परावसोश्च यत्प्रोक्तं वयस्यैर्हास्यमाश्रितैः । पराशरसमुत्थं च यद्वाक्यं तत्स्मृतेः परम्
parāvasośca yatproktaṃ vayasyairhāsyamāśritaiḥ | parāśarasamutthaṃ ca yadvākyaṃ tatsmṛteḥ param
Et ce que ses compagnons, dans la plaisanterie, dirent à Parāvasu—avec l’énoncé issu de Parāśara—porte un poids supérieur au simple souvenir, comme parole faisant autorité.
Bhartṛyajña (continuing)
Listener: King and assembly (implied)
Scene: A learned debate-like moment: Bhartṛyajña references what companions said to Parāvasu in jest and a Parāśara-derived statement; scribes and brāhmaṇas nod, indicating textual authority outweighing mere memory.
It reflects how Purāṇic narratives invoke śāstric authority (Parāśara/Smṛti) to evaluate speech and proposed remedies, even when the trigger is casual or joking talk.
No specific tīrtha is named in this verse.
No explicit ritual is described; it discusses the status/authority of a statement linked to Parāśara.