Adhyaya 14

Verse 1

सूत उवाच । प्राप्तसिंहासनो वीरो भद्रायुः स महीपतिः । प्रविवेश वनं रम्यं कदाचिद्भार्यया सह

Sūta dijo: Habiendo ascendido al trono, el héroe Bhadrāyu, señor de la tierra, entró una vez en un bosque encantador junto con su esposa.

Verse 2

तस्मिन्विकसिताशोकप्रसूननवपल्लवे । प्रोत्फुल्लमल्लिकाखंडकूजद्भ्रमरसंकुले

Allí, donde se abrían los tiernos brotes y las flores de aśoka en plena floración, y donde los racimos de jazmín, totalmente abiertos, estaban colmados del zumbido de las abejas—

Verse 3

नवकेसरसौरभ्यबद्धरागिजनोत्सवे । सद्यः कोरकिताशोकतमालगहनांतरे

—donde la fragancia reciente del polen nuevo, como azafrán, encendía el júbilo de los corazones enamorados; y donde, en lo hondo de espesos bosquecillos de tamāla, los aśokas apenas habían formado capullos—

Verse 4

प्रसूनप्रकरानम्र माधवीवनमंडपे । प्रवालकुसुमोद्द्योतचूतशाखिभिरञ्चिते

En un pabellón dentro de un bosquecillo de enredaderas Mādhavī—con ramas inclinadas por racimos de flores y engalanado con ramas de mango que resplandecían con flores rojo coral—el paraje lucía radiante y festivo.

Verse 5

पुन्नागवनविभ्रांतपुंस्कोकिलविराविणि । वसन्तसमये रम्ये विजहार स्त्रिया सह

En la hermosa estación de la primavera, en un bosque de punnāga que resonaba con el canto de los cucos macho que revoloteaban, el rey se recreó allí junto con su consorte.

Verse 6

अथाविदूरे क्रोशंतौ धावंतौ द्विजदंपती । अन्वीयमानौ व्याघ्रेण ददर्श नृपसत्तमः

Entonces, no muy lejos, el mejor de los reyes vio a una pareja de brāhmaṇas corriendo y clamando, perseguida por un tigre.

Verse 7

पाहि पाहि महाराज हा राजन्करुणानिधे । एष धावति शार्दूलो जग्धुमावां महारयः

«¡Sálvanos, sálvanos, oh gran rey—oh soberano, tesoro de compasión! Ese tigre se abalanza para devorarnos con terrible rapidez!»

Verse 8

एष पर्वतसंकाशः सर्वप्राणिभयंकरः । यावन्न खादति प्राप्य तावन्नौ रक्ष भूपते

«Es como una montaña en tamaño, temible para todos los seres. Antes de que llegue y nos devore—¡protégennos, oh rey!»

Verse 9

इत्थमाक्रंदितं श्रुत्वा स राजा धनुराददे । तावदागत्य शार्दूलो मध्ये जग्राह तां वधूम्

Al oír aquel clamor, el rey tomó su arco. Pero en ese mismo instante el tigre se abalanzó y, en medio de todos, arrebató a la novia.

Verse 10

हा नाथ नाथ हा कांत हा शंभो जगतः पते । इति रोरूयमाणां तां यावज्जग्राह भीषणः

Gritando: «¡Oh Señor, Señor! ¡Oh amado! ¡Oh Śambhu, Señor del mundo!», mientras así gemía, la fiera terrible la apresó.

Verse 11

तावत्स राजा निशितैर्भल्लैर्व्याघ्रमताडयत् । न च तैर्विव्यथे किंचिद्गिरींद्र इव वृष्टिभिः

Entonces el rey hirió al tigre con flechas agudas; pero no padeció en absoluto por ellas, como una cumbre montañosa que no se inmuta ante la lluvia.

Verse 12

स शार्दूलो महासत्त्वो राज्ञोस्त्रैरकृतव्यथः । बलादाकृष्य तां नारीमपाक्रामत सत्वरः

Aquel poderoso tigre, ileso por las armas del rey, arrastró a la mujer por la fuerza y huyó con presteza.

