Adhyaya 77

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्र तौ परमेश्वरौ । उमामहेश्वरौ सूत हरिश्चन्द्रेण भूभुजा

Los sabios dijeron: En cuanto a lo que has declarado—acerca de aquellos dos Señores supremos, Umā y Maheśvara—oh Sūta, dinos de qué modo estuvieron vinculados con el rey Hariścandra.

Verse 2

कृतौ कथयसीत्येवं वेदिमध्यं समाश्रितौ । उतान्यौ स्थापितौ तत्र चमत्कारपुरांतिकम्

Preguntaron: «¿Cómo fueron hechos o establecidos?»—diciendo así, (se oye que) los dos tomaron su asiento en medio del altar; y además, otros dos fueron instalados allí, cerca de la ciudad llamada Camatkāra.

Verse 3

वेदिमध्यगतौ नित्यं पार्वतीपरमेश्वरौ । एतत्संश्रूयते सूत विवाहः प्रागभूत्तयोः । ओषधिप्रस्थमासाद्य पुरं हिम वतः प्रियम्

Pārvatī y el Señor Supremo (Śiva) permanecen siempre en medio del altar. Se oye, oh Sūta, que su boda tuvo lugar antaño al llegar a Oṣadhiprastha, la ciudad amada de Himavat.

Verse 4

अत्र नः संशयो जातः श्रद्धेयमपि ते वचः । श्रुत्वा किं वा भ्रमस्तेऽयं किं वाऽस्माकं प्रकीर्तय

Aquí ha surgido en nosotros una duda, aunque tus palabras son dignas de fe. Tras oír esto, ¿es esta confusión tuya o nuestra? Explícanoslo con claridad.

Verse 5

सूत उवाच । नास्माकं विभ्रमो जातो युष्माकं तु द्विजोत्तमाः । परं यत्कारणं कृत्स्नं तद्ब्रवीमि निबोध्यताम्

Sūta dijo: No ha surgido confusión en mí; oh los mejores entre los dos veces nacidos, la duda está en vosotros. Os diré la causa completa y verdadera: escuchad y comprended.

Verse 6

य एष ओषधिप्रस्थे विवाहः प्रागभू त्तयोः । उमात्रिनेत्रयो रम्यः सर्वदेवप्रमोदकृत्

Aquel matrimonio que antaño tuvo lugar para ambos en Oṣadhiprastha—el de Umā y el Señor de los Tres Ojos—fue espléndido, colmando de gozo a todos los dioses.

Verse 7

वैवस्वतेऽन्तरे पूर्वं संजातो द्विजसत्तमाः । सप्तमस्य तु विख्यातो युष्माकं विदितोऽत्र यः

Ello aconteció antes, en el Manvantara de Vaivasvata, oh el mejor de los nacidos dos veces; y también en el séptimo Manvantara es célebre, conocido aquí por vosotros.

Verse 8

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यश्चोद्वाहस्तयोरभूत् । स्वायंभुवमनोराद्ये स संजातः सुविस्तरः

Aquel matrimonio de los dos que tuvo lugar en la sagrada región de Hāṭakeśvara—surgido primero en la era primordial de Svāyaṃbhuva Manu—se ha hecho ampliamente célebre y desarrollado en la tradición sagrada.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । विवाह ओषधिप्रस्थे यः पुरा समभूत्तयोः । पार्वतीहरयोः सूत सोऽस्माभिर्विस्तराच्छ्रुतः

Dijeron los sabios: Oh Sūta, hemos oído con detalle acerca del antiguo matrimonio de Pārvatī y Hara que tuvo lugar en Oṣadhiprastha.

Verse 10

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे दक्षयज्ञे मनोहरे । विवाहो वृषयानस्य मनौ स्वायंभुवे पुरा

En la región sagrada de Hāṭakeśvara—en el encantador sacrificio de Dakṣa—hace mucho, en el tiempo de Svāyaṃbhuva Manu, tuvo lugar el matrimonio de Vṛṣayāna.

