Jyotiṣa-śāstra Saṅgraha: Threefold Division, Gaṇita Methods, Muhūrta, and Planetary Reckoning
तदूच्छशांकपातस्य फलं देयं विपर्ययात् । कर्मैतदसकृत्तावत्क्रांती यावत्समेतयोः ॥ १८१ ॥
tadūcchaśāṃkapātasya phalaṃ deyaṃ viparyayāt | karmaitadasakṛttāvatkrāṃtī yāvatsametayoḥ || 181 ||
Pour la chute de l’indicateur relevé et la chute présumée, le résultat doit être attribué en sens inverse. Cette opération doit être reprise maintes fois, autant que nécessaire, jusqu’à ce que les étapes successives de transition entre les deux convergent.
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It stresses disciplined method (karma as procedure) and correct attribution of outcomes (phala) through rule-based discernment—an ethic of precision that supports dharma and clarity on the path toward moksha.
Indirectly: it models careful correction (viparyaya) and repeated practice (asakṛt), which parallels bhakti-sadhana—continual refinement of one’s understanding and conduct until truth “converges.”
A technical, Jyotiṣa-like computational principle: when an indicator’s rise/fall is assessed, the result may need reversal (viparyaya) and iterative recalculation until the two sides align (sametayoḥ).