ये त्वां स्तुवंति सततं दिवितान्स्तुवंति सिद्धाप्सरोमरगणा लसदब्जपाणे । विश्राणयत्यखिलसिद्धिदकोविना त्वां निर्वाणचारुकमलां कमलायताक्ष
ye tvāṃ stuvaṃti satataṃ divitānstuvaṃti siddhāpsaromaragaṇā lasadabjapāṇe | viśrāṇayatyakhilasiddhidakovinā tvāṃ nirvāṇacārukamalāṃ kamalāyatākṣa
Ceux qui Te louent sans cesse sont loués au ciel par les cohortes éclatantes des Siddhas, des Apsaras et des êtres divins—ô Toi dont la main porte le lotus resplendissant. Car qui, hormis Toi, peut dispenser toutes les réussites et offrir le beau lotus du nirvāṇa, ô Seigneur aux yeux de lotus ?
Agnibindu (the ascetic), praising Viṣṇu
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and the Naimiṣāraṇya sages (typical frame)
Scene: A radiant lotus-eyed Viṣṇu stands or sits in serene majesty, holding a shining lotus; around Him hover Siddhas, Apsarases, and divine hosts who themselves praise the devotees that praise Viṣṇu; the devotee’s hymn appears as a luminous garland leading to a lotus of liberation.
Devotion (stuti) to Viṣṇu is presented as the direct means to both worldly attainments (siddhi) and the supreme goal of liberation (nirvāṇa).
The verse is within Kāśīkhaṇḍa’s narrative context; the immediate shloka is a hymn to Viṣṇu rather than a direct tirtha description, but it leads into the boon connected with Pañcanada Hrada in Kāśī.
No explicit ritual is prescribed here; it emphasizes continuous praise (satata-stuti) as a devotional discipline.