Verse 11

सोऽस्माकं कीर्तनीयश्च त्वया सूतकुलोद्वह । विस्तरेण यथा वृत्तः एतन्न कौतुकं परम्

Por tanto, debes relatárnoslo tú, oh el más excelso del linaje de los Sūta: cómo sucedió con todo detalle, pues esto es un prodigio supremo.

Verse 12

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि सर्वपातकनाशनम् । विवाहसमयं सम्यग्देवदेवस्य शूलिनः

Dijo Sūta: Aquí os relataré, con verdad y en el debido orden, la ocasión del matrimonio del Dios de los dioses, el Portador del tridente; narración que destruye todo pecado.

Verse 13

ब्रह्मणो दक्षिणांगुष्ठाद्दक्षः प्राचेतसोऽभवत् । शतानि पञ्च कन्यानां तस्य जातानि च द्विजाः

Del pulgar derecho de Brahmā surgió Dakṣa Prācetasa; y, oh nacidos dos veces, le nacieron quinientas hijas.

Verse 14

तासां ज्येष्ठतमा साध्वी सतीनाम शुचिस्मिता । बभूव कन्यका सर्वैर्गुणैर्युक्ताऽयतेक्षणा

Entre ellas, la mayor fue la virtuosa doncella llamada Satī, de sonrisa pura y apacible; dotada de todas las excelencias y de ojos largos y gráciles.

Verse 15

न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च नागजा । तादृग्रूपाऽभवच्चान्या यादृशी सा सुमध्यमा

Ni entre las diosas, ni entre las doncellas gandharvas, ni entre las asurīs, ni entre las mujeres nacidas de los nāgas hubo otra de belleza tal como Satī, la de esbelta cintura.

Verse 17

ततः पुण्यतमं क्षेत्रं कन्यादानस्य स क्षमम् । संध्याय ससुतामात्यः सभृत्यः समुपस्थितः

Entonces eligió un kṣetra santísimo, digno del Kanyādāna, la ofrenda sagrada de la hija. Al caer el crepúsculo llegó allí con su hija, sus ministros y sus servidores.

Verse 18

ततश्चोद्वाहयोग्यानि वसुनि विविधान्यपि । आनयामास भूरीणि मांगल्यानि विशेषतः

Luego hizo traer abundantes riquezas y diversos bienes aptos para la boda, y en especial muchos objetos auspiciosos para los ritos.

Verse 19

अथ चैत्रस्य शुक्लस्य नक्षत्रे भगदैवते । त्रयोदश्यां दिने भानोः समायातो महेश्वरः

Después, en la quincena luminosa de Caitra, cuando prevalecía la mansión lunar regida por Bhaga, en el decimotercer día, en domingo, llegó Maheśvara.

Verse 20

सर्वैः सुरगणैः सार्धं देवविष्णुपुरःसरैः । आदित्यैर्वसुभी रुद्रैरश्विभ्यां च तथाऽपरैः

Llegó junto con todas las huestes de los dioses, encabezadas por el Deva Viṣṇu; con los Ādityas, los Vasus, los Rudras, los dos Aśvins y otros seres divinos también.

Verse 21

सिद्धैः साध्यगणैर्भूतैः प्रेतैर्वैनायकैस्तथा । गन्धर्वैश्चारणौघैश्च गुह्यकैर्यक्षराक्षसैः

Con Siddhas, compañías de Sādhyas, Bhūtas y Pretas, y también con los Vaināyakas; con Gandharvas y corrientes de Cāraṇas; con Guhyakas, Yakṣas y Rākṣasas.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे दक्षः संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रययौ संमुखस्तस्य युक्तः सर्वैः सुहृद्गणैः

Entretanto, Dakṣa—con los vellos del cuerpo erizados de júbilo—salió a su encuentro cara a cara, acompañado por todos sus círculos de bienhechores.

Verse 23

वाद्यमानैर्महावाद्यैः सूतमागधबन्दिभिः । पठद्भिः सर्वतोऽनेकैर्गायद्भिर्गायनैस्तथा

Mientras resonaban los grandes instrumentos, los sūtas, los māgadhas y los bardos recitaban por doquier, y los cantores entonaban asimismo sus himnos.

