योगस्वरूप-धारणा-समाधि-वर्णनम् (केशिध्वजोपदेशः)
स तत्रैकान्तिको भूत्वा यमादिगुणसंयुतः । विष्ण्वाख्ये निर्मले ब्रह्मण्यवाप नृपतिर्लयम् ॥ ७९ ॥
sa tatraikāntiko bhūtvā yamādiguṇasaṃyutaḥ | viṣṇvākhye nirmale brahmaṇyavāpa nṛpatirlayam || 79 ||
Là, devenu entièrement unifié (dans la bhakti) et pourvu des vertus commençant par les yamas, le roi atteignit le laya—la dissolution ultime—dans la Réalité suprême sans tache, connue sous le nom de Viṣṇu.
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-Dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It teaches that liberation is reached through exclusive, one-pointed orientation to Vishnu, supported by ethical restraints (yamas) and allied virtues, culminating in absorption into the pure Brahman.
Bhakti is presented as ekāntikatā—exclusive devotion—where the mind is gathered into Vishnu alone; moral discipline (yama and related qualities) stabilizes that devotion until it ripens into moksha.
No specific Vedanga (like Vyakarana or Jyotisha) is taught here; the practical takeaway is yogic-ethical training—yama (restraints) and related virtues—as the applied discipline supporting realization.