Adhyaya 49

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत यथा प्रोक्तं कुंभजे शरजन्मना । देवदेवस्य चरितं विश्वेशस्य परात्मनः

Vyāsa dijo: «Escucha, oh Sūta, lo que fue declarado por el sabio nacido de la vasija y por el nacido de los juncos: las hazañas divinas del Dios de los dioses, Viśveśa, el Ser Supremo.»

Verse 2

अगस्त्य उवाच । सेनानीः कथय त्वं मे ततो निर्वाणमंडपात् । निर्गत्य देवो देवेंद्रैः सहितः किं चकार ह

Agastya dijo: «Oh Comandante (Skanda), cuéntame: después de que el Dios salió del Nirvāṇamaṇḍapa, acompañado por los señores de los dioses, ¿qué hizo?»

Verse 3

स्कंद उवाच । मुक्तिमंडपतः शंभुर्ब्रह्मविष्णुपुरोगमः । शृंगारमंडपं प्राप्य यच्चकार वदामि तत्

Skanda dijo: Desde el Pabellón de la Liberación, Śaṃbhu—precedido por Brahmā y Viṣṇu—llegó al Pabellón de Śṛṅgāra. Lo que allí hizo, ahora lo declararé.

Verse 4

प्राङ्मुखस्तूपविश्येशः सहास्माभिः सहेशया । ब्रह्मणाधिष्ठितः सव्ये वामपार्श्वेथ शार्ङ्गिणा

Mirando hacia el oriente, el Señor se sentó en el sitial elevado, junto con nosotros y con la Diosa. A su derecha se sentó Brahmā, y a su izquierda estaba Viṣṇu, portador del arco Śārṅga.

Verse 5

वीज्यमानो महेंद्रेण ऋषिभिः परितो वृतः । गणैः पृष्ठप्रदेशस्थैर्जोषं तिष्ठद्भिरादरात्

Mahendra (Indra) lo abanicaba, y los sabios lo rodeaban por todas partes. Los Gaṇas, situados detrás, permanecían respetuosos, en silenciosa disposición de servicio.

Verse 6

उदायुधैः सेव्यमानश्चावसन्मानभूरिभिः । ब्रह्मणे विष्णवे शंभुः पाणिमुत्क्षिप्य दक्षिणम्

Servido por asistentes armados y honrado de muchas maneras, Śaṃbhu alzó su mano derecha hacia Brahmā y Viṣṇu.

Verse 7

दर्शयामास देवेशो लिंगं पश्यत पश्यत । इदमेव परं ज्योतिरिदमेव परात्परम्

El Señor de los dioses reveló el Liṅga y dijo: «¡Mirad—mirad! Esto solo es la Luz suprema; esto solo es lo Altísimo, más allá de todo lo alto».

Verse 8

इदमेव हि मे रूपं स्थावरं चाति सिद्धिदम् । एते पाशुपता सिद्धा आबाल ब्रह्मचारिणः

«Este es, en verdad, mi propia forma—firme e inmóvil—y, sin embargo, concede logros extraordinarios. Estos son los Pāśupatas consumados, brahmacārines desde la niñez».

Verse 9

जितेंद्रियास्तपोनिष्ठाः पंचार्थज्ञाननिर्मलाः । भस्मकूटशया दाताः सुशीला ऊर्ध्वरेतसः

Son vencedores de los sentidos, firmes en la austeridad, purificados por el conocimiento de los cinco principios; duermen sobre montones de ceniza, son generosos dadores, de buena conducta, y guardan su energía vital hacia lo alto (castidad perfecta).

Verse 10

लिंगार्चनरता नित्यमनन्येंद्रियमानसाः । सदैव वारुणाग्नेय स्नानद्वय सुनिर्मलाः

Siempre entregados al culto del Liṅga, con sentidos y mente sin desviarse (fijos en Śiva), permanecen purificados en todo momento por el doble baño: de agua y de fuego.