Verse 24

ततः सर्वे सुरास्तत्र स्वयं दक्षेण पूजिताः । यथाश्रेष्ठं यथाज्येष्ठमुपविष्टा यथाक्रमम् । परिवार्याखिलां वेदिं मंडपांतरवर्तिनीम्

Entonces, todos los dioses allí fueron venerados personalmente por Dakṣa, y se sentaron en el debido orden—según rango y antigüedad—rodeando por completo el altar situado dentro del pabellón.

Verse 25

ततः पितामहं प्राह दक्षः प्रीतिपुरःसरम् । प्रणिपत्य त्वया कर्म कार्यं वैवाहिकं विभोः

Entonces Dakṣa, colmado de afecto, se dirigió a Pitāmaha (Brahmā). Postrándose, dijo: «Oh Señor, a Ti corresponde realizar los ritos de este matrimonio».

Verse 26

स्वयमेव सुताऽस्माकं येन स्यात्सुभगा सती । पुत्र पौत्रवती नित्यं सुशीला पतिवल्लभा

«Para que nuestra propia hija, Satī, sea en verdad afortunada: siempre provista de hijos y nietos, de conducta virtuosa y amada por su esposo».

Verse 27

बाढमित्येव सोऽप्युक्त्वा प्रहृष्टेनांतरात्मना । समुत्थाय ततश्चक्रे कृत्यमर्हणपूर्वकम्

Él también dijo: «Así sea», y, con el corazón íntimo jubiloso, se levantó y luego cumplió lo que debía hacerse, comenzando por el debido homenaje.

Verse 28

संप्रदानक्रियां कृत्वा तत्रैव विधिपूर्वकम् । ततो हस्तग्रहं ताभ्यां मिथश्चक्रे यथाक्रमम् । मातॄणां पुरतो वेधाः सतीशाभ्यां यथोचितम्

Tras realizar allí mismo, conforme al rito, la ceremonia de entrega formal (kanyādāna), dispuso luego, en el orden debido, el mutuo tomar de las manos de ambos; y, ante las Madres (Mātṛs), Vedhā, el Creador (Brahmā), condujo el rito para Satī e Īśa como correspondía.

Verse 29

अथ वेदिं समासाद्य गृह्योक्तविधिनाऽखिलम् । अग्निकार्यं यथोद्दिष्टं चकाराथ सुविस्तरम्

Luego, acercándose al altar sacrificial, realizó por completo, según el método prescrito en la tradición Gṛhya, el rito del fuego tal como se indica, ejecutándolo con gran detalle.

Verse 30

यथायथा स रम्याणि वीक्षतेंऽगानि कौतुकात् । सत्याः पितामहो हृष्टः कामार्तोऽभूत्तथातथा

Y conforme él, por curiosidad, seguía contemplando sus hermosos miembros, así también el abuelo de Satyā se iba alegrando cada vez más—y, en la misma medida, quedaba afligido por el deseo.

Verse 31

तेनैकं वदनं मुक्त्वा तस्या वस्त्रावगुंठितम् । वीक्षिताऽतिस्मरार्तेन यथा कश्चिन्न बुद्ध्यते

Con tal intención, dejando al descubierto sólo su rostro mientras lo demás quedaba velado por la tela, la miró fijamente, tan herido por una pasión desbordante que apenas podía pensar con claridad.

Verse 32

न शंभोर्लज्जया वक्त्रं प्रत्यक्षं स व्यलोकयत् । न च सा लज्जयाविष्टा करोति प्रकटं मुखम्

Por recato ante Śambhu, él no contempló su rostro de frente; y ella también, vencida por la modestia, no mostró su semblante abiertamente.

Verse 33

ततस्तद्दर्शनार्थाय स उपायं व्यलो कयत् । धूमद्वारेण कामार्तश्चकार च ततः परम्

Entonces, deseando hallar un modo de verla, ideó un recurso; atormentado por el deseo, avanzó más, tomando el humo como pretexto e instrumento.

