प्रदोषसमये देवः कैलासे रजतालये । करोति नृत्यं विबुधैरभिष्टुतगुणोदयः
pradoṣasamaye devaḥ kailāse rajatālaye | karoti nṛtyaṃ vibudhairabhiṣṭutaguṇodayaḥ
Au temps de Pradoṣa, le Seigneur, sur le Kailāsa—sa demeure d’argent—accomplit la danse cosmique, tandis que les dieux chantent l’essor glorieux de Ses vertus.
Narrator (contextual Purāṇic voice; not explicit in the snippet)
Tirtha: Kailāsa
Type: peak
Scene: At dusk on Kailāsa’s shining ‘silver’ terraces, Śiva dances; devas form a semicircle singing hymns, with celestial instruments and a luminous Himalayan backdrop.
Pradoṣa is depicted as a sacred time when Śiva’s divine līlā (dance) is especially manifest and worthy of praise.
Kailāsa is highlighted as Śiva’s luminous abode (rajatālaya).
Implicitly, pradoṣa is recommended as a time for stuti (hymns) and devotion focused on Śiva.