अनिरुद्धापहरणानन्तरं कृष्णस्य शोणितपुरगमनम् तथा रुद्रकृष्णयुद्धारम्भः | After Aniruddha’s Abduction: Kṛṣṇa Marches to Śoṇitapura and the Rudra–Kṛṣṇa Battle Begins

Verse 1

व्यास उवाच । अनिरुद्धे हृतै पौत्रे कृष्णस्य मुनिसत्तम । कुंभांडसुतया कृष्णः किमकार्षीद्धि तद्वद

Dijo Vyāsa: «Oh el mejor de los sabios, cuando Aniruddha—nieto de Kṛṣṇa—fue raptado por la hija de Kumbhāṇḍa, ¿qué hizo en verdad Kṛṣṇa entonces? Dímelo.»

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । ततो गतेऽनिरुद्धे तु तत्स्त्रीणां रोदनस्वनम् । श्रुत्वा च व्यथितः कृष्णो बभूव मुनिसत्तम

Sanatkumāra dijo: Cuando Aniruddha hubo partido, Kṛṣṇa, al oír el clamor del llanto de las mujeres, quedó hondamente afligido, oh mejor de los sabios.

Verse 3

अपश्यतां चानिरुद्धं तद्बंधूनां हरेस्तथा । चत्वारो वार्षिका मासा व्यतीयुरनुशोचताम्

Al no verse a Aniruddha, sus parientes—junto con los de Hari (Viṣṇu)—se lamentaron. Y mientras lloraban su ausencia, pasaron cuatro meses de la estación de las lluvias.

Verse 4

नारदात्तदुपाकर्ण्य वार्तां बद्धस्य कर्म च । आसन्सुव्यथितास्सर्वे वृष्णयः कृष्णदेवताः

Al oír de Nārada la noticia y los hechos acerca de aquel que había sido atado, todos los Vṛṣṇis—para quienes Kṛṣṇa era el Señor elegido—quedaron hondamente consternados.

Verse 5

कृष्णस्तद्वृत्तमखिलं श्रुत्वा युद्धाय चादरात् । जगाम शोणितपुरं तार्क्ष्यमाहूय तत्क्षणात्

Al oír el relato completo de lo sucedido, Kṛṣṇa, ansioso de combate, llamó al instante a Tārkṣya (Garuḍa) y partió de inmediato hacia Śoṇitapura.

Verse 6

प्रद्युम्नो युयुधानश्च गतस्सांबोथ सारणः । नंदोपनंदभद्राद्या रामकृष्णानुवर्तिनः

Pradyumna y Yuyudhāna partieron; Sāmba y Sāraṇa también fueron. Nanda, Upananda, Bhadra y otros—acompañantes y seguidores de Rāma y Kṛṣṇa—avanzaron igualmente hacia el campo de batalla.

Verse 7

अक्षौहिणीभिर्द्वादशभिस्समेतासर्वतो दिशम् । रुरुधुर्बाणनगरं समंतात्सात्वतर्षभाः

Los más excelsos héroes entre los Sātvatas, reunidos con doce ejércitos akṣauhiṇī, cercaron la ciudad de Bāṇa por todos los flancos, cerrándola desde todas las direcciones.

Verse 8

भज्यमानपुरोद्यानप्राकाराट्टालगोपुरम् । वीक्ष्यमाणो रुषाविष्टस्तुल्यसैन्योभिनिर्ययौ

Al ver destrozados los jardines, las murallas, las torres de guardia y las puertas fortificadas de la ciudad, él—ardiendo de ira—salió a hacerles frente, avanzando con un ejército de fuerza equivalente.

Verse 9

बाणार्थे भगवान् रुद्रस्ससुतः प्रमथैर्वृतः । आरुह्य नन्दिवृषभं युद्धं कर्त्तुं समाययौ

Por causa de Bāṇa, Bhagavān Rudra—con su hijo y rodeado por los Pramathas—montó a Nandi, el toro sagrado, y avanzó para entablar batalla.