Verse 34

आर्द्रेंधनानि भूरीणि क्षिप्त्वाक्षित्वा विभावसौ । स्वल्पाज्याहुतिविन्यासादार्द्रद्रव्योद्भव स्तथा

Arrojó abundante leña húmeda al fuego (Vibhāvasu) y dispuso sólo pequeñas oblaciones de ghee; así, tal como lo pretendía, el humo se alzó de aquellas materias mojadas.

Verse 35

एतस्मिन्नंतरे धूमः प्रादुर्भूतः समंततः । तादृग्येन तमोभूतं वेदिमूलं विनिर्मितम्

Entretanto, el humo surgió por todas partes; y por su misma densidad, la base del altar (vedi) quedó como envuelta en tinieblas.

Verse 36

ततो धूमाकुलेनेत्रे भगवांस्त्रिपु रान्तकः । हस्ताभ्यां छादयामास येऽन्ये तत्र व्यवस्थिताः

Entonces, con los ojos afligidos por el humo, el Bienaventurado Señor—Tripurāntaka—los cubrió con ambas manos; y los demás presentes allí hicieron lo mismo.

Verse 37

ततो वस्त्रं समुत्क्षिप्य सतीवक्त्रं पितामहः । वीक्षयामास कामार्तः प्रहृष्टेनांतरात्मना

Entonces, al alzar el paño, el venerable ancestro—atormentado por el deseo—contempló el rostro de Satī, exultante y estremecido en lo íntimo.

Verse 38

तस्य रेतः प्रचस्कन्द ततस्तद्वीक्षणाद्द्रुतम् । पतितं च धरापृष्ठे तुषारचयसंनिभम्

Ante aquella visión, su semen se derramó de pronto y cayó veloz sobre la faz de la tierra, semejante a un montón de escarcha.

Verse 39

ततश्च सिकतौघेना तत्क्षणात्पद्मसंभवः । छादयामास तद्रेतो यथा कश्चिन्न बुद्ध्यते

Entonces, en ese mismo instante, Padma-sambhava (Brahmā) cubrió aquel semen con un torrente de arena, para que nadie llegara a saberlo.

Verse 40

अथ तद्भगवाञ्च्छंभुर्ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । रेतोऽवस्कन्दनात्तस्य कोपादेतदुवाच ह

Entonces Bhagavān Śambhu (Śiva), al percibirlo con visión divina, se airó por aquel acto de hacer caer el semen y habló así.

Verse 41

किमेतद्विहितं पाप त्वया कर्म विगर्हितम् । नैवार्हा मम कान्ताया वक्त्रवीक्षाऽनुरागतः

«¿Qué es esto, oh pecador, este acto reprobable que has cometido? No eres digno de contemplar el rostro de mi amada (Devī), pues estás apegado a tal conducta.»

Verse 43

त्वं वेत्सि शंकरेणैतत्कर्मजालं न विंदितम् । त्रैलोक्येऽपि मयाऽप्यस्ति गूढं तत्स्यात्कथं विधे । यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु जंगमं स्थावरं तथा । तस्याहं मध्यगो मूढ तैलं यद्वत्तिलांतगम्

«Crees saber esto, aunque ni siquiera Śaṅkara ha penetrado la red de los actos (karma). Aun en los tres mundos hay cosas ocultas para mí—¿cómo, pues, podría saberlo todo, oh Vidhātṛ? Cuanto existe en los tres mundos, móvil o inmóvil, en medio de ello estoy yo, como el aceite escondido en la semilla de sésamo, oh extraviado.»

Verse 44

तस्मात्स्पृश निजं शीर्षं ब्रह्मन्नेतदसंशयम् । यावदेवं गते ब्रह्मा शिरः स्पृशति पाणिना । तावत्तत्र स्थितः साक्षात्तद्रूपो वृषवाहनः

«Por tanto, oh Brahman, toca tu propia cabeza: de esto no hay duda.» Cuando Brahmā así procedió y tocó su cabeza con la mano, en ese mismo instante Vṛṣavāhana (Śiva, el Señor del estandarte del Toro) apareció allí manifiesto, asumiendo esa misma forma.

