Adhyaya 42

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पिप्पलेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महायोगी पिप्पलादो महातपाः

Śrī Mārkaṇḍeya dijo: «Luego, oh el mejor de los reyes, debe uno ir al supremo Pippaleśvara, donde mora el gran yogui consumado Pippalāda, poderoso en austeridades».

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । पिप्पलादस्य चरितं श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो । माहात्म्यं तस्य तीर्थस्य यत्र सिद्धो महातपाः

Yudhiṣṭhira dijo: «Oh venerable señor, deseo oír la historia de vida de Pippalāda y la grandeza de ese tīrtha donde está presente el gran asceta, un ser perfecto (Siddha)».

Verse 3

कस्य पुत्रो महाभाग किमर्थं कृतवांस्तपः । एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ

«Oh afortunado, ¿de quién es hijo, y con qué propósito realizó austeridades? Cuéntamelo todo con detalle, oh impecable.»

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । मिथिलास्थो महाभागो वेदवेदाङ्गपारगः । याज्ञवल्क्यः पुरा तात चचार विपुलं तपः

Mārkaṇḍeya dijo: «Antaño, querido, el ilustre Yājñavalkya—morador de Mithilā y consumado en los Vedas y sus Vedāṅgas—emprendió una vasta austeridad (tapas).»

Verse 5

तापसी तस्य भगिनी याज्ञवल्क्यस्य धीमतः । सा सप्तमेऽपि वर्षे च वैधव्यं प्राप दैवतः

Tāpasī, la hermana del sabio Yājñavalkya—por decreto del destino—quedó viuda aun en su séptimo año de vida.

Verse 6

पूर्वकर्मविपाकेन हीनाभूत्पितृमातृतः । नाभूत्तत्पतिपक्षेऽपि कोऽपीत्येकाकिनी स्थिता

Por la maduración de acciones pasadas (karma), quedó privada de padre y madre; y también del lado de su esposo no había nadie: así permaneció completamente sola.

Verse 7

भूमौ भ्रमन्ती भ्रातुः सा समीपमगमच्छनैः । चचार च तपः सोऽपि परलोकसुखेप्सया

Errando por la tierra, ella se fue acercando poco a poco a su hermano; y él también practicaba austeridad (tapas), anhelando la dicha del más allá.

Verse 8

चचार सापि तत्रस्था शुश्रूषन्ती महत्तपः । कस्मिंश्चित्समये साथ स्नाताहनि रजस्वला

Ella también permaneció allí, sirviendo con esmero a aquella gran ascesis; y en cierto momento, después de bañarse de día, le sobrevino la menstruación.

Verse 9

अन्तर्वासो धृतवती दृष्ट्वा कर्पटकं रहः । याज्ञवल्क्योऽपि तद्रात्रौ सुप्तो यत्र सुसंवृतः

Al notar en secreto un paño, lo tomó como prenda interior; y Yājñavalkya, por su parte, durmió aquella noche, bien cubierto en el lugar donde yacía.

Verse 10

स्वप्नं दृष्ट्वात्यजच्छुक्रं कौपीने रक्तबिन्दुवत् । विराजितेन तपसा सिद्धं तदनलप्रभम्

Tras ver un sueño, derramó su semen sobre el taparrabo como una gota de sangre; mas, por el fulgor de su tapas, aquello se perfeccionó, resplandeciendo como fuego.

Verse 11

यावत्प्रबुद्धो विप्रोऽसौ वीक्ष्योच्छिष्टं तदंशुकम् । चिक्षेप दूरतोऽस्पृश्यं शौचं कृत्वा विधानतः

Cuando aquel brāhmaṇa despertó y vio el paño mancillado, lo arrojó lejos como intocable, y luego realizó la purificación conforme al rito.

Verse 12

निषिद्धं तु निशि स्नानमिति सुष्वाप स द्विजः । निशीथे सापि तद्वस्त्रं भगस्यावरणं व्यधात्

Pensando: «Está prohibido bañarse de noche», aquel dos veces nacido volvió a dormir; y a medianoche ella usó ese mismo paño como cobertura de sus partes íntimas.