Verse 10

आसीत्सुतुमुलं युद्धमद्भुतं लोमहर्षणम् । कृष्णादिकानां तैस्तत्र रुद्राद्यैर्बाणरक्षकैः

Entonces se alzó una batalla sumamente tumultuosa y feroz, maravillosa y que erizaba los cabellos. Allí, de un lado estaban Kṛṣṇa y los demás; del otro, los Rudras y los guardianes aliados, arqueros que defendían con sus flechas.

Verse 11

कृष्णशंकरयोरासीत्प्रद्युम्नगुहयोरपि । कूष्मांडकूपकर्णाभ्यां बलेन सह संयुगः

Hubo un fiero encuentro entre Kṛṣṇa y Śaṅkara (Śiva). Asimismo, Pradyumna combatió con Guha (Kārttikeya); y Balarāma luchó contra Kūṣmāṇḍa y Kūpakarṇa.

Verse 12

सांबस्य बाणपुत्रेण बाणेन सह सात्यकेः । नन्दिना गरुडस्यापि परेषां च परैरपि

Sāmba combatió con el hijo de Bāṇa, mientras Sātyaki luchó con el propio Bāṇa. Nandin también se enfrentó a Garuḍa, y los demás guerreros hallaron igualmente a sus respectivos adversarios.

Verse 13

ब्रह्मादयस्सुराधीशा मुनयः सिद्धचारणाः । गंधर्वाऽप्सरसो यानैर्विमानैर्द्रष्टुमागमन्

Brahmā y los demás señores de los dioses, junto con los sabios, los Siddhas y los Cāraṇas, y también los Gandharvas y las Apsarās, llegaron en sus vehículos y vimānas celestiales para contemplar aquel prodigioso suceso.

Verse 14

प्रमथैर्विविधाकारै रेवत्यंतैः सुदारुणम् । युद्धं बभूव विप्रेन्द्र तेषां च यदुवंशिनाम्

Oh el mejor de los brāhmaṇas, se desató una batalla terriblemente feroz entre los Pramathas, de formas múltiples y variadas—con Revatī y los demás entre ellos—y los guerreros del linaje de Yadu.

Verse 15

भ्रात्रा रामेण सहितः प्रद्युम्नेन च धीमता । कृष्णश्चकार समरमतुलं प्रमथैस्सह

Acompañado por su hermano Rāma y por el sabio Pradyumna, Kṛṣṇa libró una batalla incomparable junto con los Pramathas, los feroces asistentes del Señor Śiva.

Verse 16

तत्राग्निनाऽभवद्युद्धं यमेन वरुणेन च । विमुखेन त्रिपादेन ज्वरेण च गुहेन च

Allí tuvo lugar una batalla: con Agni, con Yama y con Varuṇa; y también con Vimukha, Tripāda, Jvara y Guha.

Verse 17

प्रमथैर्विविधाकारैस्तेषामन्यं तदारुणम् । युद्धं बभूव विकटं वृष्णीनां रोमहर्षणम्

Entonces, con los Pramathas de Śiva, de formas múltiples y variadas, surgió otra batalla feroz y espantosa—terrible en su ímpetu—que hizo erizar de terror a los Vṛṣṇis.

Verse 18

विभीषिकाभिर्बह्वीभिः कोटरीभिः पदेपदे । निर्ल्लज्जाभिश्च नारीभिः प्रबलाभिरदूरतः

A cada paso había muchas apariciones espantosas y honduras como cavernas; y no lejos se veían mujeres poderosas y desvergonzadas, de figura demoníaca: señales de terror que se alzaba por doquier.

Verse 19

शंकरानुचराञ्शौरिर्भूतप्रमथगुह्यकान् । द्रावयामास तीक्ष्णाग्रैः शरैः शार्ङ्गधनुश्च्युतैः

Entonces Śauri (Viṣṇu), soltando flechas de punta acerada desde el arco Śārṅga, hizo retroceder y dispersó a los servidores de Śaṅkara: las huestes de Bhūtas, Pramathas y Guhyakas.

