Adhyaya 120: Procedure for the Three Daily Twilight Mantra-Observance

Verse 1

अथ त्रिसन्ध्यामन्त्रोपस्थानम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणुष्व परमं गुह्यं पूर्वं पृष्टं त्वया धरे ॥ देवि सर्वं प्रवक्ष्यामि संसारतरणं महत्

Ahora, el rito de atender (recitar) el mantra en las tres sandhyā diarias. Dijo Śrī Varāha: Escucha, oh Dharā, este secreto supremo que antes me preguntaste. Oh Diosa, te expondré todo: el gran medio para cruzar el saṃsāra.

Verse 2

स्नानं कृत्वा यथान्यायं मम कर्मपरायणाः ॥ उपसर्पन्ति ये भक्त्या कदान्नाशा जितेन्द्रियाः

Habiéndose bañado conforme a la regla debida, quienes están entregados a mis ritos se acercan (a mí) con devoción, tomando alimento sencillo y con los sentidos refrenados.

Verse 3

यश्चैवमुच्यते भद्रे मम रूपं सनातनम् ॥ अहमेव वरारोहे सर्वभूतसनातनम्

Y lo que así se declara, oh bienaventurada, es mi forma eterna. Yo solo, oh de hermosas caderas, soy el principio eterno que mora en todos los seres.

Verse 4

अधश्चोर्ध्वं च तिर्यक् च अहमेव व्यवस्थितः ॥ दिशां च विदिशां चैव उपर्युपरि भामिनि

Abajo, arriba y en lo transversal, yo solo estoy establecido; también en las direcciones y en las intermedias—por doquier, una y otra vez, oh radiante.

Verse 5

सर्वथा वन्दनीयास्ते मम भक्तेन सर्वदा ॥ क्रियासमूह युक्तेन यदीच्छेत्परमां गतिम्

De toda manera, ellos han de ser venerados siempre por mi devoto—por quien está dedicado al conjunto completo de observancias prescritas—si desea la suprema meta.

Verse 6

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि गुह्यं लोके महद्यशः ॥ यथा वै वन्दनीयास्ते मम मार्गानुसारिणः

Y además te declararé otra cosa—secreta, aunque de gran fama en el mundo—: cómo han de ser venerados los que siguen mi senda.

Verse 7

कृत्वापि परमं कर्म बुद्धिमादाय तद्विधाम् ॥ ततः पूर्वमुखो भूत्वा पुनर्गृह्य जलाञ्जलिम्

Aun después de realizar el rito principal, adoptando la intención y el entendimiento adecuados, entonces—mirando hacia el oriente—debe tomarse de nuevo un puñado de agua como ofrenda.

Verse 8

ॐ नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत्

Habiendo dicho: «Oṃ, homenaje a Nārāyaṇa», debe entonces recitar este mantra.

Verse 9

यजामहे धर्मपरायणोद्भवं नारायणं सर्वलोकप्रधानम् ॥ ईशानमाद्यं पुरुषं पुराणं संसारमोक्षाय कृपाकरं तम्

Adoramos a Nārāyaṇa, nacido de la entrega al dharma, el supremo señor de todos los mundos: el soberano, el Puruṣa primordial, el Antiguo; a él, compasivo, para la liberación del saṃsāra.

Verse 10

मन्त्राः ऊचुः ॥ यथा तु देवः प्रथमादिकर्ता पुराणकल्पश्च यथा विभूतिः ॥ तथा स्थितं चादिमनन्तरूपममोघसङ्कल्पमनन्तमीḍe ॥

Los mantras dijeron: «Así como el Señor es el primero y el creador primordial, así también lo son el orden antiguo (purāṇa) y el ciclo cósmico (kalpa), y así también su soberana potencia (vibhūti). Así establecido, alabo a Aquel sin comienzo, de formas infinitas, de voluntad infalible, el Infinito».

Verse 11

ततस्तेनैव कालेन पुनर्गृह्य जलाञ्जलिम् ॥ तेनैव चास्य योगेन भूत्वा चैवोत्तरामुखः ॥ नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्र मुदीरयेत् ॥

Luego, en ese mismo momento, tomando de nuevo agua en las palmas unidas, y mediante esa misma disciplina yóguica, volviéndose hacia el norte, tras decir «Homenaje a Nārāyaṇa», debe recitar este mantra.

