Adhyaya 4

Verse 1

स्कंद उवाच । कुंभसंभव वक्ष्यामि शृणोत्ववहितो भवान् । कपर्दीशस्य लिंगस्य महामाहात्म्यमुत्तमम्

Skanda dijo: Oh Kumbhasambhava (Agastya), voy a exponer—escucha con atención—la suprema y gran gloria del Liṅga de Kapardīśa.

Verse 2

कपर्दी नाम गणपः शंभोरत्यंतवल्लभः । पित्रीशादुत्तरे भागे लिंगं संस्थाप्य शांभवम्

Un gaṇa llamado Kapardī, sumamente amado por Śambhu (Śiva), estableció un Liṅga śaiva al norte del santuario de Pitrīśa.

Verse 3

कुंडं चखान तस्याग्रे विमलोदक संज्ञकम् । यस्य तोयस्य संस्पर्शाद्विमलो जायते नरः

Frente a él cavó un estanque llamado Vimalodaka; con sólo tocar sus aguas, el hombre queda purificado, libre de mancha.

Verse 4

इतिहासं प्रवक्ष्यामि तत्र त्रेतायुगे पुरा । यथावृत्तं कुंभयोने श्रवणात्पातकापहम्

Ahora relataré una antigua historia sagrada del Tretā-yuga, tal como sucedió, oh Kumbhayoni (Agastya); con sólo oírla se destruyen los pecados.

Verse 5

एकः पाशुपत श्रेष्ठो वाल्मीकिरिति संज्ञितः । तपश्चचार स मुनिः कपर्दीशं समर्चयन्

Hubo un devoto excelso de Paśupati, célebre con el nombre de Vālmīki. Aquel sabio practicó austeridades, venerando con reverencia a Kapardīśa (Śiva).

Verse 6

एकदा स हि हेमंते मार्गे मासि तपोधनः । स्नात्वा तत्र महातीर्थे मध्याह्ने विमलोदके

Una vez, en la estación invernal, en el mes de Mārga (Mārgaśīrṣa), aquel asceta rico en tapas se bañó allí, en el gran tīrtha, al mediodía, en las puras aguas de Vimalodaka.

Verse 7

चकार भस्मना स्नानमापादतलमस्तकम् । लिंगस्य दक्षिणेभागे कृतमाध्याह्निकक्रियः

Realizó un baño de ceniza desde las plantas de los pies hasta la cabeza; y, al lado sur del liṅga, cumplió los ritos del mediodía.

Verse 8

न्यस्तमस्तकपांसुश्च संध्यामाध्यात्मिकीं स्मरन् । जपन्पंचाक्षरीं विद्यां ध्यायन्देवं कपर्दिनम्

Con la cabeza inclinada, recordando la sandhyā interior (espiritual), recitó el mantra Pañcākṣarī y meditó en el divino Señor Kapardin (Śiva).

Verse 9

कृत्वा संहारमार्गेण सप्रमाणं प्रदक्षिणाम् । हुडुंकृत्य हुडुंकृत्य हुडुंकृत्य त्रिरुच्चकैः

Tras realizar una pradakṣiṇā completa y conforme al rito por el saṃhāra-mārga, clamó una y otra vez «huḍuṃ», tres veces, con voz potente.

Verse 10

प्रणवं पुरतः कृत्वा षड्जादिस्वरभेदतः । गीतं विधाय सानंदं सनृत्यं हस्तकान्वितम्

Poniendo el Praṇava (Oṃ) al frente y variando las notas desde Ṣaḍja, cantó con gozo; y también danzó, acompañado de gestos expresivos de las manos.

Verse 11

अंगहारैर्मनोहारि चारी मंडलसंयुतम् । क्षणं तत्र सरस्तीरे उपविष्टो महातपाः

Con aṅgahāras cautivadores, unidos a pasos y giros circulares, el gran asceta se sentó allí un instante, a la orilla del lago.

Verse 12

अद्राक्षीद्राक्षसं घोरमतीव विकृताकृतिम् । शुष्कशंखकपोलास्यं निमग्ना पिंगलोचनम्

Vio a un rākṣasa terrible, de figura sumamente deforme: con mejillas y rostro como conchas secas, y los ojos leonados hundidos en lo profundo.