Verse 13

व्याघ्रेणापहृतां पत्नीं वीक्ष्य विप्रोऽतिदुःखितः । रुरोद हा प्रिये बाले हा कांते हा पतिव्रते

Al ver a su esposa arrebatada por el tigre, el brāhmaṇa, consumido por el dolor, lloró en voz alta: «¡Ay, amada mía! ¡Oh dulce doncella! ¡Oh querida! ¡Oh esposa fiel!»

Verse 14

एकं मामिह संत्यज्य कथं लोकांतरं गता । प्राणेभ्योपि प्रियां त्यक्त्वा कथं जीवितुमुत्सहे

Dejándome aquí completamente solo, ¿cómo has partido a otro mundo? Abandonando a quien me era más querido incluso que mi propio aliento, ¿cómo podría aún tener voluntad de seguir viviendo?

Verse 15

राजन्क्व ते महास्त्राणि क्व ते श्लाघ्यं महद्धनुः । क्व ते द्वादशसाहस्रमहानागातिगं बलम्

Oh Rey, ¿dónde están ahora tus poderosas armas? ¿Dónde está tu célebre gran arco? ¿Dónde está esa fuerza tuya, de la que se dice que supera incluso a doce mil grandes elefantes?

Verse 16

किं ते शंखेन खङ्गेन किं ते मंत्रास्त्रविद्यया । किं च तेन प्रयत्नेन किं प्रभावेण भूयसा

¿De qué te sirven la caracola y la espada? ¿De qué sirve tu saber de mantras y de la ciencia de las armas? ¿De qué sirve todo ese empeño—y aun el gran ‘poder’—si falla en la hora de la necesidad?

Verse 17

तत्सर्वं विफलं जातं यच्चान्यत्त्वयि तिष्ठति । यस्त्वं वनौकसं जंतुं निवारयितुमक्षमः

Todo eso se ha vuelto estéril—y cuanto más permanezca en ti—pues eres incapaz de contener a una criatura del bosque, a un atacante salvaje.

Verse 18

क्षात्त्रस्यायं परो धर्मः क्षताद्यत्परिरक्षणम् । तस्मात्कुलोचिते धर्मे नष्टे त्वज्जीवितेन किम्

Este es el supremo dharma de un kṣatriya: proteger a los heridos y a los afligidos. Por tanto, si se pierde el deber propio de tu linaje, ¿qué valor tiene tu vida?

Verse 19

आर्तानां शरणार्तानां त्राणं कुर्वंति पार्थिवाः । प्राणैरर्थैश्च धर्मज्ञास्तद्विहीना मृतोपमाः

Los reyes, conocedores del dharma, amparan a los afligidos y a quienes buscan refugio, aun a costa de la vida y de la riqueza; quienes carecen de ese espíritu son como muertos.

Verse 20

धनिनां दानहीनानां गार्हस्थ्याद्भिक्षुता वरा । आर्तत्राणविहीनानां जीवितान्मरणं वरम्

Para los ricos faltos de dádiva, mendigar es mejor que la vida de cabeza de familia; para quien no socorre al afligido, la muerte es mejor que la vida.

Verse 21

वरं विषादनं राज्ञो वरमग्नौ प्रवेशनम् । अनाथानां प्रपन्नानां कृपणानामरक्षणात्

Mejor para un rey es el abatimiento—mejor aún entrar en el fuego—que dejar sin amparo a los desvalidos, a los rendidos que se acogen y a los pobres.

Verse 22

इत्थं विलपितं तस्य स्ववीर्यस्य च गर्हणम् । निशम्य नृपतिः शोकादात्मन्येवमचिंतयत्

Al oír tal lamento y la censura de su propio valor, el rey, abatido por el dolor, reflexionó en su interior de este modo.

Verse 23

अहो मे पौरुषं नष्टमद्य दैवविपर्ययात् । अद्य कीर्तिश्च मे नष्टा पातकं प्राप्तमुत्क टम्

¡Ay de mí! Mi hombría ha perecido hoy por el vuelco del destino; hoy también mi fama se ha arruinado: un grave pecado ha caído sobre mí.

Verse 24

धर्मः कालोचितो नष्टो मन्दभाग्यस्य दुर्मतेः । नूनं मे संपदो राज्यमायुष्यं क्षयमेष्यति

Para el desdichado y de mente extraviada, se pierde el dharma oportuno. Sin duda, mi prosperidad, mi reino y aun mi vida misma se encaminan ya a la decadencia.