Verse 45

ततो लज्जापरीतांगः स्थितश्चाधोमुखो द्विजाः । इन्द्राद्यैरमरैः सर्वैः सहितः सर्वतः स्थितैः

Entonces, con el cuerpo invadido por la vergüenza, permaneció de pie con el rostro inclinado hacia abajo, oh dos veces nacido; y todos los dioses—Indra y los demás—estaban presentes alrededor, por todas partes.

Verse 46

अथाऽसौ लज्जयाविष्टः प्रणिपत्य महेश्वरम् । प्रोवाच च स्तुतिं कृत्वा क्षम्यतां क्षम्यतामिति

Entonces, poseído por la vergüenza, se postró ante Maheśvara (Śiva) y, tras ofrecer una alabanza, dijo: «Que se me perdone, que se me perdone».

Verse 47

अस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं प्राय श्चित्तं वद प्रभो । निग्रहं च यथान्यायं येन पापं प्रयाति मे

«Para la purificación de este pecado, oh Señor, declara el prāyaścitta apropiado; y prescribe también la disciplina justa, por la cual mi pecado pueda apartarse de mí.»

Verse 48

श्रीभगवानुवाच । अनेनैव तु रूपेण मस्तकस्थेन वै ततः । तपः कुरु समाधिस्थो ममाराधनतत्परः

Dijo el Bienaventurado Señor: «En esta misma forma, teniéndolo fijado sobre tu cabeza, practica la austeridad; permanece establecido en samādhi, enteramente dedicado a mi adoración».

Verse 49

ख्यातिं यास्यति सर्वत्र नाम्ना रुद्रशिरः क्षितौ । साधकः सर्वकृत्यानां तेजोभाजां द्विजन्म नाम्

«Será célebre por toda la tierra con el nombre de ‘Rudraśiraḥ’; y cumplirá todos los fines sagrados para los resplandecientes dos veces nacidos.»

Verse 50

मानुषाणामिदं कृत्यं यस्माच्चीर्णं त्वयाऽधुना । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा विचरिष्यसि भूतले

Puesto que ahora has realizado este acto—propio de los seres humanos—por ello te harás humano y vagarás sobre la faz de la tierra.

Verse 51

यस्त्वां चानेन रूपेण दृष्ट्वा पृच्छां करिष्यति । किमेतद्ब्रह्मणो मूर्ध्नि भगवांस्त्रिपुरांतकः

Y quienquiera que, al verte en esta forma, haga la pregunta: «¿Qué es esto sobre la cabeza de Brahmā, oh Bienaventurado Tripurāntaka (Śiva)?»—

Verse 52

ततस्ते चेष्टितं सर्वं कौतुकाच्च शृणोति यः । परदारकृतात्पापात्ततो मुक्तिं प्रयास्यति

Entonces, quien oiga—con reverente curiosidad—todo este relato de tus hechos, avanzará después hacia la liberación del pecado cometido con la esposa ajena.

Verse 53

यथायथा जनस्त्वेतत्कृत्यं ते कीर्तयिष्यति । तथातथा विशुद्धिस्ते पापस्यास्य भविष्यति

En la medida en que la gente proclame esta acción tuya, en esa misma medida llegará tu purificación de este pecado.

Verse 54

एतदेव हि ते ब्रह्मन्प्रायश्चित्तं प्रकीर्तितम् । जनहास्यकरं लोके तव गर्हाकरं परम्

Esto mismo, oh Brahmán, ha sido declarado tu prāyaścitta (expiación): te vuelve objeto de risa pública en el mundo y te acarrea el más alto oprobio.

Verse 55

एतच्च तव वीर्यं तु पतितं वेदिमध्यगम् । कामार्तस्य मया दृष्टं नैतद्व्यर्थं भविष्यति

Y tu vigor, tu semilla, ha caído en medio del altar. Yo lo vi cuando estabas afligido por el deseo; no será en vano.

