanmayoditam | ajāpālo mahīpālaḥ purā'sītsaṃmataḥ satām
Par la grâce de cette Déesse, ce que j’ai dit est vérité. Jadis, le roi Ajāpāla fut un souverain approuvé et honoré par les vertueux.
Sūta (continuing narration)
Tirtha: Ajāpāleśvarī
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (implied)
Scene: Sūta affirms the truth of his words as arising from the Goddess’s grace; a vignette shows King Ajāpāla revered by virtuous elders.
Purāṇic teaching is framed as truth upheld by divine grace, and righteous kings gain the esteem of the virtuous.
Ajāpāleśvarī’s sacred shrine/tīrtha, introduced as a devī-centered place of grace and merit.
None; it authenticates the māhātmya by invoking the Goddess’s prasāda and introduces the king’s background.