Verse 25

अपुंसां संपदो भोगाः पुत्रदारधनानि च । दैवेन क्षणमुद्यंति क्षणादस्तं व्रजंति च

Para los irresolutos, la prosperidad y los goces—hijos, esposa y riquezas—por el destino se alzan un instante, y al instante siguiente se ponen y se desvanecen.

Verse 26

अत एनं द्विजन्मानं हतदारं शुचार्दितम् । गतशोकं करिष्यामि दत्त्वा प्राणानपि प्रियान्

Por ello libraré del dolor a este dos veces nacido, cuya esposa se ha perdido y a quien consume la pena, aunque deba entregar mis queridos alientos de vida.

Verse 27

इति निश्चित्य मनसा भद्रायुर्नृपसत्तमः । पतित्वा पादयोस्त्वस्य बभाषे परिसांत्वयन्

Así decidido en su corazón, Bhadrāyu, el mejor de los reyes, se postró a sus pies y habló, ofreciéndole consuelo.

Verse 28

कृपां कुरु मयि ब्रह्मन्क्षत्रबंधौ हतौजसि । शोकं त्यज महाबुद्धे दास्याम्यर्थं तवेप्सितम्

Ten compasión de mí, oh brāhmaṇa, kṣatriya sólo de nombre y sin vigor. Abandona el duelo, oh magnánimo; te daré cuanto desees.

Verse 29

इदं राज्यमियं राज्ञी ममेदं च कलेवरम् । त्वधीनमिदं सर्वं किं तेऽभिलषितं वद

Este reino, esta reina y aun este cuerpo mío: todo aquí está bajo tu dominio. Dime, ¿qué es lo que deseas?

Verse 30

ब्राह्मण उवाच । किमादर्शेन चांधस्य किं गृहैर्भैक्ष्यजीविनः । किं पुस्तकेन मूर्खस्य ह्यस्त्रीकस्य धनेन किम्

Dijo el brāhmaṇa: ¿De qué sirve un espejo al ciego? ¿De qué sirven casas a quien vive de limosnas? ¿De qué sirve un libro al necio? ¿Y de qué sirve la riqueza a quien no tiene esposa?

Verse 31

अतोऽहं गतपत्नीको भुक्तभोगो न कर्हिचित् । इमां तवाग्रमहिषीं कामार्थं दीयतां मम

Por ello, yo—privado de esposa y sin haber gozado jamás de placeres—pido que esta tu reina principal me sea entregada por causa del deseo.

Verse 32

राजोवाच । ब्रह्मन्किमेष धर्मस्ते किमेतद्गुरुशासनम् । अस्वर्ग्यमयशस्यं च परदाराभिमर्शनम्

Dijo el rey: Oh brāhmaṇa, ¿qué ‘dharma’ es ese tuyo, y qué clase de enseñanza de un guru es ésta? Tocar a la esposa de otro no conduce al cielo: es deshonroso.

Verse 33

दातारः संति वित्तस्य राज्यस्य गजवाजिनाम् । आत्मदेहस्य वा क्वापि न कलत्रस्य कर्हिचित्

Hay quienes dan riqueza, reinos, elefantes y caballos; y en algún lugar, algunos hasta entregan su propio cuerpo. Pero jamás, en ningún tiempo, se entrega a la propia esposa.

Verse 34

परदारोपभोगेन यत्पापं समुपार्जितम् । न तत्क्षालयितुं शक्यं प्रायश्चित्तशतैरपि

El pecado acumulado por gozar de la esposa ajena no puede lavarse, ni siquiera con cientos de actos de expiación.

Verse 35

ब्राह्मण उवाच । अपि ब्रह्मवधं घोरमपि मद्यनिषेवणम् । तपसा नाशयिष्यामि कि पुनः पारदारिकम् । तस्मात्प्रयच्छ मे भार्यामिमां त्वं ध्रुवमन्यथा

Dijo el brāhmaṇa: «Aun el terrible pecado de matar a un brāhmaṇa, aun el beber licor, lo destruiré con austeridad; ¡cuánto más, entonces, esto de la esposa ajena! Por eso entrégame a esta esposa tuya; de otro modo, la ruina es segura».

