उत्सवेन मनोज्ञेन चौदुम्बर्या व्यतिक्रमात् । प्रत्यूषे च ततो जाते यदा तेन विसर्जिता
utsavena manojñena caudumbaryā vyatikramāt | pratyūṣe ca tato jāte yadā tena visarjitā
Après que la fête charmante d’Audumbarī eut pris fin, et lorsque l’aube se leva, elle fut congédiée par lui.
Narrator (contextual Purāṇic narration; likely Sūta)
Tirtha: Audumbarī (as festival/associated sacred observance)
Scene: A pleasing festival of Audumbarī concludes; at dawn, the principal figure dismisses her, signaling the end of a ritual phase.
Sacred observances are marked by auspicious timing; completion and proper closure (visarjana) are part of dharmic order.
The verse sits within the Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmāya narrative of the Nāgara Khaṇḍa.
It implies festival completion and a formal ‘visarjana’ (dismissal/closing) at dawn, a common ritual closure motif.