Verse 13

प्रातरन्वेषयामास मुनिर्वस्त्रमितस्ततः । ततः सा ब्राह्मणी प्राह किं अन्वेषयसे प्रभो । केन कार्यं तव तथा वदस्व मम तत्त्वतः

Al amanecer, el sabio buscó su vestidura de un lado a otro. Entonces la brāhmaṇī dijo: «Señor, ¿qué buscas? ¿Con qué propósito lo haces? Dímelo en verdad».

Verse 14

याज्ञवल्क्य उवाच । अपवित्रो मया भद्रे स्वप्नो दृष्टोऽद्य वै निशि । सक्लेदं तत्र मे वस्त्रं निक्षिप्तं तन्न दृश्यते

Yājñavalkya dijo: «Oh bienaventurada, esta noche vi un sueño impuro. Por eso dejé allí mi vestidura, humedecida; pero ahora no se ve».

Verse 15

तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणी वाक्यं भीतभीतावदन्नृप । तद्वस्त्रं तु मया विप्र स्नात्वा ह्यन्तः कृतं महत्

Al oír esas palabras, la brāhmaṇī, temblando de miedo, habló: «Oh Rey; oh venerable brāhmaṇa: esa vestidura fue tocada por mí; tras bañarme, la puse dentro (en mis aposentos), cometiendo una grave falta».

Verse 16

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हाहेत्युक्त्वा महामुनिः । निपपात तदा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः

Al oír sus palabras, el gran sabio exclamó: «¡Ay, ay!» y al instante cayó al suelo, como un árbol al que le han cortado las raíces.

Verse 17

किमेतदिति सेत्युक्त्वा ह्याकाशमिव निर्मला । आश्वासयन्ती तं विप्रं प्रोवाच वचनं तदा

Diciendo: «¿Qué es esto?», ella—pura como el cielo—comenzó a consolar a aquel brāhmaṇa y entonces le habló en ese mismo momento.

Verse 18

वदस्व कारणं तात गुह्याद्गुह्यतरं यदि । प्रतीकारोऽस्य येनैव विमृश्य क्रियते त्वरा

«Dime la causa, querido mío—aunque sea más secreta que lo secreto—para que, tras reflexionarlo debidamente, se realice sin demora el remedio adecuado.»

Verse 19

ततः स सुचिरं ध्यात्वा लब्धवाग्वै ततः क्षणम् । प्रोवाच साध्वसमना यत्तच्छृणु नरेश्वर

Entonces, tras meditar largo tiempo, al cabo de un instante recobró la voz y, con el ánimo inquieto, dijo: «Escucha, oh señor de los hombres, lo sucedido.»

Verse 20

नात्र दोषोऽस्ति ते कश्चिन्मम चैव शुभव्रते । तवोदरे तु गर्भो यस्तत्र दैवं परायणम्

«Aquí no hay culpa alguna—ni en ti ni en mí, oh mujer de votos auspiciosos. Pero en cuanto al hijo en tu vientre, allí el destino, la disposición divina, es el último refugio.»

Verse 21

तस्य तत्त्वेन रक्षा च त्वया कार्या सदैव हि । विनाशी नैव कर्तव्यो यावत्कालस्य पर्ययः

«Por ello debes protegerlo con verdad y siempre. No provoques su destrucción, hasta que se cumpla el giro del tiempo, el curso destinado.»

Verse 22

तथेति व्रीडिता साध्वी दूयमानेन चेतसा । अपालयच्च तं गर्भं यावत्पुत्रो ह्यजायत

«Así sea», dijo la mujer virtuosa; avergonzada y con el corazón doliente, aun así protegió aquel embarazo hasta que nació un hijo varón.

Verse 23

जातमात्रं च तं गर्भं गृहीत्वा ब्राह्मणी च सा । अश्वत्थच्छायामाश्रित्य तमुत्सृज्य वचोऽब्रवीत्

Apenas nacido el niño, aquella brāhmaṇī lo tomó; se refugió bajo la sombra de un aśvattha, lo dejó allí y pronunció estas palabras.

Verse 24

यानि सत्त्वानि लोकेषु स्थावराणि चराणि च । तानि सर्वाणि रक्षन्तु त्यक्तं वै बालकं मया

«Que todos los seres en los mundos—los inmóviles y los móviles—protejan a este niño que yo he dejado.»