Verse 36

अरक्षणाद्भयार्तानां गंतासि निरयं ध्रुवम् । इति विप्रगिरा भीतश्चिंतयामास पार्थिवः । अरक्षणान्महत्पापं पत्नीदानं ततो वरम्

«Por no proteger a los afligidos por el miedo, irás ciertamente al infierno». Aterrado por las palabras del brāhmaṇa, el rey reflexionó: «Descuidar la protección es un gran pecado; por eso, entregar a mi esposa es el mal menor».

Verse 37

अतः पत्नीं द्विजाग्र्याय दत्त्वा निर्मुक्तकिल्विषः । सद्यो वह्निं प्रवेक्ष्यामि कीर्तिश्च निहिता भवेत्

«Por tanto, tras dar a mi esposa al más excelso de los brāhmaṇas y quedar libre de culpa, entraré de inmediato en el fuego; así quedará establecida mi fama».

Verse 38

इति निश्चित्य मनसा समुज्ज्वाल्य हुताशनम् । तं ब्राह्मणं समाहूय ददौ पत्नीं सहोदकाम्

Así decidido en su corazón, encendió el fuego sagrado; luego llamó a aquel brāhmaṇa y le entregó a su esposa, junto con el rito del agua como confirmación.

Verse 39

स्वयं स्नातः शुचिर्भूत्वा प्रणम्य विबुधेश्वरान् । तमग्निं द्विः परिक्रम्य शिवं दध्यौ समाहितः

Él mismo se bañó y, hecho puro, se postró ante los señores de los dioses. Luego circunvaló dos veces aquel fuego sagrado y, con la mente recogida, meditó en Śiva.

Verse 40

तमथाग्नौ पतिष्यंतं स्वपदासक्तचेतसम् । प्रत्यदृश्यत विश्वेशः प्रादुर्भूतो जगत्पतिः

Entonces, cuando estaba por arrojarse al fuego, con la mente aferrada a Sus pies, se manifestó ante él el Señor del universo, el Soberano de los mundos.

Verse 41

तमीश्वरं पंचवक्त्रं त्रिनेत्रं पिनाकिनं चन्द्रकलावतंसम् । आलंबितापिंगजटाकलापं मध्यंगतं भास्करकोटितेजसम्

Contempló a aquel Señor: de cinco rostros, de tres ojos, portador del arco Pināka; adornado con la media luna; con la madeja de sus melenas enmarañadas, de tono leonado, cayendo—resplandeciente con el fulgor de diez millones de soles.

Verse 42

मृणालगौरं गजचर्मवाससं गंगातरंगो क्षितमौलिदेशम् । नागेंद्रहारावलिकंकणोर्मिकाकिरीटकोट्यंगदकुंडलोज्ज्वलम्

Pálido como la fibra del loto, vestido con piel de elefante; con las ondas del río Gaṅgā sobre su cabeza. Resplandecía con la guirnalda del rey de las serpientes, con hileras de brazaletes y ajorcas, y con coronas y pendientes fulgurantes.

Verse 43

त्रिशूलखट्वांगकुठारचर्ममृगाभयेष्टार्थपिनाकहस्तम् । वृषोपरिस्थं शितिकंठमीशं प्रोद्भूतमग्रे नृपतिर्ददर्श

El rey vio al Señor manifestado ante él—de garganta azul, sentado sobre el toro—cuyas manos portaban el tridente, el khatvāṅga, el hacha, la piel, el ciervo, el gesto de la ausencia de temor, el don de los anhelos y el arco Pināka.

Verse 44

अथांबराद्द्रुतं पेतुर्दिव्याः कुसुमवृष्टयः । प्रणेदुर्देवतूर्याणि देवाश्च ननृतुर्जगुः

Entonces, con presteza desde el cielo cayeron lluvias de flores divinas. Resonaron los instrumentos celestiales, y los dioses danzaron y cantaron en celebración.

Verse 45

तत्राजग्मुर्नारदाद्याः सनकाद्या सुरर्षयः । इन्द्रादयश्च लोकेशास्तथाब्रह्मर्षयोऽमलाः

Allí llegaron Nārada y otros, los sabios divinos encabezados por Sanaka; y también Indra y los demás señores guardianes de los mundos, junto con los inmaculados brahmarṣis.