Verse 20

एवं प्रद्युम्नप्रमुखा वीरा युद्धमहोत्सवाः । चक्रुर्युद्धं महाघोरं शत्रुसैन्यं विनाशयन्

Así, los héroes encabezados por Pradyumna—gozosos como si la batalla fuese un festival—libraron un combate sumamente terrible, aniquilando los ejércitos del enemigo.

Verse 21

विशीर्यमाणं स्वबलं दृष्ट्वा रुद्रोत्यमर्षणः । क्रोधं चकार सुमहन्ननाद च महोल्बणम्

Al ver sus propias fuerzas hechas pedazos, Rudra—difícil de soportar en la batalla—se llenó de una ira inmensa y, con poder abrumador, lanzó un rugido tremendo y espantoso.

Verse 22

तच्छ्रुत्वा शंकरगणा विनेदुर्युयुधुश्च ते । मर्दयन्प्रतियोद्धारं वर्द्धिताश्शंभुतेजसा

Al oírlo, los Gaṇas de Śaṅkara rugieron y entraron en combate. Fortalecidos por el resplandor de Śambhu, aplastaron a los guerreros contrarios.

Verse 23

पृथग्विधानि चायुक्तं शार्ङ्गास्त्राणि पिनाकिने । प्रत्यक्षैश्शमयामास शूलपाणिरविस्मितः

Entonces el Portador del Tridente—sin asombro alguno—apaciguó directamente los diversos proyectiles nacidos del Śārṅga que habían sido disparados contra Pinākin (Śiva), neutralizándolos a la vista de todos.

Verse 24

ब्रह्मास्त्रस्य च ब्रह्मास्त्रं वायव्यस्य च पार्वतम् । आग्नेयस्य च पार्जन्यं नैजं नारायणस्य च

Para contrarrestar el Brahmāstra, soltó el mismo Brahmāstra; contra el arma del viento, Vāyavya, empleó el arma montañosa, Pārvatā; contra el arma del fuego, Āgneya, desplegó el arma de la lluvia, Pārjanya; y contra el arma de Nārāyaṇa, usó su propio poder innato.

Verse 25

कृष्णसैन्यं विदुद्राव प्रतिवीरेण निर्जितम् । न तस्थौ समरे व्यास पूर्णरुद्रसुतेजसा

Oh Vyāsa, el ejército de Kṛṣṇa se desbandó y huyó, vencido por el héroe adversario. En la batalla no pudo sostenerse, abrumado por el esplendor pleno, nacido de Rudra, de aquel guerrero.

Verse 26

विद्राविते स्वसैन्ये तु श्रीकृष्णश्च परंतपः । स्वं ज्वरं शीतलाख्यं हि व्यसृजद्दारुणं मुने

Cuando su propio ejército fue puesto en fuga, Śrī Kṛṣṇa—el abrasador de enemigos—oh sabio, desató su terrible fiebre, llamada Sītala, «la Refrescante».

Verse 27

विद्राविते कृष्णसैन्ये कृष्णस्य शीतलज्वरः । अभ्यपद्यत तं रुद्रं मुने दशदिशो दहन्

Cuando el ejército de Kṛṣṇa fue puesto en fuga, oh sabio, Śītala-jvara—la fiebre de Kṛṣṇa—abrasando las diez direcciones, buscó refugio en aquel Rudra.

Verse 28

महेश्वरोथऽ तं दृष्ट्वायांतं स्वं विसृजज्ज्वरम् । माहेश्वरो वैष्णवश्च युयुधाते ज्वरावुभौ

Entonces Maheśvara (Śiva), al verlo acercarse, soltó su propia arma de fiebre, el Jvara. Y así, el Jvara Māheśvara y el Jvara Vaiṣṇava—ambas fiebres—combatieron entre sí.