Verse 13

रूक्षस्फुटितकेशाग्रं महालंब शिरोधरम् । अतीव चिपिट घ्राणं शुष्कौष्ठमतिदंतुरम्

Las puntas de su cabello eran ásperas y partidas; su cabeza y cuello colgaban masivamente. Su nariz estaba extremadamente achatada, sus labios secos y sus dientes sobresalían grotescamente.

Verse 14

महाविशालमौलिं च प्रोर्ध्वीभूतशिरोरुहम् । प्रलंबकर्णपालीकं पिंगलश्मश्रुभीषणम्

Tenía una cabeza enormemente grande, con el cabello erizado hacia arriba; los lóbulos de sus orejas colgaban largos, y lucía espantoso con bigotes leonados y erizados.

Verse 15

प्रलंबित ललज्जिह्वमत्युत्कट कृकाटिकम् । स्थूलास्थि जत्रु संस्थानं दीर्घस्कंधद्वयोत्कटम्

Su lengua colgaba fuera, su cuello era grotescamente prominente; su clavícula y la estructura superior del pecho estaban hechas de huesos gruesos, y sus dos hombros eran largos e inquietantemente masivos.

Verse 16

निमग्नकक्षाकुहरं शुष्कह्रस्व भुजद्वयम् । विरलांगुलिहस्ताग्रं नतपीन नखावलिम्

Los huecos de sus axilas estaban profundamente hundidos; ambos brazos estaban secos y cortos. Las puntas de sus manos tenían dedos escasos y delgados, y sus uñas estaban dobladas y engrosadas.

Verse 17

विशुष्क पांसुलोत्क्रोडं पृष्ठलग्नोदरत्वचम् । कटीतटेन विकटं निर्मांसत्रिकबंधनम्

Sus lomos estaban totalmente secos y polvorientos; la piel de su vientre se pegaba a su espalda. Su cintura era deforme y terrible, y las articulaciones de su espalda estaban unidas por nudos huesudos y sin carne.

Verse 18

प्रलंब स्फिग्युगयुतं शुष्कमुष्काल्पमेहनम् । दीर्घनिर्मांसलोरूकं स्थूलजान्वस्थिपंजरम्

Sus nalgas colgaban bajas; sus testículos estaban marchitos y su órgano era pequeño. Sus muslos eran largos y descarnados, y sus rodillas pesadas como una aterradora jaula de huesos.

Verse 19

अस्थिचर्मावशेषं च शिराजालितविग्रहम् । शिरालं दीर्घजंघं च स्थूलगुल्फास्थिभीषणम्

No era más que piel y huesos; su cuerpo estaba cubierto por una red de venas protuberantes. Con las piernas largas y venosas, lucía aterrador con sus gruesos huesos del tobillo.

Verse 20

अतिविस्तृत पादं च दीर्घवक्रकृशांगुलिम् । अस्थिचर्मावशेषेण शिराताडितविग्रहम्

Sus pies eran excesivamente anchos, con dedos largos, torcidos y delgados. Siendo solo piel y huesos, todo su cuerpo parecía golpeado y rayado por venas abultadas.

Verse 21

विकटं भीषणाकारं क्षुत्क्षाममतिलोमशम् । दावदग्धद्रुमाकारमति चंचललोचनम्

De forma grotesca y temible, estaba consumido por el hambre y cubierto de excesivo vello. Parecía un árbol quemado por un incendio forestal, y sus ojos se movían inquietos.

Verse 22

मूर्तं भयानकमिव सर्वप्राणिभयप्रदम् । हृदयाकंपनं दृष्ट्वा तं प्रेतं वृद्धतापसः । अतिदीनाननं कस्त्वमिति धैर्येण पृष्टवान्

Al ver a ese preta —como el miedo hecho manifiesto, causante de terror a todos los seres, haciendo temblar el corazón— el anciano asceta, con firme coraje, preguntó: "Oh tú de rostro tan lamentable, ¿quién eres?"

Verse 23

कुतस्त्वमिह संप्राप्तः कस्मात्ते गतिरीदृशी । अनुक्रोशधियारक्षः पृच्छामि वद निर्भयम्

¿De dónde has venido aquí? ¿Por qué es así tu estado? Oh espíritu, te pregunto con mente compasiva: habla sin temor.