Verse 11

कंदमूलफलाहाराः परतत्त्वार्पितेक्षणाः । सत्यवंतो जितक्रोधा निर्मोहा निष्परिग्रहाः

Viven de bulbos, raíces y frutos, con la mirada ofrecida a la Realidad suprema; son veraces, han vencido la ira, están libres de engaño y no acumulan posesiones.

Verse 12

निरीहा निष्प्रपंचाश्च निरातंका निरामयाः । निर्भगा निरुपायाश्च निःसंगा निर्मलाशयाः

Son desapegados y más allá de los enredos del mundo, libres de temor y de enfermedad; sin pretensión de fortuna, sin maquinación mundana, sin apego y de intención pura.

Verse 13

निस्तीर्णोदग्रसंसारा निर्विकल्पा निरेनसः । निर्द्वंद्वा निश्चितार्थाश्च निरहंकारवृत्तयः

Han cruzado el océano impetuoso del saṃsāra; están libres de duda vacilante y libres de pecado. Más allá de los pares de opuestos, firmes en su propósito espiritual, su conducta carece de ego.

Verse 14

सदैव मे महाप्रीता मत्पुत्रा मत्स्वरूपिणः । एते पूज्या नमस्याश्च मद्बुद्ध्यामत्परायणैः

Ellos me son siempre sumamente queridos—mis propios hijos, portadores de mi misma naturaleza. Quienes me son devotos, con la mente fija en mí, deben venerarlos y postrarse ante ellos.

Verse 15

अर्चितेष्वेष्वहं प्रीतो भविष्यामि न संशयः । अस्मिन्वैश्वेश्वरे क्षेत्रे संभोज्याः शिवयोगिनः

Cuando ellos sean honrados, yo quedaré complacido—sin duda alguna. En este santo recinto de Vaiśveśvara (Viśveśvara), los yoguis de Śiva deben ser alimentados y recibidos con hospitalidad.

Verse 16

कोटिभोज्यफलं सम्यगेकैक परिसंख्यया । अयं विश्वेश्वरः साक्षात्स्थावरात्मा जगत्प्रभुः

Según un cómputo veraz, cada acto aquí otorga el fruto de alimentar a crores. Este Viśveśvara es manifiestamente el Señor del mundo, cuya esencia mora en la forma inmóvil (del liṅga).

Verse 17

सर्वेषां सर्वसिद्धीनां कर्ता भक्तिजुषामिह । अहं कदाचिद्दृश्यः स्यामदृश्यः स्यां कदाचन

Aquí, para quienes viven en devoción, Yo soy el dador de todo logro y de toda perfección. A veces puedo ser visible; a veces puedo permanecer invisible.

Verse 18

आनंदकानने चात्र स्वैरं तिष्ठामि देवताः । अनुग्रहाय सर्वेषां भक्तानामिह सर्वदा

Y aquí, en el Ānandakānana, moro libremente, oh dioses—siempre en este lugar, para la gracia y el alzamiento de todos los devotos.

Verse 19

स्थास्यामि लिंगरूपेण चिंतितार्थफलप्रदः । स्वयंभून्यस्वयंभूनि यानि लिंगानि सर्वतः । तानि सर्वाणि चायांति द्रष्टुं लिंगमिदं सदा

Permaneceré en la forma del liṅga, otorgando el fruto de los deseos concebidos en la mente. Todos los liṅgas por doquier—sean auto-manifestados o consagrados—como si vinieran siempre a contemplar este liṅga.

Verse 20

अहं सर्वेषु लिंगेषु तिष्ठा्म्येव न संशयः । परं त्वियं परामूर्तिर्मम लिंगस्वरूपिणी

Yo habito ciertamente en todos los liṅgas—de ello no hay duda. Sin embargo, éste es mi manifestación suprema, que encarna mi propia naturaleza de liṅga.

Verse 21

येन लिंगमिदं दृष्टं श्रद्धया शुद्धचक्षुषा । साक्षात्कारेण तेनाहं दृष्ट एव दिवौकसः

Quien contemple este liṅga con fe y con mirada purificada—por esa misma realización directa, en verdad me ve a Mí, oh moradores del cielo.