Verse 46

तेषां मध्ये समासीनो महादेवः सहोमया । ववर्ष करुणासारं भक्तिनम्रे महीपतौ

Sentado en medio de ellos, Mahādeva, junto con Umā, derramó la esencia misma de la compasión sobre el rey inclinado en devoción.

Verse 47

तद्दर्शनानंदविजृंभिताशयः प्रवृद्धबाष्पांबुपरिप्लुतांगः । प्रहृष्टरोमा गलगद्गदाक्षरं तुष्टाव गीर्भिर्मुकुलीकृतांजलिः

Con el corazón florecido por el gozo de aquella visión divina, el cuerpo empapado por lágrimas que corrían, el vello erizado y la voz entrecortada, lo alabó con himnos, juntando las manos en reverencia.

Verse 48

राजोवाच । नतोस्म्यहं देवमनाथमव्ययं प्रधानमव्यक्तगुणं महांतम् । अकारणं कारणकारणं परं शिवं चिदानंदमयं प्रशांतम्

Dijo el Rey: Me inclino ante el Dios, sin amparo y, sin embargo, amparo de todos; imperecedero; el Pradhāna primordial, vasto, cuyas cualidades permanecen no manifestadas; el Sin causa, causa de todas las causas; el supremo Śiva, hecho de conciencia y bienaventuranza, perfectamente sereno.

Verse 49

त्वं विश्वसाक्षी जगतोऽस्यकर्त्ता विरूढधामा हृदि सन्निविष्टः । अतो विचिन्वंति विधौ विपश्चितो योगैरनेकैः कृतचित्तरोधैः

Tú eres el Testigo del universo, el Hacedor de este mundo; tu esplendor está firmemente establecido, moras en el corazón. Por eso los sabios te buscan mediante disciplinas, por muchos yogas, habiendo refrenado la mente.

Verse 50

एकात्मतां भावयतां त्वमेको नानाधियां यस्त्वमनेकरूपः । अतींद्रियं साक्ष्युदयास्तविभ्रमं मनःपथात्संह्रियते पदं ते

Para quienes contemplan la unidad, tú eres el Uno; para las mentes de diversas inclinaciones, apareces en múltiples formas. Tu realidad trasciende los sentidos; cuando surge la conciencia-testigo, tu verdadero estado se sustrae de los caminos de la mente y queda indecible.

Verse 51

तं त्वां दुरापं वचसो धियाश्च व्यपेतमोहं परमात्मरूपम् । गुणैकनिष्ठाः प्रकृतौ विलीनाः कथं वपुः स्तोतुमलंगिरो मे

A ti, difícil de alcanzar por la palabra y aun por el pensamiento, libre de ilusión, con la forma del Supremo Sí mismo. Mas mis palabras, disueltas en la naturaleza y aferradas a los guṇas, ¿cómo podrían bastar para alabar tu forma?

Verse 52

तथापि भक्त्याश्रयतामुपेयुस्तवांघ्रिपद्मं प्रणतार्तिभंजनम् । सुघोरसंसारदवाग्निपीडितो भजामि नित्यं भवभीतिशांतये

Con todo, quienes se acogen a la devoción alcanzan tus pies de loto, que destruyen el dolor de los postrados. Atormentado por el terrible incendio forestal del saṃsāra, te adoro siempre para apaciguar el temor al devenir mundano.

Verse 53

नमस्ते देव देवाय महादेवाय शंभवे । नमस्त्रिमूर्तिरूपाय सर्गस्थित्यंतकारिणे

Salve a ti, Dios de dioses, Mahādeva, Śambhu. Salve a ti, cuya forma es la Trimūrti, que realizas creación, preservación y disolución.

Verse 54

नमो विश्वादिरूपाय विश्वप्रथमसाक्षिणे । नमः सन्मात्रतत्त्वाय बोधानंदघनाय च

Saludo a Ti, cuya forma es el origen mismo del universo, el Testigo primordial del cosmos. Saludo a Ti, que eres solo el Ser puro: masa compacta de Conciencia y Bienaventuranza.