Verse 24

अस्माकं तापसानां च न भयं त्वद्विधान्मनाक् । शिवनामसहस्राणां विभूतिकृतवर्मणाम्

Para nosotros, los ascetas, no hay el menor temor de seres como tú, pues estamos revestidos de ceniza sagrada y protegidos por la recitación de los mil nombres de Śiva.

Verse 25

तापसोदीरितमिति तद्रक्षः प्रीतिपूवर्कम् । निशम्य प्रांजलिः प्राह तं कृपालुं तपोधनम्

Al oír lo dicho por el asceta, aquel rākṣasa, complacido, se inclinó con las manos juntas y habló al sabio compasivo, rico en austeridad.

Verse 26

राक्षस उवाच । अनुक्रोशोस्ति यदि ते भगवंस्तापसोत्तम । स्ववृत्तांतं तदा वच्मि शृणुष्वावहितः क्षणम्

El rākṣasa dijo: «Oh venerable, el mejor de los ascetas, si tienes compasión, entonces relataré mi propia historia; escucha atentamente por un momento».

Verse 27

प्रतिष्ठानाभिधानोस्ति देशो गोदावरी तटे । तीर्थप्रतिग्रहरुचिस्तत्रासं ब्राह्मणस्त्वहम्

Hay un lugar llamado Pratiṣṭhāna en la ribera del Godāvarī. Allí vivía yo como brāhmaṇa, deleitándome en aceptar ofrendas ligadas a los ritos de peregrinación.

Verse 28

तेन कर्मविपाकेन प्राप्तोस्मि गतिमीदृशीम् । मरुस्थले महाघोरे तरुतोयविवर्जिते

Por la maduración de ese karma he alcanzado tal destino: arrojado a un desierto espantoso, privado de árboles y de agua.

Verse 29

गतो बहुतरः कालस्तत्र मे वसतो मुने । क्षुधितस्य तृषार्तस्य शीततापसहस्य च

Oh sabio, ha transcurrido muchísimo tiempo mientras he morado allí: hambriento, atormentado por la sed y soportando frío y calor.

Verse 30

वर्षत्यपि महामेघे धारासारैर्दिवानिशम् । प्रावृट्कालेऽनिले वाति किंचित्प्रावरणं न मे

Aun cuando grandes nubes derraman torrentes día y noche, y cuando soplan los vientos del monzón, no tengo ni el más leve abrigo.

Verse 31

पर्वण्यदत्तदाना ये कृततीर्थप्रतिग्रहाः । त इमां योनिमृच्छंति महादुःख निबंधनीम्

Quienes aceptan ofrendas de peregrinación y, sin embargo, no dan caridad en los días sagrados de festividad, caen en este mismo estado de vientre: una atadura que engendra gran sufrimiento.

Verse 32

गते बहुतिथे काले मरुभूमौ मुने मया । दृष्टो ब्राह्मणदायाद एकदा कश्चिदागतः

Tras pasar muchísimo tiempo, oh sabio, en aquel desierto, una vez vi llegar allí a cierto descendiente de un brāhmaṇa.

Verse 33

सूर्योदयमनुप्राप्य संध्याविधिविवर्जितः । कृत्वा मूत्रपुरीषे तु शौचाचमनवर्जितः

Al llegar el amanecer, descuidó los ritos prescritos del sandhyā; y tras hacer sus necesidades, omitió la purificación y el sorbo ritual de agua (ācamana).

Verse 34

मुक्तकच्छमशौचं च संध्याकर्मविवर्जितम् । तं दृष्ट्वा तच्छरीरेहं संक्रांतो भोगलिप्सया

Al ver a ese brāhmaṇa — descuidado en su vestir, impuro y habiendo abandonado los ritos del crepúsculo — entré en su mismo cuerpo por ansia de disfrute.

Verse 35

स द्विजो मंदभाग्यान्मे केनचिद्वणिजा सह । अर्थलोभेन संप्राप्तः पुरीं पुण्यामिमां मुने

Ese brāhmaṇa — desafortunado para mí — llegó a esta ciudad sagrada, oh sabio, junto con un cierto comerciante, impulsado por la codicia de riqueza.

Verse 36

अंतःपुरि प्रविष्टोभूत्स द्विजो मुनिसत्तम । तच्छरीराद्बहिर्भूतस्त्वहं पापैः समं क्षणात्

Cuando ese brāhmaṇa entró en el recinto interior de la ciudad, oh el mejor de los sabios, fui expulsado instantáneamente de su cuerpo junto con los pecados.