Verse 22

श्रवणादस्य लिंगस्य पातकं जन्मसंचितम् । क्षणात्क्षयति शृण्वंतु देवा ऋषिगणैः सह

Con sólo oír acerca de este Liṅga, los pecados acumulados a través de los nacimientos se destruyen en un instante. Que los dioses lo escuchen, junto con las huestes de los ṛṣis.

Verse 23

स्मरणादस्य लिंगस्य पापं जन्मद्वयार्जितम् । अवश्यं नश्यति क्षिप्रं मम वाक्यान्न संशयः

Con sólo recordar este Liṅga, el pecado acumulado en dos nacimientos perece sin falta y de inmediato. Ésta es Mi palabra; no hay duda.

Verse 24

एतल्लिंगं समुद्दिश्य गृहान्निष्क्रमणक्षणात् । विलीयते महापापमपि जन्मत्रयार्जितम्

Si uno dirige su intención hacia este Liṅga, desde el mismo instante de salir de casa se disuelve incluso el gran pecado acumulado en tres nacimientos.

Verse 25

दर्शनादस्य लिंगस्य हयमेधशतोद्भवम् । पुण्यं लभेत नियतं ममानुग्रहतोमराः

Con la sola visión de este Liṅga, se obtiene con certeza el mérito nacido de cien sacrificios Aśvamedha—oh inmortales—por Mi gracia.

Verse 26

स्वयंभुवोस्य लिंगस्य मम विश्वेशितुः सुराः । राजसूयसहस्रस्य फलं स्यात्स्पर्शमात्रतः

Oh dioses, este Liṅga auto-manifestado es Mío—Mío, el Señor del Universo—y con el solo toque otorga el fruto de mil sacrificios Rājasūya.

Verse 27

पुष्पमात्र प्रदानाच्च चुलुकोदकपूवर्कम् । शतसौवर्णिकं पुण्यं लभते भक्तियोगतः

Ofreciendo siquiera una sola flor—precedida por un puñado de agua—se obtiene, por el yoga de la devoción, un mérito equivalente a cien dádivas de oro.

Verse 28

पूजामात्रं विधायास्य लिंगराजस्य भक्तितः । सहस्रहेमकमलपूजाफलमवाप्यते

Con realizar siquiera una adoración sencilla a este «Rey de los Liṅgas» con devoción, se alcanza el fruto de haber adorado con mil lotos de oro.

Verse 29

विधाय महती पूजां पंचामृतपुरःसराम् । अस्य लिंगस्य लभते पुरुषार्थचतुष्टयम्

Habiendo realizado una gran adoración a este Liṅga, con el pañcāmṛta como ofrenda principal, se alcanzan los cuatro fines de la vida humana.

Verse 30

वस्त्रपूतजलैर्लिंगं स्नापयित्वा ममामराः । लक्षाश्वमेधजनितं पुण्यमाप्नोति सत्तमः

Oh, mis inmortales: el mejor de los hombres, tras bañar el Liṅga con agua filtrada por tela, alcanza el mérito nacido de cien mil sacrificios Aśvamedha.

Verse 31

सुगंधचंदनरसैर्लिंगमालिप्य भक्तितः । आलिप्यते सुरस्त्रीभिः सुगंधैर्यक्षकर्दमैः

Ungiendo el Liṅga con fragante pasta de sándalo, con devoción, se realiza el mismo acto por el cual aun las mujeres celestiales lo ungen con perfumes, como ungüentos de los yakṣas.

Verse 32

सामोद धूपदानैश्च दिव्यगंधाश्रयो भवेत् । घृतदीपप्रबोधैश्च ज्योतीरूप विमानगः

Al ofrecer incienso de grato perfume, uno se vuelve portador de fragancia divina; y al encender lámparas de ghee, alcanza una forma luminosa y se desplaza en un resplandeciente carro celestial.

