शंख उवाच । सत्यमेतद्द्विजश्रेष्ठ यत्त्वया परिकीर्तितम् । फलानि प्रगृहीतानि विजनेऽत्र तवाश्रमे
śaṃkha uvāca | satyametaddvijaśreṣṭha yattvayā parikīrtitam | phalāni pragṛhītāni vijane'tra tavāśrame
Śaṅkha dit : «C’est vrai, ô meilleur des deux-fois-nés, ce que tu as proclamé. En ce lieu solitaire, ici dans ton ermitage, j’ai bien pris ces fruits.»
Śaṅkha
Type: kshetra
Scene: Śaṅkha speaks with folded hands or lowered gaze, admitting the act plainly; Likhita listens, sternness tempered by the opening of compassion.
Admitting wrongdoing is the first step toward purification; dharma values truthfulness and responsibility.
Not specified in this verse; the tīrtha context frames the narrative as spiritually consequential.
None directly; it prepares for atonement/discipline to restore dharma.