Verse 37

प्रवेशो नास्ति चास्माकं प्रेतानां तपसां निधे । महतां पातकानां च वाराणस्यां शिवाज्ञया

Para nosotros los pretas no hay entrada — ni para los grandes pecados — en Vārāṇasī, oh tesoro de austeridad, por mandato de Śiva.

Verse 38

अद्यापि तानि पापानि तद्बहिर्निर्गमेच्छया । बहिरेव हि तिष्ठंति सीम्नि प्रमथसाध्वसात्

Aún hoy, aquellos pecados, deseosos de sacarlo fuera, permanecen sólo en el lindero—en verdad, afuera—por temor a los Pramathas de Śiva.

Verse 39

अद्य श्वो वा परश्वो वा स बहिर्निर्गमिष्यति । इत्याशया स्थिताः स्मो वै यावदद्य तपोधन

«Hoy, o mañana, o pasado mañana, él saldrá fuera»—con esta esperanza hemos aguardado hasta ahora, oh rico en austeridad.

Verse 40

नाद्यापि स बहिर्गच्छेन्नाद्याप्याशा प्रयाति नः । इत्यास्महे निराधारा आशापाश नियंत्रिताः

Pero aún ahora él no sale fuera, y aún ahora nuestra esperanza no se aparta. Así quedamos sin apoyo, sujetos por el lazo de la esperanza.

Verse 41

चित्रमद्यतनं वच्मि तपस्विंस्तन्निशामय । अतीव भावि कल्याणमिति मन्येऽधुनैव हि

Te diré una maravilla de este día—escúchala, oh asceta. Pienso que una grandísima auspiciosidad está por acontecer, aun ahora.

Verse 42

आप्रयागं प्रतिदिनं प्रयामः क्षुधिता वयम् । आहारकाम्यया क्वापि परं नो किंचिदाप्नुमः

Hambrientos como estamos, vagamos cada día hasta Prayāga, buscando alimento; y sin embargo no obtenemos absolutamente nada.

Verse 43

संति सर्वत्र फलिनः पादपाः प्रतिकाननम् । जलाशयाश्च स्वच्छापाः संति भूम्यां पदेपदे

Por doquier, en cada arboleda, hay árboles cargados de fruto; y en la tierra, a cada paso, se hallan estanques de aguas limpias y claras.

Verse 44

अन्यान्यपि च भक्ष्याणि सर्वेषां सुलभान्यहो । पानान्यपि विचित्राणि संति भूयांसि सर्वतः

También hay otras clases de alimentos—fáciles de obtener para todos, en verdad; y por todas partes abundan asimismo bebidas variadas.

Verse 45

परं नो दृग्गतान्येव दूरे दूरे व्रजंत्यहो । दैवादद्यैकमायांतं दृष्ट्वा कार्पटिकं मुने

Mas cuanto entra en el campo de nuestra vista se aleja más y más—¡ay de mí!; pero hoy, por designio del destino, al ver acercarse a un solo mendicante vestido de harapos, oh sabio…

Verse 46

तस्यांतिकमहं प्राप्तः क्षुधया परिपीडितः । प्रसह्य भक्षयाम्येनमिति मत्वा त्वरान्वितः

Afligido por el hambre, me acerqué a él; y, poseído por el pensamiento: «Lo dominaré y lo devoraré», avancé con premura.

Verse 47

यावत्तं तु जिघृक्षामि तावत्तद्वदनांबुजात् । शिवनामपवित्रा वाङ्निरगाद्विघ्नहारिणी

Pero cuando estaba a punto de apresarlo, del loto de su boca brotó una palabra, santificada por el Nombre de Śiva, que aparta todo obstáculo.

Verse 48

शिवनामस्मरणतो मदीयमपि पातकम् । मंदीभूतं ततस्तेन प्रवेशं लब्धवानहम्

Por el recuerdo del Santo Nombre de Śiva, aun mi propio pecado se debilitó; y por ello alcancé la entrada (junto con él).

Verse 49

सीमस्थैः प्रमथैर्नाहं सद्यो दृग्गोचरीकृतः । शिवनामश्रुतौ येषां तान्न पश्येद्यमोपि यत्

No fui hecho visible de inmediato a los Pramathas apostados en el límite; pues a quienes han oído el Nombre de Śiva, ni siquiera Yama los contempla.

