Nityā-paṭala-prakaraṇa
The Exposition of the Nityā-paṭala
कृत्वा पुत्तलिकां सम्यग्धृदये नामसंयुताम् । प्राग्वच्छित्वायसैस्तीक्ष्णैः शस्त्रैः पुत्तलिकां हुनेत् ॥ १३६ ॥
kṛtvā puttalikāṃ samyagdhṛdaye nāmasaṃyutām | prāgvacchitvāyasaistīkṣṇaiḥ śastraiḥ puttalikāṃ hunet || 136 ||
Après avoir façonné correctement une petite effigie et y avoir inscrit le nom visé dans la région du cœur, conformément à ce qui fut prescrit, qu’on la tranche avec des instruments de fer aiguisés, puis qu’on l’offre au feu rituel.
Narada (in dialogue context with the Sanatkumara tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: raudra
The verse emphasizes the principle that ritual action (karma) becomes targeted and efficacious through precise specification—here symbolized by placing the intended name at the heart of the effigy—followed by a formally prescribed offering into fire.
This particular verse is primarily procedural rather than devotional: it focuses on correct ritual method (prayoga) and does not directly teach Vishnu-bhakti; its relevance to bhakti would be indirect, insofar as disciplined, rule-based worship can accompany devotion.
It highlights ritual prayoga and precision in karmakāṇḍa-style procedure—how a rite is executed step-by-step (including naming, tool specification, and homa offering), aligning with technical disciplines used to systematize yajña practices.