Verse 33

कर्पूरवर्तिदीपेन सकृद्दत्तेन भक्तितः । कर्पूरदेहगौरश्रीर्भवेद्भालविलोचनः

Quien, aunque sea una sola vez y con devoción, ofrezca una lámpara con mecha de alcanfor (a Viśveśvara en Kāśī), obtiene un esplendor corporal claro y radiante como el alcanfor, y una presencia auspiciosa, como si tuviera un ojo divino en la frente.

Verse 34

दत्त्वा नैवेद्यमात्रं तु सिक्थेसिक्थे युगंयुगम् । कैलासाद्रौ वसेद्धीमान्महाभोगसमन्वितः

Al ofrecer aunque sea un simple naivedya (ofrenda de alimento), una y otra vez en cada era, el sabio llega a morar en el monte Kailāsa, colmado de grandes deleites y prosperidad.

Verse 35

विश्वेशे परमान्नं यो दद्यात्साज्य सशर्करम् । त्रैलोक्यं तर्पितं तेन सदेवपितृमानवम्

Quien ofrezca a Viśveśvara el alimento cocido más excelente, junto con ghee y azúcar, con ese acto satisface a los tres mundos: dioses, antepasados y seres humanos por igual.

Verse 36

मुखवासं तु यो दद्याद्दर्पणं चारुचामरम् । उल्लोचं सुखपर्यंकं तस्य पुण्यफलं महत्

Quien done fragancia para la boca (tāmbūla y similares), un espejo, un hermoso abanico, un escabel y un lecho confortable, obtiene un fruto de mérito verdaderamente grande.

Verse 37

संख्या सागररत्नानां कथंचित्कर्तुमिष्यते । मुखवासादिदानस्य कः संख्यामत्र कारयेत्

Acaso alguien, de algún modo, intente contar las joyas del océano; pero ¿quién aquí podría calcular la medida del mérito que nace de dádivas como el perfume de la boca y otras semejantes, ofrecidas con devoción?

Verse 38

पूजोपकरणद्रव्यं यो घंटा गडुकादिकम् । भक्त्या मे भवने दद्यात्स वसेदत्र मेंतिके

Quien, con devoción, entregue en Mi templo los enseres y materiales de culto—como una campana, un cántaro de agua y otros semejantes—morará aquí, cerca de Mí.

Verse 39

यो गीतवाद्यनृत्यानामेकं मत्प्रीतये व्यधात् । तस्याग्रतो दिवारात्रं भवेत्तौर्यत्रिकं महत्

Quien, para complacerme, realice aunque sea una sola de estas cosas—canto, música instrumental o danza—ante él, día y noche, habrá una gran celebración con el triple arte festivo.

Verse 40

चित्रलेखनकर्मादि प्रासादे मेऽत्र कारयेत् । यः सचित्रान्महाभोगान्भुंक्ते मत्पुरतः स्थितः

Quien haga realizar en Mi templo de aquí obras de pintura, escritura ornamental y otras semejantes, estando ante Mí gozará de grandes prosperidades, adornadas de esplendor y belleza.

Verse 41

सकृद्विश्वेश्वरं नत्वा मध्ये जन्मसुधीर्नरः । त्रैलोक्यवंदितपदो जायते वसुधापतिः

El hombre prudente que, en medio de su vida, se postra aunque sea una vez ante Viśveśvara, nace después como señor de la tierra, con los pies venerados en los tres mundos.

Verse 42

यस्तु विश्वेवरं दृष्ट्वा ह्यन्यत्रापि विपद्यते । तस्य जन्मांतरे मोक्षो भवत्येव न संशयः

Pero si alguien, habiendo tenido el darśana de Viśveśvara, llegara a padecer infortunio en otro lugar, para él la liberación (mokṣa) ciertamente surgirá en otro nacimiento—de ello no hay duda.

Verse 43

विश्वेशाख्या तु जिह्वाग्रे विश्वनाथकथाश्रुतौ । विश्वेशशीलनं चित्ते यस्य तस्य जनिः कुतः

Pues aquel en cuya lengua está el mismo nombre “Viśveśa”, cuyos oídos beben los relatos de Viśvanātha, y cuyo corazón contempla sin cesar a Viśveśa—¿cómo podría tal persona estar sujeta al renacimiento?