Verse 50

अंतर्गेहस्य सीमानं प्राप्तस्तेन सहाधुना । स तु कार्पटिको मध्यं प्रविष्टोहमिहस्थितः

Ahora, junto con él, he llegado al límite del recinto interior; pero ese mendicante de harapos ha entrado en el centro, mientras yo permanezco aquí de pie.

Verse 51

आत्मानं बहुमन्येहं त्वां विलोक्याधुना मुने । मामुद्धर कृपालो त्वं योनेरस्मात्सदारुणात्

Al verte ahora, oh sabio, me considero sumamente afortunado. Compasivo, sácame de este estado de vientre, siempre terrible.

Verse 52

इति प्रेतवचः श्रुत्वा स कृपालुस्तपोधनः । मनसा चिंतयामास धिङ्निजार्थोद्यमान्नरान्

Al oír estas palabras del preta, aquel asceta, tesoro de austeridad y compasión, reflexionó en su mente: «¡Vergüenza para los hombres que sólo se afanan por su propio interés!»

Verse 53

स्वोदरं भर यः सर्वे पशुपक्षिमृगादयः । स एव धन्यः संसारे यः परार्थोद्यतः सदा

Todos los seres—ganado, aves, fieras y demás—sólo llenan su propio vientre. Mas en este mundo, verdaderamente dichoso es quien siempre se entrega al bien de los otros.

Verse 54

तपसाद्य निजेनाहं प्रेतमेतमघातुरम् । मामेव शरणं प्राप्तमुद्धरिष्याम्यसंशयम्

Por mi propia austeridad (tapas), sin duda rescataré a este preta afligido, que ha venido a Mí solo en busca de refugio.

Verse 55

विमृश्येति स वै चित्ते पिशाचं प्राह सत्तमः । विमलोदे सरस्यस्मिन्स्नाहि रे पापनुत्तये

Tras reflexionar en su corazón, el excelso varón dijo al piśāca: «Báñate en este lago Vimaloda, para que el pecado sea expulsado».

Verse 56

पिशाच ते पिशाचत्वं तीर्थस्यास्य प्रभावतः । कपर्दीशेक्षणादद्य क्षणात्क्षीणं विनंक्ष्यति

«Oh piśāca, por el poder de este tīrtha—y por la sola mirada de Kapardīśa—tu condición de piśāca se consumirá hoy y desaparecerá en un instante».

Verse 57

श्रुत्वेति स मुनेर्वाक्यं प्रेतः प्राह प्रणम्य तम् । प्रीतात्मा प्रीतमनसं प्रबद्धकरसंपुटः

Al oír las palabras del muni, el preta habló tras inclinarse ante él: con el corazón gozoso, la mente complacida y las manos juntas en reverencia.

Verse 58

पानीयं पातुमपि नो लभेयं मुनिसत्तम । स्नानस्य का कथा नाथ रक्षेयुर्जलदेवताः

«Oh, el mejor de los sabios, no logro obtener ni siquiera agua para beber. ¿Qué decir entonces del baño, oh Señor? Las deidades de las aguas me lo impedirían.»

Verse 59

पानस्याप्यत्र का वार्ता जलस्पर्शोपि दुर्लभः । इति प्रेतोक्तमाकर्ण्य स भृशं प्रीतिमानभूत्

«Aquí, ¿qué esperanza hay siquiera de beber? Hasta tocar el agua es difícil de conseguir.» Al oír estas palabras del preta, él se llenó de gran gozo.

Verse 60

उवाच च तपस्वी तं जगदुद्धरणक्षमः । गृहाणेमां विभूतिं त्वं ललाटफलके कुरु

Entonces el asceta, capaz de elevar al mundo, le dijo: «Toma esta ceniza sagrada (vibhūti) y aplícala sobre la frente.»

Verse 61

अस्माद्विभूतिमाहात्म्यात्प्रेत कोपि न कुत्रचित् । बाधा करोति कस्यापि महापातकिनोप्यहो

«Por la grandeza de este vibhūti, ningún preta en lugar alguno puede causar daño a nadie; asombrosamente, ni siquiera a un gran pecador.»

