Sanatkumāra’s Bhāgavata Tantra: Tattvas, Māyā-Bonds, Embodiment, and the Necessity of Dīkṣā
कंचित्कालं पिशाचत्वं प्राप्यांते मोक्षमश्नुते । तस्मात्तु दीक्षितः कुर्य्यान्नित्यनैमित्तिकादिकम् ॥ ११८ ॥
kaṃcitkālaṃ piśācatvaṃ prāpyāṃte mokṣamaśnute | tasmāttu dīkṣitaḥ kuryyānnityanaimittikādikam || 118 ||
S’il ne pratique pas, il subit quelque temps l’état de piśāca, puis, finalement, atteint la délivrance. C’est pourquoi celui qui a reçu l’initiation doit accomplir les rites réguliers (nitya), les rites occasionnels (naimittika) et les devoirs connexes.
Sanatkumara (in instruction to Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: shanta
It stresses that even after severe karmic consequences, liberation is possible, but the initiated person must uphold obligatory daily and occasional rites as the disciplined path that supports purification and final mokṣa.
While framed in ritual duty, it supports bhakti indirectly by insisting on steady dharmic discipline (nitya-naimittika karma), which purifies the practitioner and stabilizes the mind for devotion and remembrance of the Divine.
It highlights applied ritual science: correct performance of nitya and naimittika karmas (a core concern of Kalpa/Vedāṅga practice), emphasizing procedural regularity and occasion-based rites.