Verse 12

यजामहे दिव्यं परं पुराणमनादिमध्यान्तमनन्तरूपम् ॥ भवोद्भवं विश्वकरं प्रशान्तं संसारमोक्षावहमद्वितीयम् ॥ १३॥ ततस्तेनैव कालेन भूत्वा वै दक्षिणामुखः ॥ नमः पुरुषोत्तमायेत्युक्त्वा इमं मन्त्र मुदीरयेत् ॥

«Adoramos a lo divino, lo supremo, lo primordial: sin comienzo, medio ni fin; de formas infinitas; origen del devenir, hacedor del universo, sereno, portador de liberación del saṃsāra, no dual». Luego, en ese mismo momento, volviéndose hacia el sur, tras decir «Homenaje a Puruṣottama», debe recitar este mantra.

Verse 13

यजामहे यज्ञमहो रूपं तु सत्यं ऋतं च कालादिमरूपमाद्यम् ॥ अनन्यरूपं च महानुभावं संसारमाक्षोय कृतावतारम् ॥

Adoramos el sacrificio, de forma maravillosa: en verdad la Verdad y el orden cósmico (ṛta), la forma primordial más allá del tiempo y del comienzo; de forma sin igual, de gran majestad, que ha asumido un descenso (avatāra) por el curso del mundo (saṃsāra).

Verse 14

काष्ठकृत्यस्ततो भूत्वा कृत्वा चेन्द्रियनिग्रहम् ॥ अच्युते तु मनः कृत्वा इमं मन्त्र मुदाहरेत् ॥

Luego, quedando firme como un trozo de madera, habiendo refrenado los sentidos y fijando la mente en Acyuta, debe pronunciar este mantra.

Verse 15

यजामहे सोमपं भवन्तं ते सोमार्कनेत्रं शतपत्रनेत्रम् ॥ जगत्प्रधानं ननु लोकनाथं मृत्युत्रिसंसारविमोक्षणं च ॥

Te adoramos, oh bebedor del Soma; tú cuyos ojos son la Luna y el Sol, cuya mirada es como un loto de cien pétalos. Eres el fundamento del universo, en verdad el Señor de los mundos, y quien libera de la muerte y del incesante curso del saṃsāra.

Verse 16

त्रिषु सन्ध्यास्वनेनैव विधिना कुर्यान्मम च कर्म तत् ॥ बुद्ध्या युक्त्या च मत्या च यदीच्छेत्परमां गतिम् ॥

En las tres sandhyās del día, debe uno realizar esta práctica mía conforme a este mismo método, con intelecto, discernimiento y propósito, si desea la suprema meta.

Verse 17

गुह्यानां परमं गुह्यं योगानां परमो निधिः ॥ सांख्यानां परमं सांख्यं कर्मणां कर्म चोत्तमम् ॥

Esto es lo más secreto entre los secretos; el tesoro supremo entre los yogas; el más alto Sāṃkhya entre los Sāṃkhyas; y, entre las acciones, la acción más excelente.

Verse 18

एतन्मरणकालेऽपि गुह्यं विष्णुप्रभाषितम् ॥ बुद्ध्या धारयितव्यं न विस्मर्तव्यं कदाचन ॥

Aun en el momento de la muerte, esta enseñanza secreta—proclamada por Viṣṇu—debe ser sostenida en el intelecto y no debe olvidarse jamás.

Verse 19

य एतत्पठते नित्यं कल्पोच्छ्रायी दृढव्रतः ॥ ममापि हृदये नित्यं स तिष्ठति न संशयः ॥

Quien lo recita a diario—firme en su voto, elevado a través del kalpa—permanece continuamente incluso en mi propio corazón; de ello no hay duda.

Verse 20

य एतेन विधानॆन त्रिसन्ध्यं कर्म कारयेत् ॥ तिर्यग्योनिविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति ॥

Quien, conforme a este método prescrito, realiza el rito en las tres sandhyā (amanecer, mediodía y ocaso), queda libre de nacer en vientres no humanos y alcanza mi mundo.

Verse 21

ततः पश्चान्मुखो भूत्वा पुनर्गृह्य जलाञ्जलिम् ॥ द्वादशाक्षरमुच्चार्य इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Después, volviéndose hacia el occidente, y tomando de nuevo un puñado de agua en las palmas unidas, tras pronunciar la fórmula de doce sílabas, debe recitar este mantra.

Verse 22

एतन्न दद्यान्मूर्खाय पिशुनाय शठाय च ॥ दीक्षितायैव दातव्यं सुशिष्याय दृढाय च ॥

Esto no debe darse al ignorante, ni al delator malicioso, ni al engañoso; debe darse sólo al iniciado (dīkṣita) y al buen discípulo, firme y constante.