Verse 55

सर्वक्षेत्रनिवासाय क्षेत्रभिन्नात्मशक्तये । अशक्ताय नमस्तुभ्यं शक्ताभासाय भूयसे

Saludo a Ti que moras en todo campo sagrado y en todo cuerpo; cuyo poder aparece como los muchos yoes, distintos en cada campo. Aunque estás más allá de toda limitación y dependencia, me inclino ante Ti, que te manifiestas como el resplandor mismo del poder en todas partes.

Verse 56

निराभासाय नित्याय सत्यज्ञानांतरात्मने । विशुद्धाय विदूराय विमुक्ताशेषकर्मणे

Saludo al Eterno, libre de toda apariencia ilusoria, cuya esencia interior es verdad y conocimiento. Saludo al Puro y Trascendente, liberado de todo karma restante.

Verse 57

नमो वेदांतवेद्याय वेदमूलनिवासिने । नमो विविक्तचेष्टाय निवृत्तगुण वृत्तये

Saludo a Ti, conocido por el Vedānta, que moras en la raíz misma de los Vedas. Saludo a Ti, cuya acción es plenamente desapegada, cuya senda está libre de los movimientos de los guṇas.

Verse 58

नमः कल्याणवीर्याय कल्याणफलदायिने । नमोऽनंताय महते शांताय शिवरूपिणे

Saludo a Ti, de auspicioso vigor, dador de frutos auspiciosos. Saludo al Infinito, al Grande—la Paz misma—cuya forma es Śiva, el Bien auspicioso.

Verse 59

अघोराय सुघोराय घोराघौघ विदारिणे । भर्गाय भवबीजानां भंजनाय गरीयसे । नमो विध्वस्तमोहाय विशदात्मगुणाय च

Salutación al No‑terrible y al supremamente formidable, que desgarra las huestes del terror. Salutación a Bharga, el Radiante Destructor, que quiebra las semillas del devenir mundano, el más venerable. Salutación a Ti, que has destruido la ilusión, cuyas cualidades innatas son totalmente claras e inmaculadas.

Verse 60

पाहि मां जगतां नाथ पाहि शंकर शाश्वत । पाहि रुद्र विरूपाक्ष पाहि मृत्युंजयाव्यय

Protégeme, oh Señor de los mundos; protégeme, oh Śaṅkara, el Eterno. Protégeme, oh Rudra, oh Señor de los tres ojos; protégeme, oh Mṛtyuñjaya, el Imperecedero, vencedor de la muerte.

Verse 61

शम्भो शशांककृतशेखर शांतमूर्ते गौरीश गोपतिनिशापहुताशनेत्र । गंगाधरांधकविदारण पुण्यकीर्ते भूतेश भूधरनिवास सदा नमस्ते

Oh Śambhu—cuya cresta está ornada con la luna, cuya forma es paz; oh Señor de Gaurī, cuyos ojos son el Sol, la Luna y el Fuego. Oh Portador del Gaṅgā, destructor de Andhaka, de fama santa; oh Señor de los seres, morador de las montañas: por siempre, a Ti mis salutaciones.

Verse 62

सूत उवाच । एवं स्तुतः स भगवान्राज्ञा देवो महेश्वरः । प्रसन्नः सह पार्वत्या प्रत्युवाच दयानिधिः

Sūta dijo: Así alabado por el rey, el bienaventurado Señor Maheśvara quedó complacido; y junto con Pārvatī, océano de compasión, respondió.

Verse 63

ईश्वर उवाच । राजंस्ते परितुष्टोऽस्मि भक्त्या पुण्यस्तवेन च । अनन्यचेता यो नित्यं सदा मां पर्यपूजयः

Īśvara dijo: Oh rey, estoy plenamente complacido contigo, por tu devoción y por este santo himno de alabanza. Con mente no dividida me has adorado continuamente, siempre.

Verse 64

तव भावपरीक्षार्थं द्विजो भूत्वाहमागतः । व्याघ्रेण या परिग्रस्ता सैषा दैवी गिरींद्रजा

Para probar la sinceridad de tu intención interior, vine aquí tomando la forma de un brāhmana. Y la ‘princesa, hija del Señor de las montañas’, que parecía presa de un tigre, era en verdad una manifestación divina.

Verse 65

व्याघ्रो मायामयो यस्ते शरैरक्षतविग्रहः । धीरतां द्रष्टुकामस्ते पत्नीं याचितवानहम्

Aquel tigre—cuyo cuerpo no fue herido ni por tus flechas—era sólo una forma hecha de māyā. Deseando ver tu firme valentía, te pedí a tu esposa.

