इत्येवमुक्तं तव धर्मसूनो दानं मया वैतरणीसमुत्थम् । शृणोति भक्त्या पठतीह सम्यक्स याति विष्णोः पदमप्रमेयम्
ityevamuktaṃ tava dharmasūno dānaṃ mayā vaitaraṇīsamuttham | śṛṇoti bhaktyā paṭhatīha samyaksa yāti viṣṇoḥ padamaprameyam
Ainsi t’ai-je exposé, ô fils du Dharma, ce don lié à la Vaitaraṇī. Quiconque l’écoute ici avec dévotion ou le récite comme il se doit, atteint l’incommensurable demeure de Viṣṇu.
Narratorial voice within the Purāṇic discourse (addressing ‘Dharma-sūnu’, i.e., Yudhiṣṭhira)
Tirtha: Revā (Narmadā) context; Vaitaraṇī-dāna motif
Type: river
Listener: Dharmasūnu
Scene: A sage concludes a dharma-teaching to Dharmasūnu, holding a palm-leaf manuscript; devotees sit in attentive rows, while a symbolic river of crossing (Vaitaraṇī) and a distant luminous Viṣṇu-dhāma appear as visionary backdrop.
Devotional listening and accurate recitation of dharma-teachings are themselves meritorious and are linked to liberation-oriented attainments.
The Revā Khaṇḍa context remains; this verse glorifies the teaching itself (śravaṇa/pāṭha) rather than naming a particular pilgrimage site.
Śravaṇa (hearing) and pāṭha (recitation) of the Vaitaraṇī-dāna passage with devotion and correctness.