Verse 25

एवमुक्त्वा गता सा तु ब्राह्मणी नृपसत्तम । तथागतः स तु शिशुस्तत्र स्थित्वा मुहूर्तकम्

Dicho esto, aquella brāhmaṇī se marchó, oh el mejor de los reyes. El niño, tal como fue dejado, permaneció allí por un breve instante.

Verse 26

पाणिपादौ विनिक्षिप्य निकुञ्च्य नयने शुभे । आस्यं तु विकृतं कृत्वा रुरोद विकृतैः स्वरैः

Apoyando manos y pies, cerró con fuerza sus hermosos ojos; torció el rostro y lloró con voces ásperas y deformadas.

Verse 27

तेन शब्देन वित्रस्ताः स्थावरा जङ्गमाश्च ये । आकम्पिता महोत्पातैः सशैलवनकानना

Por aquel sonido, todos los seres—los inmóviles y los móviles—quedaron aterrados; y con grandes presagios la tierra, con sus montañas, bosques y arboledas, se estremeció.

Verse 28

ततो ज्ञात्वा महद्भूतं क्षुधाविष्टं द्विजर्षभम् । न जहाति नगश्छायां पानार्थाय ततः परम् । अपिबच्च सुतं तस्मादभृतं चैव भारत

Entonces, al comprender la grave situación—que el toro entre los brāhmaṇas estaba afligido por el hambre—no abandonó la sombra del árbol, buscando luego bebida. Y, oh Bhārata, bebió de él (amamantó a su hijo) y así lo sostuvo y lo mantuvo con vida.

Verse 29

एवं स वर्धितस्तत्र कुमारो निजचेतसि । चिन्तयामास विश्रब्धः किं मम ग्रहगोचरम्

Así, criado allí, el muchacho, sereno en su propio corazón, se puso a reflexionar con confianza: «¿Qué rige mi destino, qué influencia de los grahas (planetas) ha caído sobre mí?»

Verse 30

ततः क्रूरसभाचारः क्रूरं दृष्ट्वा निरीक्षितः । पपात सहसा भूमौ शनैश्चारी शनैश्चरः

Entonces Śanaiścara, famoso por su áspera conducta en la asamblea, al ser mirado con severidad, cayó de pronto al suelo: el de lento andar fue abatido.

Verse 31

उवाच च भयत्रस्तः कृताञ्जलिपुटस्तदा । किं मयापकृतं विप्र पिप्पलाद महामुने

Aterrorizado, con las palmas unidas en reverencia, dijo entonces: «¿Qué agravio he cometido, oh brāhmaṇa, oh Pippalāda, gran muni?»

Verse 32

चरन्वै गगनाद्येन पातितो धरणीतले । सौरिणा ह्येवमुक्तस्तु पिप्पलादो महामुनिः

Mientras se movía por el cielo, fue arrojado a la tierra por aquel poder. Y cuando Sauri (Śani) habló así, el gran muni Pippalāda respondió.

Verse 33

क्रोधरूपोऽब्रवीद्वाक्यं तच्छृणुष्व नराधिप । पितृमातृविहीनस्य मम बालस्य दुर्मते । पीडां करोषि कस्मात्त्वं सौरे ब्रूहि ह्यशेषतः

Tomando forma de ira, pronunció estas palabras: «Escucha, oh rey. ¿Por qué atormentas a mi hijo, privado de padre y madre? Oh Sauri, de mente torcida: dime por completo la causa».

Verse 34

शनैश्चर उवाच । क्रूरस्वभावः सहजो मम दृष्टिस्तथेदृशी । मुञ्चस्व मां तथा कर्ता यद्ब्रवीषि न संशयः

Śanaiścara dijo: «Mi naturaleza cruel es innata, y mi mirada es de esa misma índole. Libérame; haré lo que dices, sin duda alguna».

Verse 35

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति बालानां वर्षादा षोडशाद्ग्रह । पीडा त्वया न कर्तव्या एष ते समयः कृतः

Pippalāda dijo: «Desde hoy en adelante, oh Graha, no debes afligir a los niños desde un año de edad hasta los dieciséis. Éste es el pacto que establezco para ti».

Verse 36

एवमस्त्विति चोक्त्वा स जगाम पुनरागतः । देवमार्गं शनैश्चारी प्रणम्य ऋषिसत्तमम्

Diciendo «Así sea», partió y luego volvió de nuevo, avanzando lentamente por el sendero de los devas, tras inclinarse ante el más excelso de los sabios.

