अहंकारात्समुत्पन्नं महत्तत्त्वं च पार्वति । महत्तत्त्वात्तमो जातं तमसा वेष्टितं नभः
ahaṃkārātsamutpannaṃ mahattattvaṃ ca pārvati | mahattattvāttamo jātaṃ tamasā veṣṭitaṃ nabhaḥ
De l’ahaṃkāra (l’egoïté) naît le principe de Mahat, ô Pārvatī. De Mahat naît tamas, l’obscurité ; et l’espace (nabhas) se trouve enveloppé par cette obscurité.
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating within Māheśvarakhaṇḍa context
Tirtha: Kedāra-kṣetra (contextual frame)
Type: kshetra
Listener: Pārvatī
Scene: A symbolic cosmogram: from a central ‘I’-knot (ahaṃkāra) radiates Mahat; then a dark veil (tamas) spreads, dimming a vast sky-dome (nabhas). Śiva explains while Pārvatī listens.
Worldly experience arises through layered principles (ahaṃkāra, Mahat, tamas); recognizing this helps loosen attachment to appearances.
The verse occurs in Kedāra-khaṇḍa (Kedārakṣetra/Kedarnath region), though this specific line teaches cosmology rather than directly praising a spot.
None in this verse; it is a doctrinal statement about manifestation and the guṇas.