सर्वां वृत्तिं गृहस्थानां यथायोग्यं प्रयत्नतः । तवाग्रे किं वयं ब्रूमस्त्वं वेत्सि सकलं यतः
sarvāṃ vṛttiṃ gṛhasthānāṃ yathāyogyaṃ prayatnataḥ | tavāgre kiṃ vayaṃ brūmastvaṃ vetsi sakalaṃ yataḥ
Par un effort conforme au devoir, tu accordes aux maîtres de maison l’entretien qui convient, selon leur besoin et leur mérite. Que pourrions-nous dire devant toi ? Car tu connais déjà toute chose.
Unspecified (petitioners praising the king’s administration)
Listener: Mahārāja (king)
Scene: Brāhmaṇas conclude with deferential praise: the king is shown distributing provisions to householders and religious functionaries, embodying welfare and discernment.
Good governance is dharma: ensuring fair support for householders sustains society and enables religious life around tīrthas.
Not explicitly named in this verse; it functions as part of a tīrtha-centered narrative praising dharmic administration.
None; the verse concerns social duty—appropriate provisioning and maintenance.