Verse 37

गते चादर्शनं तत्र सोऽपि बालो महाग्रहः । विचिन्तयन्वै पितरं क्रोधेन कलुषीकृतः

Cuando él se hubo ido y ya no se le veía allí, aquel joven y poderoso Graha también se puso a cavilar sobre su padre, con la mente enturbiada por la ira.

Verse 38

आग्नेयीं धारणां ध्यात्वा जनयामास पावकम् । कृत्यामन्त्रैर्जुहावाग्नौ कृत्या वै संभवत्विति

Meditando la concentración ígnea (Āgneya-dhāraṇā), hizo surgir el fuego sagrado; y con mantras de kṛtyā ofreció en ese fuego, diciendo: «Que la Kṛtyā, en verdad, se manifieste».

Verse 39

तावज्झटिति सा कन्या ज्वालामालाविभूषिता । हुतभुक्सदृशाकारा किं करोमीति चाब्रवीत्

Al instante, en un abrir y cerrar de ojos, apareció aquella doncella, adornada con guirnaldas de llamas; su figura era semejante al Fuego que devora las oblaciones, y dijo: «¿Qué he de hacer?»

Verse 40

शोषयामि समुद्रान् किं चूर्णयामि च पर्वतान् । अवनिं वेष्टयामीति पातये किं नभस्तलम्

«¿He de secar los océanos? ¿He de pulverizar las montañas? ¿He de ceñir la tierra? ¿O he de derribar la misma bóveda del cielo?»

Verse 41

कस्य मूर्ध्नि पतिष्यामि घातयामि च कं द्विज । शीघ्रमादिश्यतां कार्यं मा मे कालात्ययो भवेत्

«¿Sobre la cabeza de quién he de caer? ¿A quién he de abatir, oh Brāhmaṇa? Ordena pronto la tarea, para que no se malgaste mi tiempo señalado».

Verse 42

। अध्याय

Adhyāya — marca de capítulo; aquí se señala el inicio de la sección.

Verse 43

महता क्रोधवेगेन मया त्वं चिन्तिता शुभे । पिता मे याज्ञवल्क्यश्च तस्य त्वं पत माचिरम्

Impulsado por un poderoso arrebato de ira, te he convocado, oh bienaventurada. Mi padre es Yājñavalkya: cae sobre él; no te demores.

Verse 44

एवमुक्त्वागमच्छीघ्रं स्फोटयन्ती नभस्तलम् । मिथिलास्थो महाप्राज्ञस्तपस्तेपे महामनाः

Dicho esto, ella partió veloz, como si desgarrara la bóveda del cielo. Entretanto, en Mithilā, el gran sabio, de vasta inteligencia y noble corazón, permanecía entregado a la austeridad.

Verse 45

यावत्पश्यति दिग्भागं ज्वलनार्कसमप्रभम् । याज्ञवल्क्यो महातेजा महद्भूतमुपस्थितम्

Cuando Yājñavalkya, el sabio de gran esplendor, miró hacia un rumbo del cielo que ardía con el fulgor del fuego y del sol, vio ante sí a un poderoso ser elemental.

Verse 46

तद्दृष्ट्वा सहसायान्तं भीतभीतो महामुनिः । अनुयुक्तोऽथ भूतेन जनकं नृपतिं ययौ

Al verlo lanzarse de improviso hacia él, el gran muni, presa de terror, fue apremiado por aquel ser y se dirigió al rey Janaka.

Verse 47

शरण्यं मामनुप्राप्तं विद्धि त्वं नृपसत्तम । महद्भूतभयाद्रक्ष यदि शक्नोषि पार्थिव

«Reconóceme, oh el mejor de los reyes, como quien ha venido a ti en busca de refugio. Protégeme del temor de ese poderoso ser, si puedes, oh soberano de la tierra.»

Verse 48

ब्रह्मतेजोभवं भूतमनिवार्यं दुरासदम् । न च शक्नोम्यहं त्रातुं राजा वचनमब्रवीत्

Respondió el rey: «Ese ser ha nacido del ardiente tejas de Brahmā, irresistible e inaccesible. No puedo salvarte».

