Previous Verse
Next Verse

Shloka 39

विष्णुरुवाच—एकाक्षर-प्रणव-लिङ्ग-व्याप्ति-शिवस्तोत्रम्

वेदगर्भाय गर्भाय विश्वगर्भाय ते शिव ब्रह्मोवाच विररामेति संस्तुत्वा ब्रह्मणा सहितो हरिः

vedagarbhāya garbhāya viśvagarbhāya te śiva brahmovāca virarāmeti saṃstutvā brahmaṇā sahito hariḥ

Hommage à Toi, ô Śiva — Toi qui es le sein des Veda, le sein même de toute manifestation, et le sein de l’univers. Après t’avoir ainsi loué, Hari (Viṣṇu), avec Brahmā, demeura silencieux; et Brahmā dit : «Que cela cesse».

veda-garbhāyato Him who contains the Vedas as His inner source
veda-garbhāya:
garbhāyato the primal womb/cause of manifestation
garbhāya:
viśva-garbhāyato Him who holds the universe within Himself
viśva-garbhāya:
teto You
te:
śivaO Śiva (the auspicious Lord, Pati)
śiva:
brahmā uvācaBrahmā said
brahmā uvāca:
virarāma iti'let it stop/cease' (thus, an end to the hymn)
virarāma iti:
saṃstutvāhaving praised/eulogized
saṃstutvā:
brahmaṇā sahitaḥaccompanied by Brahmā
brahmaṇā sahitaḥ:
hariḥHari (Viṣṇu)
hariḥ:

Brahma (within Suta’s narration)