तं दृष्ट्वा त्वरितं देवो योगिध्येयांघ्रिपंकजः । अभ्युत्थाय मुदा युक्तः परिष्वज्य च शार्ङ्गिणम्
taṃ dṛṣṭvā tvaritaṃ devo yogidhyeyāṃghripaṃkajaḥ | abhyutthāya mudā yuktaḥ pariṣvajya ca śārṅgiṇam
Le voyant arriver promptement, le dieu dont les pieds de lotus sont médités par les yogins se leva, empli de joie, et étreignit Śārṅgin (Viṣṇu, porteur de l’arc Śārṅga).
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa tradition, Mahēśvarakhaṇḍa narrative voice)
Tirtha: Kedāra/Kedārakṣetra (contextual)
Type: kshetra
Listener: Frame-audience (traditionally sages/Śaunaka-style assembly; not explicit in the verse)
Scene: Viṣṇu (Śārṅgin) arrives swiftly; Śiva—whose lotus-feet are the object of yogic meditation—rises with delight and embraces him, establishing intimate divine friendship in a Himalayan sacred setting.
Reverence and warmth between deities teaches harmony: devotion culminates in unity, not rivalry.
The Kedārakhaṇḍa Himalayan milieu—associated with Kedāra tīrthas—forms the sacred backdrop.
No ritual instruction appears; the verse emphasizes devotional vision (yogic contemplation) and divine concord.