Verse 49

ततश्चान्यं नृपश्रेष्ठं शरणार्थी महातपाः । जगाम तेन मुक्तोऽसौ चेन्द्रस्य सदनं भयात्

Entonces el gran asceta, buscando refugio, fue a otro excelso rey; y, rechazado también allí, por miedo se encaminó a la morada de Indra.

Verse 50

देवराज नमस्तेऽस्तु महाभूतभयान्नृप । कम्पमानोऽब्रवीद्विप्रो रक्षस्वेति पुनःपुनः

«¡Oh Devarāja, salutación a ti, oh rey! Por temor al gran ser», dijo el brāhmaṇa tembloroso, «protégeme», una y otra vez.

Verse 51

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवराजोऽब्रवीदिदम् । न शक्नोमि परित्रातुं ब्रह्मकोपादहं मुने

Al oír sus palabras, el rey de los dioses dijo: «Oh sabio, no puedo rescatarte, por temor a la ira de Brahmā».

Verse 52

ततः स ब्रह्मभवनं ब्राह्मणो ब्रह्मवित्तमः । जगाम विष्णुलोकं च तेनापीत्युक्त एव सः

Entonces aquel brāhmaṇa, el más eminente conocedor de Brahman, fue a la morada de Brahmā y también al mundo de Viṣṇu; pero allí igualmente se le dijo lo mismo.

Verse 53

ततः स मुनिरुद्विग्नो निराशो जीविते नृप । अनुगम्यमानो भूतेन अगच्छच्छङ्करालयम्

Entonces el sabio, angustiado y sin esperanza de vida, oh rey, y aún seguido por aquel ser, se encaminó a la morada de Śaṅkara.

Verse 54

तस्य योगबलोपेतो महादेवस्य पाण्डव । नखमांसान्तरे गुप्तो यथा देवो न पश्यति

Dotado de poder yóguico, oh Pāṇḍava, aquel ser se ocultó en el estrecho espacio entre la uña y la carne de Mahādeva, para que el Señor no lo viera.

Verse 55

तदन्ते चागमद्भूतं ज्वलनार्कसमप्रभम् । मुञ्च मुञ्चेति पुरुषं देवदेवं महेश्वरम्

Al término de aquel episodio llegó un ser sobrenatural, resplandeciente como el fuego y el sol. Clamando: «¡Suéltalo, suéltalo!», se dirigió a Maheśvara, el Dios de los dioses.

Verse 56

एवमुक्तो महादेवस्तेन भूतेन भारत । योगीन्द्रं दर्शयामास नखमांसान्तरे तदा

Así interpelado por aquel espíritu, oh Bhārata, Mahādeva reveló entonces al señor de los yoguis, visto alojado entre la uña y la carne.

Verse 57

संस्थाप्य भूतं भूतेशः परमापद्गतं मुनिम् । उवाच मा भैस्त्वं विप्र निर्गच्छस्व महामुने

Tras contener y poner en su lugar a aquel espíritu, Bhūteśa (Śiva) habló al sabio caído en extremo peligro: «No temas, oh brāhmaṇa; parte a salvo, oh gran muni».

Verse 58

ततः सुसूक्ष्मदेहस्थं भूतं दृष्ट्वाब्रवीदिदम् । किमस्य त्वं महाभूत करिष्यसि वदस्व मे

Entonces, al ver al espíritu morando en un cuerpo sumamente sutil, dijo: «Oh gran ser, ¿qué harás con éste? Dímelo»

Verse 59

कृत्योवाच । क्रोधाविष्टेन देवेश पिप्पलादेन चिन्तिता । अस्य देहं हनिष्यामि हिंसार्थं विद्धि मां प्रभो

La Kṛtyā dijo: «Oh Señor de los dioses, fui concebida por Pippalāda cuando estaba poseído por la ira. Destruiré el cuerpo de este hombre; sábelo, oh Señor: he sido destinada al daño.»

Verse 60

एतच्छ्रुत्वा महादेवो भूतस्य वदनाच्च्युतम् । कटिस्थं याज्ञवल्क्यं च मन्त्रयामास मन्त्रवित्

Al oír esto, Mahādeva, conocedor de los mantras, consultó a Yājñavalkya, que estaba a su cintura, y atendió también a lo que había caído de la boca del espíritu, es decir, su palabra.