Verse 44

लिंगं मे विश्वनाथस्य दृष्ट्वा यश्चानुमोदते । स मे गणेषु गण्येत महापुण्यबलाश्रितः

Quienquiera que contemple mi Liṅga de Viśvanātha y se regocije en él con aprobación—ése ha de ser contado entre mis gaṇas, sostenido por el poder de un mérito inmenso.

Verse 46

ममापीदं महालिंगं सदा पूज्यतमं सुराः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्यं देवर्षि मानवैः

Este gran Liṅga mío es siempre el más digno de adoración, aun para los dioses; por ello, con todo empeño, debe ser venerado por dioses, rishis y seres humanos.

Verse 47

यैर्न विश्वेश्वरो दृष्टो यैर्न विश्वेश्वरः स्मृतः । कृतांतदूतैस्ते दृष्टास्तैः स्मृता गर्भवेदना

Aquellos que no han visto a Viśveśvara y que no han recordado a Viśveśvara—ésos son vistos por los mensajeros de Yama, y para ellos se recuerda de nuevo el dolor del vientre materno.

Verse 48

यैरिदं प्रणतं लिंगं प्रणतास्ते सुरासुरैः । यस्यै केन प्रणामेन दिक्पालपदमल्पकम् । दिक्पालपदतः पातः पातः शिवनतेर्नहि

Quienes se postran ante este Liṅga, ante ellos se postran por igual dioses y asuras. Con otra reverencia se obtiene sólo un cargo menor, como el de guardián de las direcciones; de ese puesto puede haber caída, pero de la postración ante Śiva no hay caída.

Verse 49

शृण्वंतु देवर्षिगणाः समस्तास्तथ्यं ब्रुवे तच्च परोपकृत्यै । न भूर्भुवः स्वर्गमहर्जनांतर्विश्वेशतुल्यं क्वचिदस्ति लिंगम्

Escuchen todas las huestes de los rishis divinos: digo una verdad para el bien de los demás. En Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svarga, Maharloka o Janaloka no existe en parte alguna un Liṅga igual a Viśveśa.

Verse 50

न सत्यलोके न तपस्यहो सुरा वैकुंठकैलासरसातलेषु । तीर्थं क्वचिद्वै मणिकर्णिकासमं लिंगं च विश्वेश्वरतुल्यमन्यतः

Oh dioses, ni en Satyaloka ni en Tapoloka, ni en Vaikuṇṭha, Kailāsa o Rasātala, existe en parte alguna un tīrtha igual a Maṇikarṇikā; ni en otro lugar hay un Liṅga igual a Viśveśvara.

Verse 51

न विश्वनाथस्य समं हि लिंगं न तीर्थमन्यन्मणिकर्णिकातः । तपोवनं कुत्रचिदस्ति नान्यच्छुभं ममानंदवनेन तुल्यम्

No hay Liṅga igual a Viśvanātha; no hay otro tīrtha como Maṇikarṇikā. En ningún lugar existe otro bosque de austeridad (tapo-vana); nada auspicioso es igual a mi Ānandavana, Kāśī.

Verse 52

वाराणसी तीर्थमयी समस्ता यस्यास्तुनामापि हि तीर्थतीर्थम् । तत्रापि काचिन्मम सौख्यभूमिर्महापवित्रा मणिकर्णिकासौ

Vārāṇasī está hecha por completo de tīrthas; aun su solo nombre es un “tīrtha entre los tīrthas”. Y dentro de ella hay un lugar especial, mi tierra de dicha: Maṇikarṇikā, supremamente purificadora.

Verse 53

स्थानादमुष्मान्ममराजसौधात्प्राच्यां मनागीशसमाश्रितायाम् । सव्येपसव्ये च कराः क्रमेण शतत्रयी यापि शतद्वयी च

Desde aquel lugar—mi mansión real—hacia el oriente, levemente inclinada y apoyada cerca del Señor: a la izquierda y a la derecha, en debido orden, están las “manos” (extensiones/terrazas/escalones), un conjunto de trescientos y otro de doscientos.