Verse 62

भालं विभूतिधवलं विलोक्य यमकिंकराः । पापिनोपि पलायंते भीताः पाशुपतास्त्रतः

Al ver la frente blanqueada con vibhūti, los servidores de Yama huyen —incluso los pecadores— aterrados como si hubieran sido heridos por el arma Pāśupata.

Verse 63

अस्थिध्वजांकितं दृष्ट्वा यथा पांथा जलाशयम् । दूरं यंति तथा भस्म भालांकं यमकिंकराः

Así como los caminantes, al ver el poste que señala un depósito de agua, se encaminan hacia él desde lejos, del mismo modo los servidores de Yama se alejan al ver la frente marcada con la sagrada ceniza.

Verse 64

कृतभूति तनुत्राणं शिवमंत्रैर्नरोत्तमम् । नोपसर्पंति नियतमपि हिंस्राः समंततः

Para el mejor de los hombres, la ceniza sagrada (vibhūti), consagrada por los mantras de Śiva, se vuelve protección del cuerpo; ni siquiera los seres violentos de todas partes se le acercan en absoluto.

Verse 66

सर्वेभ्यो दुष्टसत्त्वेभ्यो यतो रक्षेदहर्निशम् । रक्षत्येषा ततः प्रोक्ता विभूतिर्भूतिकृद्यतः

Porque protege día y noche de todo ser malvado, y porque ella misma resguarda, por eso se la llama vibhūti, ya que otorga bienestar y logro auspicioso.

Verse 67

भासनाद्भर्त्सनाद्भस्म पांसुः पांसुत्वदायतः । पापानां क्षारणात्क्षारो बुधेरेवं निरुच्यते

Se llama bhasma porque ilumina y reprende el mal; se llama polvo (pāṃsu) porque reduce a polvo; se llama álcali (kṣāra) porque ‘raspa’ los pecados: así explican los sabios sus sentidos.

Verse 68

गृहीत्वा धारमध्यात्स भस्म प्रेतकरेऽर्पयत् । सोप्यादरात्समादाय भालदेशे न्यवेशयत्

Tomando ceniza del centro de la corriente, la puso en la mano del espíritu; y éste también, recibiéndola con reverencia, se la aplicó en la frente.

Verse 69

विभूतिधारिणं वीक्ष्य पिशाचं जलदेवताः । जलावगाहनपरं वारयांचक्रिरे न तम्

Al ver al piśāca adornado con la sagrada vibhūti, las deidades del agua no lo detuvieron, aunque estaba resuelto a entrar en el agua para bañarse.

Verse 70

स्नात्वा पीत्वा स निर्गच्छेद्यावत्तस्माज्जलाशयात् । तावत्पैशाच्यमगमद्दिव्यदेहमवाप च

Tras bañarse y beber, en cuanto salió de aquel estanque, su condición de piśāca se desvaneció, y alcanzó un cuerpo divino.

Verse 71

दिव्यमालांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । दिव्ययानं समारुह्य वर्त्म प्राप्तोथ पावनम्

Con guirnaldas y vestiduras divinas, ungido con fragancia celestial, subió a un vehículo del cielo y alcanzó luego el sendero purificador.

Verse 72

गच्छता तेन गगने स तपस्वी नमस्कृतः । प्रोच्चैः प्रोवाच भगवन्मोचितोस्मि त्वयानघ

Mientras avanzaba por el cielo, saludó a un asceta sabio; y clamó en voz alta: «¡Oh Señor, oh impecable, por ti he sido liberado!»

Verse 73

तस्मात्कदर्ययोनित्वादतीव परिनिंदितात् । अस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्दिव्यदेहमवाप्तवान्

Así, desde aquel estado de nacimiento vil y sumamente despreciado, por la grandeza (māhātmya) de este mismo tīrtha obtuvo un cuerpo divino.

Verse 74

पिशाचमोचनं तीर्थमद्यारभ्य समाख्यया । अन्येषामपि पैशाच्यमिदं स्नानाद्धरिष्यति

Desde hoy, por su nombre será conocido como el ‘Tīrtha Piśācamocana’; y también para los demás, el baño aquí disipará la condición de piśāca.

Verse 75

अस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये ये स्नास्यंतीह मानवाः । पिंडांश्च निर्वपिष्यंति संध्यातर्पणपूर्वकम्

En este tīrtha de grandísimo mérito, quienes se bañen aquí—y luego, tras cumplir los ritos del sandhyā y las libaciones (tarpaṇa)—ofrecerán piṇḍas.