Verse 56

यावन्मात्रैः परिस्पृष्टमेतत्सैकतरेणुभिः । तावन्मात्रा भविष्यंति मुनयः संशितव्रताः

En la medida en que esto fue tocado por granos de polvo arenoso, en esa misma medida nacerán sabios de votos firmes.

Verse 57

वालखिल्या इति ख्याताः सर्वेंऽगुष्ठप्रमाणकाः । तपोवीर्यसमोपेताः शापानुग्रहकारकाः

Son célebres con el nombre de Vālakhilyas: todos del tamaño de un pulgar, dotados del poder nacido de la austeridad, capaces de maldecir y también de otorgar gracia.

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे तस्माद्वेदिमध्याच्च तत्क्षणात् । अष्टाशीतिसहस्राणि मुनीनां भावितात्मनाम् । अंगुष्ठकप्रमाणानि निष्क्रान्तानि द्विजोत्तमाः

En aquel mismo instante, desde el centro del altar surgieron ochenta y ocho mil sabios de espíritu disciplinado—del tamaño de un pulgar, oh el mejor de los dos veces nacidos.

Verse 59

ततस्ते प्रणिपत्योच्चैः प्रोचुर्देवं पितामहम् । स्थानं दर्शय नस्तात तपोऽर्थं कलिवर्जितम्

Entonces se postraron y dijeron en voz alta al divino Pitāmaha (Brahmā): «Padre querido, muéstranos un lugar para la austeridad, libre de la mancha de Kali».

Verse 60

पितामह उवाच । अस्मिन्क्षेत्रे मया सार्धं कुरुध्वं पुत्रकास्तपः । गमिष्यथ परां सिद्धिं येन लोके सुदुर्लभाम्

Pitāmaha (Brahmā) dijo: «Hijos míos, practicad la austeridad en este kṣetra sagrado junto conmigo. Así alcanzaréis la suprema perfección, rarísima de obtener en el mundo».

Verse 61

ते तथेति प्रतिज्ञाय कृत्वा तत्राश्रमं शुभम् । वालखिल्यास्तपश्चक्रुः संसिद्धिं च परां गताः

Ellos prometieron: «Así sea», y allí levantaron una ermita bendita. Los Vālakhilyas practicaron entonces austeridades y alcanzaron la perfección suprema consumada.

Verse 62

अथ ब्रह्मापि तत्कर्म सर्वं वैवाहिकं क्रमात् । समाप्तिमनयत्प्रोक्तं यच्छ्रुतौ तेन च स्वयम्

Luego Brahmā también, en el debido orden, llevó a su término todo aquel rito nupcial—tal como lo prescribe la Śruti y tal como había sido establecido.

Verse 63

पतत्सु पुष्पवर्षेषु समन्ताद्गगनांगणात् । वाद्यमानेषु वाद्येषु गीय मानैश्चगीतकैः

Mientras lluvias de flores caían por doquier desde la vasta bóveda del cielo, resonaban los instrumentos y se entonaban cantos.

Verse 64

पठत्सु विप्रमुख्येषु नृत्यमानासु रागतः । रंभादिषु पुरन्ध्रीषु देवानां दृङ्मनोहरम्

Mientras los brāhmaṇas más eminentes recitaban, y las doncellas celestiales—Rambhā y las demás—danzaban con ardor, el espectáculo deleitaba los ojos y la mente de los dioses.

Verse 65

एवं महोत्सवो जज्ञे तत स्तुंबुरुपूर्वकैः । गीयमानेषु गीतेषु यथापूर्वं त्रिविष्टपे

Así surgió una gran festividad; y cuando Tumburu y otros entonaban sus cantos, parecía como las celebraciones de Triviṣṭapa (el cielo) en tiempos antiguos.

Verse 66

अथ कर्मावसाने स भगवांस्त्रिपुरांतकः । प्रोवाच पद्मजं भक्त्या दक्षिणां ते ददामि किम्

Entonces, cuando el rito hubo concluido, el Bienaventurado Tripurāntaka (Śiva) habló con devoción a Padmaja (Brahmā): «¿Qué dakṣiṇā, ofrenda sacerdotal, he de darte?»