Verse 54

हस्ताः शतं पंच सुरापगायामुदीच्यवाच्योर्मणिकर्णिकेयम् । सारस्त्रिलोक्याः परकोशभूमिर्यैः सेविता ते मम हृच्छया हि

Esta Maṇikarṇikā—situada en el río celestial, entre el norte y el nordeste—se extiende por ciento cinco hastas. Ella es la esencia de los tres mundos, el supremo suelo de tesoro; quienes la han servido son, en verdad, amados en Mi corazón.

Verse 55

अस्मिन्ममानंदवने यदेतल्लिंगं सुधाधाम सुधामधाम । आसप्त पातालतलात्स्वयंभु समुत्थितं भक्तकृपावशेन

En este Mi Ānandavana, este mismo Liṅga—morada del néctar, la casa misma de la inmortalidad—surgió por sí solo desde lo hondo de los siete niveles de Pātāla, movido por compasión hacia los devotos.

Verse 56

येस्मिञ्जनाः कृत्रिमभावबुद्ध्या लिंगं भजिष्यंति च हेतुवादैः । तेषां हि दंडः पर एष एव नगर्भवासाद्विरमंति ते ध्रुवम्

Quienes se acercan al Liṅga con sentimientos fingidos y con racionalizaciones disputadoras: éste, y sólo éste, es su castigo supremo; ciertamente no cesan de morar en el vientre (el ciclo de renacimientos).

Verse 57

यद्यद्धितं स्वस्य सदैव तत्तल्लिंगेत्र देयं मम भक्तिमद्भिः । इहाप्यमुत्रापि न तस्य संक्षयो यथेह पापस्य कृतस्य पापिभिः

Aquello que cada cual tenga por verdaderamente beneficioso para sí, que Mis devotos lo ofrezcan siempre ante este Liṅga. Su mérito no mengua, ni aquí ni en el más allá; así como el pecado cometido por los pecadores no se desvanece sin más en este mundo.

Verse 58

दूरस्थितैरप्यधिबुद्धिभिर्यैर्लिंगं समाराधि ममेदमत्र । मयैव दत्तैः शुभवस्तुजातैर्निःश्रेयसः श्रीर्वसं येत्सतस्तान्

Aun los que están lejos, si con entendimiento elevado veneran aquí este Mi Liṅga, sobre esos justos, por las ofrendas auspiciosas otorgadas por Mí, mora sin cesar la prosperidad de la liberación suprema.

Verse 59

शृणुष्व विष्णो शृणु सृष्टिकर्तः शृण्वंतु देवर्षिगणाः समस्ताः । इदं हि लिंगं परसिद्धिदं सतां भेदो मनागत्र न मत्सकाशतः

Escucha, oh Viṣṇu; escucha, oh Creador: que oigan todas las huestes de los devarṣis. Pues este Liṅga concede la perfección suprema a los virtuosos; aquí no hay ni la más mínima diferencia respecto de Mi propia presencia.

Verse 60

अस्मिन्हि लिंगेऽखिलसिद्धिसाधने समर्पितं यैः सुकृतार्जितं वसु । तेभ्योतिमात्राखिलसौख्यसाधनं ददामि निर्वाणपदं सुनिर्भयम्

A quienes, en este Liṅga—medio para realizar todas las siddhis—ofrecen la riqueza ganada por obras meritorias, a ellos les concedo en medida desbordante la fuente de toda dicha: el estado de nirvāṇa, plenamente sin temor.

Verse 61

उत्क्षिप्य बाहुं त्वसकृद्ब्रवीमि त्रयीमयेऽस्मिंस्त्रयमेव सारम् । विश्वेश लिंगं मणिकर्णिकांबु काशीपुरी सत्यमिदं त्रिसत्यम्

Alzando Mi brazo, declaro una y otra vez: en este ámbito hecho de los tres Vedas, sólo tres son la esencia: el Liṅga de Viśveśvara, las aguas de Maṇikarṇikā y la ciudad de Kāśī. Esto es verdad: triple verdad.