Verse 61

योगीश्वरेति विप्रस्य कृत्वा नाम युधिष्ठिर । विसर्जयित्वा देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत

Oh Yudhiṣṭhira, tras dar al brāhmaṇa el nombre de «Yogīśvara», el Señor de los dioses los despidió y allí mismo desapareció.

Verse 62

प्रेषयित्वा तु तं भूतं पिप्पलादोऽपि दुर्मनाः । पितृमातृसमुद्विग्नो नर्मदातटमाश्रितः

Después de enviar a aquel espíritu, Pippalāda también quedó abatido; angustiado por su padre y su madre, se refugió en la ribera del Narmadā.

Verse 63

एकाङ्गुष्ठो निराहारो वर्षादा षोडशान्नृप । तोषयामास देवेशमुमया सह शङ्करम्

Oh rey, sosteniéndose sobre un solo dedo del pie y en ayuno, durante dieciséis años aplacó a Śaṅkara, Señor de los dioses, junto con Umā.

Verse 64

ततस्तत्तपसा तुष्टः शङ्करो वाक्यमब्रवीत्

Entonces Śaṅkara, complacido por aquella austeridad, pronunció estas palabras.

Verse 65

ईश्वर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र तपसानेन सुव्रत । वरं वृणीष्व ते दद्मि मनसा चेप्सितं शुभम्

Īśvara dijo: «Oh brāhmana, oh de noble voto, estoy plenamente complacido contigo por esta austeridad. Elige un don; te concedo el auspicioso deseo concebido en tu mente».

Verse 66

पिप्पलाद उवाच । यदि मे भगवांस्तुष्टो यदि देयो वरो मम । अत्र संनिहितो देव तीर्थे भव महेश्वर

Pippalāda dijo: «Si el Bienaventurado Señor está complacido conmigo, y si ha de concedérseme un don, entonces, oh Deva, permanece aquí en este sagrado tīrtha. Oh Maheśvara, mora en este lugar».

Verse 67

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा पिप्पलादं महामुनिम् । जगामादर्शनं देवो भूतसङ्घसमन्वितः

Así interpelado, el Dios dijo «Así sea» al gran sabio Pippalāda y, acompañado por huestes de seres, desapareció de la vista.

Verse 68

पिप्पलादो गते देवे स्नात्वा तत्र महाम्भसि । स्थापयित्वा महादेवं जगामोत्तरपर्वतम्

Cuando el Dios hubo partido, Pippalāda se bañó allí en las grandes aguas; y, tras establecer a Mahādeva, marchó a la montaña del norte.

Verse 69

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या स्नात्वा मन्त्रयुतं नृप । तर्पयित्वा पित्ःन् देवान् पूजयेच्च महेश्वरम्

Oh Rey, en ese tīrtha el hombre debe bañarse con devoción, acompañado de mantras; luego, tras ofrecer tarpaṇa a los Padres y a los dioses, debe adorar a Maheśvara.

Verse 70

अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यनुत्तमम् । मृतो रुद्रपुरं याति नात्र कार्या विचारणा

Alcanza el fruto insuperable del sacrificio Aśvamedha; y al morir va a Rudrapura. Sobre esto no hay necesidad de duda ni deliberación.

Verse 71

अथ यो भोजयेद्विप्रान् पित्ःनुद्दिश्य भारत । तस्य ते द्वादशाब्दानि मोदन्ते दिवि तर्पिताः

Además, oh Bhārata, quienquiera que alimente a los brāhmaṇas pensando en los antepasados: esos antepasados suyos, así satisfechos, se regocijan en el cielo durante doce años.

Verse 72

संन्यासेन तु यः कश्चित्तत्र तीर्थे तनुं त्यजेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकात्कदाचन

Pero quienquiera que, en estado de renuncia (saṃnyāsa), abandone allí su cuerpo en ese tīrtha—su marcha es irreversible: jamás regresa del mundo de Rudra.

Verse 73

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्ठे हि त्वयानघ । माहात्म्यं पिप्पलादस्य तीर्थस्योत्पत्तिरेव च

Todo esto ha sido explicado, oh intachable, tal como preguntaste: la grandeza de Pippalāda y el mismo origen de este tīrtha.

Verse 74

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

Este relato es meritorio, destructor del pecado, bendito y disipador de malos sueños. Para quienes lo recitan y para quienes lo escuchan, acontece en verdad la destrucción de todos los pecados.