प्रायश्चित्तं करिष्यामि तस्मादात्मविशुद्धये । ततो विश्वावसुर्विप्रान्स्मार्ताञ्छ्रुतिसमन्वितान् । तदर्थमानयामास वेदविद्याविचक्षणान्
prāyaścittaṃ kariṣyāmi tasmādātmaviśuddhaye | tato viśvāvasurviprānsmārtāñchrutisamanvitān | tadarthamānayāmāsa vedavidyāvicakṣaṇān
«Ainsi, pour la purification de mon propre être, j’accomplirai le prāyaścitta (expiation).» Alors Viśvāvasu fit venir des brāhmaṇa savants—autorités de la Smṛti, affermis dans la Śruti—experts clairvoyants de la connaissance védique, pour ce dessein même.
Narrator (contextual Purāṇic narrator within Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya)
Scene: The son resolves to perform prāyaścitta for self-purification; Viśvāvasu summons a group of learned brāhmaṇas—experts in Smṛti and grounded in Śruti—arriving with palm-leaf texts and ritual implements.
Purification is pursued through humility and proper guidance—seeking prāyaścitta from those grounded in Śruti and Smṛti.
No specific tīrtha is mentioned in this verse; the chapter belongs to a Tīrthamāhātmya setting overall.
The intention to perform prāyaścitta is stated, and qualified brāhmaṇas are summoned to determine the appropriate expiation.