Verse 67

वैवाहिकी सुरश्रेष्ठ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभा । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग नादेयं विद्यते मम

«Oh, el mejor de los dioses, aunque la dádiva nupcial sea sumamente rara, habla pronto, oh muy afortunado; pues para mí no hay nada que no pueda ser dado.»

Verse 68

पितामह उवाच । अनेनैव तु रूपेण वेद्यामस्यां सुरेश्वर । त्वया स्थेयं सदैवात्र नृणां पापविशुद्धये

Pitāmaha (Brahmā) dijo: «Oh Señor de los dioses, en esta misma forma debes permanecer siempre aquí, en este sagrado altar (vedī), para la purificación de los hombres de sus pecados»។

Verse 69

येन ते सन्निधौ कृत्वा स्वाश्रमं शशिशेखर । तपः करोमि नाशाय पापस्यास्य महत्तमम्

«Para que, oh Śaśiśekhara, Señor de la luna en la frente, tras establecer mi propio āśrama en tu presencia, pueda practicar austeridades para la total destrucción de este grandísimo pecado.»

Verse 70

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यां नक्षत्रे भगदैवते । सूर्यवारेण यो भक्त्या वीक्षयिष्यति मानवः । तदैव तस्य पापानि प्रयास्यन्ति च संक्षयम्

En el Trayodaśī, el decimotercer día de la quincena luminosa de Caitra, cuando prevalece el nakṣatra presidido por Bhaga, si en domingo un hombre contempla con devoción (esta presencia sagrada), entonces en ese mismo instante sus pecados se apartan y se consumen por completo.

Verse 71

या नारी दुर्भगा वन्ध्या काणा रूपविवर्जिता । साऽपि त्वद्दर्शनादेव भविष्यति सुरूपधृक् । प्रजावती सुभोगाढ्या सुभगा नात्र संशयः

Cualquier mujer que sea desdichada, estéril, tuerta o privada de belleza—por tu solo darśana se volverá de hermosa figura; será madre de hijos, abundante en gozos legítimos y prosperidad, y afortunada: de ello no hay duda.

Verse 72

महेश्वर उवाच । हिताय सर्वलोकानां वेद्यामस्यां व्यवस्थितः । स्थास्यामि सहितः पत्न्या सत्यात्व द्वचनाद्विधे

Maheśvara dijo: «Por el bien de todos los mundos, establecido en esta vedī, permaneceré aquí junto con mi consorte. Oh Vidhi (Brahmā), que tu palabra haga esto verdadero.»

Verse 73

सूत उवाच । एवं स भगवांस्तत्र सभार्यो वृषभध्वजः । विद्यते वेदिमध्यस्थो लोकानां पापनाशनः ०

Sūta dijo: «Así, el Bienaventurado Señor, Vṛṣabhadhvaja (Śiva), junto con su consorte, está presente allí, morando en medio del altar, destructor de los pecados de los hombres».

Verse 74

एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा तस्य पुराऽभवत् । विवाहो वृषनाथस्य मनौ स्वायंभुवे द्विजाः

Todo esto os ha sido relatado, oh nacidos dos veces, tal como sucedió en tiempos antiguos: la boda de Vṛṣanātha en la era de Svāyambhuva Manu.

Verse 76

कन्या च सुखसौभाग्य शीलाचारगुणान्विता । तथा स्यात्पुत्रिणी साध्वी पतिव्रतपरायणा

Y la doncella queda colmada de dicha y buena fortuna, dotada de virtud, carácter y recta conducta; llega a ser madre de hijos, mujer noble y casta, entregada al voto de fidelidad a su esposo.

Verse 79

विवाहसमये प्राप्ते प्रारम्भे वा शृणोति यः । एतदाख्यानमव्यग्रं संपूज्य वृषभध्वजम् । तस्याऽविघ्नं भवेत्सर्वं कर्म वैवाहिकं च यत्

Quien, llegado el tiempo del matrimonio—o al mismo comienzo—escucha este relato con mente serena, tras venerar debidamente a Vṛṣabhadhvaja (Śiva), para él todo rito nupcial queda libre de obstáculos.