Verse 76

दैवात्पैशाच्यमापन्नास्तेषां पितृपितामहाः । तेपि पैशाच्यमुत्सृज्य यास्यंति परमां गतिम्

Aunque por destino sus padres y abuelos hayan caído en un estado semejante al de los piśācas, ellos también—abandonando esa condición—irán al destino supremo.

Verse 77

अद्यशुक्लचतुर्दश्यां मार्गेमासि तपोनिधे । अत्र स्नानादिकं कार्यं पैशाच्यपरिमोचनम

Oh tesoro de austeridad, hoy, en el decimocuarto día de la quincena luminosa del mes de Mārgaśīrṣa, debe realizarse aquí el baño y los ritos afines; ello libera de la aflicción piśāca.

Verse 78

इमां सांवत्सरीं यात्रां ये करिष्यंति मानवाः । तीर्थप्रतिग्रहात्पापान्निःसरिष्यंति ते नराः

Quienes emprendan esta peregrinación anual, por recibir la gracia del tīrtha, saldrán de los pecados y los dejarán atrás.

Verse 79

पिशाचमोचने स्नात्वा कपर्दीशं समर्च्य च । कृत्वा तत्रान्नदानं च नरोन्यत्रापि निर्भयाः

Tras bañarse en Piśācamocana, adorar al Señor Kapardīśa y ofrecer allí el don de alimento, el hombre queda sin temor, aun en cualquier otro lugar.

Verse 80

मार्गशुक्लचतुर्दश्यां कपर्दीश्वर संनिधौ । स्नात्वान्यत्रापि मरणान्न पैशाच्यमवाप्नुयुः

En la luminosa decimocuarta de Mārgaśīrṣa, tras bañarse en presencia de Kapardīśvara, aunque mueran en otro lugar, no caen en la aflicción de los piśācas.

Verse 81

इत्युक्त्वा दिव्यपुरुषो भूयोभूयो नमस्य तम् । तपोधनं महाभागो दिव्यां गतिमवाप्तवान्

Dicho esto, el ser divino se postró una y otra vez ante aquel gran asceta; y ese bienaventurado alcanzó un destino divino.

Verse 82

तपोधनोपि तं दृष्ट्वा महाश्चर्यं घटोद्भव । कपर्दीश्वरमाराध्य कालान्निर्वाणमाप्तवान्

Oh Agastya, nacido de la vasija, incluso aquel asceta, al ver tan gran prodigio, adoró a Kapardīśvara; y con el tiempo alcanzó el nirvāṇa, la liberación final.

Verse 83

पिशाचमोचनं तीर्थं तदारभ्य महामुने । वाराणस्यां परां ख्यातिमगमत्सर्वपापहृत्

Desde entonces, oh gran sabio, el Tīrtha de Piśācamocana alcanzó suprema fama en Vārāṇasī, pues arrebata todos los pecados.

Verse 84

पैशाचमोचने तीर्थे संभोज्य शिवयोगिनम् । कोटिभोज्यफलं सम्यगेकैक परिसंख्यया

En el Tīrtha de Paiśācamocana, al alimentar a un yogui de Śiva, se obtiene rectamente el fruto de haber alimentado a crores de huéspedes; así se computa el mérito de cada acto.

Verse 85

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं नरो नियतमानसः । भूतैः प्रेतैः पिशाचैश्च कदाचिन्नाभिभूयते

El hombre de mente disciplinada, tras escuchar este santo capítulo, jamás es vencido en momento alguno por bhūtas, pretas ni piśācas.

Verse 86

बालग्रहाभिभूतानां बालानां शांतिकारकम् । पठनीयं प्रयत्नेन महाख्यानमिदं परम्

Este supremo gran relato debe recitarse con empeño; otorga apaciguamiento y amparo a los niños afligidos por los bāla-grahas.

Verse 87

इदमाख्यानमाकर्ण्य गच्छन्देशांतरं नरः । चोरव्याघ्रपिशाचाद्यैर्नाभिभूयेत कुत्रचित्

El hombre que ha escuchado este sagrado relato, aun viajando a otras regiones, no es vencido en lugar alguno por ladrones, tigres, piśācas y demás.