Verse 62

उत्थाय देवोथ स शक्तिरीशस्तस्मिन्हि लिंगे कृतचारुपूजः । ययौ लयं ते च सुरा जयेति जयेति चोक्त्वा नुनुवुस्तमीशम्

Entonces el Señor—junto con Su Śakti—se alzó y realizó una hermosa adoración ante aquel Liṅga. Después entraron en quietud; y los dioses, clamando «¡Victoria! ¡Victoria!», alabaron a ese Señor.

Verse 63

स्कंद उवाच । क्षेत्रस्य मैत्रावरुणे विमुक्तस्य महामते । प्रभावस्यैकदेशोयं कथितः कल्मषापहः

Skanda dijo: Oh magnánimo, esto es sólo una parte de la gloria del liberado campo sagrado de Maîtrāvaruṇa; se ha descrito como aquel que disipa las impurezas.

Verse 64

तवाग्रे तु यथाबुद्धि काशीविश्लेषतापि नः । अचिरेणैव कालेन काशीं प्राप्स्यस्यनुत्तमाम्

Aunque, según tu entender, debamos soportar por un tiempo la separación de Kāśī, muy pronto, en verdad, alcanzarás de nuevo esa Kāśī insuperable.

Verse 65

अस्ताचलस्य शिखरं प्राप्तवानेष भानुमान् । तवापि हि ममाप्येष मौनस्य समयोऽभवत्

El Sol ha alcanzado la cumbre del monte occidental; para ti—y también para mí—ha llegado el tiempo del mauna, el sagrado silencio.

Verse 66

व्यास उवाच । श्रुत्वेति स मुनिः सूत संध्योपास्त्यै विनिर्गतः । प्रणम्यौ मेयमसकृल्लोपामुद्रा समन्वितः

Vyāsa dijo: Al oír esto, aquel sabio, oh Sūta, salió para realizar la adoración del crepúsculo (sandhyā-upāsanā). Una y otra vez se postró, acompañado por Lopāmudrā.

Verse 67

रहस्यं परिविज्ञाय क्षेत्रस्य शशिमौलिनः । अगस्त्यो निश्चितमनाः शिवध्यानपरोभवत्

Habiendo comprendido plenamente el secreto del campo sagrado del Señor de la Luna en la frente, Agastya—de ánimo resuelto—se entregó por completo a la meditación en Śiva.

Verse 68

आनंदकाननस्येह महिमानं महत्तरम् । कोत्र वर्णयितुं शक्तः सूत वर्षशतैरपि

Aquí, la grandeza de Ānandakānana es inmensamente suprema. ¿Quién, oh Sūta, podría describirla, aun a lo largo de cientos de años?

Verse 69

यथा देव्यै समाख्यायि शिवेन परमात्मना । तथा स्कंदेन कथितं माहात्म्यं कुंभसंभवे

Así como Śiva, el Ser Supremo, se lo explicó a la Diosa, del mismo modo Skanda relató este māhātmya a Agastya, el nacido de la vasija.

Verse 70

तवाग्रे च समाख्यातं शुकादीनां च सत्तम । इदानीं प्रष्टुकामोसि किं तत्पृच्छ वदामि ते

En tu presencia ha sido narrado—y también ante los nobles como Śuka, oh el mejor de los virtuosos. Ahora deseas preguntar; pregunta lo que sea, y yo te lo diré.

Verse 71

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं सर्वकल्मषनाशनम् । समस्तचिंतितफलप्रदं मर्त्यो भवेत्कृती

Al escuchar este capítulo santo, que destruye toda mancha, el mortal se vuelve realizado; pues otorga todos los frutos deseados.

Verse 99

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे विश्वेश्वरलिंगमहिमाख्यो नाम नवनवतितमोऽध्यायः

Así, en el santo Skanda Mahāpurāṇa, en la cuarta Saṃhitā de ochenta y un mil versos, dentro del Kāśīkhaṇḍa (Uttarārdha), concluye el capítulo nonagésimo noveno, llamado «La Grandeza del Liṅga de Viśveśvara».