Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
एतद्वे भिद्गवाक्गवाङ् गोअक् गोङ्गोक् गोङ् । तिर्यग्यकृच्छकृच्चैव ददद्भवत्पचत्तुदत् ॥ ४३ ॥
etadve bhidgavākgavāṅ goak goṅgok goṅ | tiryagyakṛcchakṛccaiva dadadbhavatpacattudat || 43 ||
En vérité, voici la division phonétique : « gavāk, gavāṅ ; go’ak ; goṅgok ; goṅ ». De même, dans les formes obliques/irrégulières et selon le modèle kṛccha, on donne : « dadad, bhavat, pacat, tudat ».
Narada (teaching/reciting a technical enumeration within the Moksha Dharma discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It underscores that disciplined speech—correct phonetics and grammatical formation—supports dharma and mantra efficacy, which in turn steadies the mind for mokṣa-oriented practice.
Bhakti practice relies on accurate nāma-japa and mantra recitation; the verse’s technical examples point to maintaining purity of sound so devotional utterance remains faithful and potent.
Vedāṅga Śikṣā and Vyākaraṇa: it illustrates phonetic segmentation and standard participial/verb-form exemplars (e.g., dadad, bhavat, pacat, tudat) used in grammatical instruction.