Sṛṣṭi-pralaya-kathana: Mahābhūta-guṇāḥ, Vṛkṣa-indriya-vādaḥ, Prāṇa-vāyu-vyavasthā
इत्यतः पंचभिर्युक्तैर्युक्तं स्थावरजंगमम् । श्रोत्रे घ्राणो रसः स्पर्शो दृष्टिश्चेंद्रियसंज्ञिताः ॥ ६२ ॥
ityataḥ paṃcabhiryuktairyuktaṃ sthāvarajaṃgamam | śrotre ghrāṇo rasaḥ sparśo dṛṣṭiśceṃdriyasaṃjñitāḥ || 62 ||
Ainsi, tous les êtres—immobiles ou mobiles—sont pourvus de cinq facultés. L’ouïe, l’odorat, le goût, le toucher et la vue sont appelés indriyas, les puissances des sens.
Sanatkumara (teaching Narada in the Moksha-Dharma discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It identifies the five sensory faculties as the basic equipment of embodied existence; in Moksha-Dharma, recognizing and regulating these indriyas is foundational for detachment and liberation.
By naming the senses explicitly, it implies that bhakti is practiced through sense-discipline—especially hearing and sight—redirecting perception from worldly objects toward remembrance, praise, and contemplation of the Divine.
The verse aligns with classical tattva-style analysis used across Vedic disciplines: clear categorization of faculties supports disciplined practice in mantra-recitation (Śikṣā) and correct ritual attention (Kalpa) through controlled sensory engagement.