Verse 66

अस्याश्च कीर्तिमालिन्यास्तव भक्त्या च मानद । तुष्टोऽहं संप्रयच्छामि वरं वरय दुर्लभम्

Oh dador de honor, complacido por tu devoción y por la devoción de esta Kīrtimālinī, te concedo un don. Elige un favor, aunque sea difícil de obtener.

Verse 67

राजोवाच । एष एव वरो देव यद्भवान्परमेश्वरः । भवतापपरीतस्य मम प्रत्यक्षतां गतः

Dijo el rey: «Éste es mi único don, oh Dios: que Tú, el Señor Supremo, hayas venido a mi vista directa, aunque yo esté abrasado por el ardor del sufrimiento mundano».

Verse 68

नान्यं वरं वृणे देव भवतो वरदर्षभात् । अहं च सेयं सा राज्ञी मम माता च मत्पिता

No elijo otro don, oh Dios, de Ti, toro entre los dadores de gracias. Que yo, esta reina, y mi madre y mi padre recibamos Tu favor.

Verse 69

वैश्यः पद्माकरो नाम तत्पुत्रः सुनयाभिधः । सर्वानेतान्महादेव सदा त्वत्पार्श्वगान्कुरु

Hay un vaiśya llamado Padmākara, y su hijo se llama Sunaya. Oh Mahādeva, haz que todos ellos sean por siempre servidores a tu lado.

Verse 70

सूत उवाच । अथ राज्ञी महाभागा प्रणता कीर्तिमालिनी । भक्त्या प्रसाद्य गिरिशं ययाचे वरमुत्तमम्

Sūta dijo: Entonces la afortunada reina Kīrtimālinī, postrada, complació a Giriśa con devoción y pidió un excelso don.

Verse 71

राज्ञ्युवाच । चंद्रांगदो मम पिता माता सीमंतिनी च मे । तयोर्याचे महादेव त्वत्पार्श्वे सन्निधिं सदा

La reina dijo: «Mi padre es Candrāṃgada y mi madre es Sīmaṃtinī. Por ellos te ruego, oh Mahādeva, presencia eterna a tu lado».

Verse 72

एवमस्त्विति गौरीशः प्रसन्नो भक्तवत्सलः । तयोः कामवरं दत्त्वा क्षणादंतर्हितोऽभवत्

«Así sea», dijo Gaurīśa, complacido y amante de sus devotos. Concediéndoles el don deseado, desapareció en un instante.

Verse 73

सोपि राजा सुरैः सार्धं प्रसादं प्राप्य शूलिनः । सहितः कीर्तिमालिन्या बुभुजे विषयान्प्रियान्

Aquel rey también, junto con los dioses, recibió la gracia de Śūlin. Acompañado por Kīrtimālinī, gozó entonces de los gratos bienes de la vida mundana.

Verse 74

कृत्वा वर्षायुतं राज्यमव्याहतबलोन्नतिः । राज्यं पुत्रेषु विन्यस्य भेजे शंभोः परं पदम्

Tras gobernar el reino durante diez mil años, con fuerza intacta y prosperidad siempre creciente, confió la soberanía a sus hijos y alcanzó la morada suprema de Śambhu (Śiva).

Verse 75

चंद्रांगदोपि राजेंद्रो राज्ञी सीमंतिनी च सा । भक्त्या संपूज्य गिरिशं जग्मतुः शांभवं पदम्

También el rey Caṃdrāṃgada, y la reina Sīmaṃtinī, tras adorar con devoción a Giriśa (el Señor Śiva), fueron al estado Śāṃbhava, la morada de Śambhu.

Verse 76

एतत्पवित्रमघनाशकरं विचित्रं शम्भोर्गुणानुकथनं परमं रहस्यम् । यः श्रावयेद्बुधजनान्प्रयतः पठेद्वा संप्राप्य भोगविभवं शिव मेति सोंते

Este relato maravilloso y supremamente secreto de las virtudes de Śambhu es purificador y destruye el pecado. Quien, con disciplina, lo recite o haga que los sabios lo escuchen, tras obtener gozos y prosperidad mundanos, al final llega a Śiva.