Verse 29

वैष्णवोऽथ समाक्रदन्माहेश्वरबलार्दितः । अलब्ध्वा भयमन्यत्र तुष्टाव वृषभध्वजम्

Entonces el devoto de Viṣṇu, duramente abatido por el poder de las huestes de Śiva, clamó. Al no hallar refugio del temor en ningún otro lugar, comenzó a alabar a Vṛṣabhadhvaja—Śiva, cuyo estandarte lleva al toro.

Verse 30

अथ प्रसन्नो भगवान्विष्णुज्वरनुतो हरः । विष्णुशीतज्वरं प्राह शरणागतवत्सलः

Entonces el Señor Hara (Śiva), complacido y alabado por el demonio de la fiebre de Viṣṇu, se dirigió con compasión a la “fiebre fría” de Viṣṇu—Él, siempre tierno con quienes se acogen a su amparo.

Verse 31

महेश्वर उवाच । शीतज्वर प्रसन्नोऽहं व्येतु ते मज्ज्वराद्भयम् । यो नौ स्मरति संवादं तस्य न स्याज्ज्वराद्भयम्

Dijo Mahēśvara: «Oh Śītajvara, estoy complacido. Que se disipe tu temor a la fiebre que es mía. Quien recuerde este diálogo nuestro no tendrá miedo nacido de la fiebre».

Verse 32

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो रुद्रमानम्य गतो नारायणज्वरः । तं दृष्ट्वा चरितं कृष्णो विसिस्माय भयान्वितः

Sanatkumāra dijo: Así instruida, la fiebre de Nārāyaṇa se inclinó ante Rudra y se retiró. Al ver aquel curso de hechos extraordinario, Kṛṣṇa quedó sobrecogido de asombro, y en su interior surgió un temblor de temor.

Verse 33

स्कन्द प्रद्युम्नबाणौघैरर्द्यमानोऽथ कोपितः । जघान शक्त्या प्रद्युम्नं दैत्यसंघात्यमर्षणः

Entonces, acosado duramente por los torrentes de flechas de Skanda y Pradyumna, el Daitya se enfureció; aquel destructor de huestes de asuras, incapaz de tolerar la afrenta, hirió a Pradyumna con su arma de lanza, la śakti.

Verse 34

स्कंदप्राप्तिहतस्तत्र प्रद्युम्नः प्रबलोपि हि । असृग्विमुंचन्गात्रेभ्यो बलेनापाक्रमद्रणात्

Allí, aunque Pradyumna era poderoso, fue herido por Skanda. Manando sangre de sus miembros, aun así se retiró del campo de batalla por su propia fuerza.

Verse 35

कुंभांडकूपकर्णाभ्यां नानास्त्रैश्च समाहतः । दुद्राव बलभद्रोपि न तस्थेपि रणे बली

Golpeado con fuerza por Kumbhāṇḍa y Kūpakarṇa con armas de muchas clases, incluso el poderoso Balabhadra retrocedió y se precipitó hacia atrás; el valiente no pudo mantenerse firme en aquella batalla.

Verse 36

कृत्वा सहस्रं कायानां पीत्वा तोयं महार्णवात् । गरुडो नाशयत्यर्थाऽऽवर्तैर्मेघार्णवांबुभिः

Asumiendo mil cuerpos y bebiendo las aguas del gran océano, Garuḍa las destruye por medio de remolinos, valiéndo­se de las aguas del océano semejante a nubes.

Verse 37

अथ क्रुद्धो महेशस्य वाहनो वृषभो बली । वेगेन महतारं वै शृंगाभ्यां निजघान तम्

Entonces el poderoso toro, montura de Maheśvara, enfurecido, se lanzó con ímpetu inmenso y golpeó a aquel enemigo con sus cuernos.

Verse 38

शृंगघातविशीर्णांगो गरुडोऽतीव विस्मितः । विदुद्राव रणात्तूर्णं विहाय च जनार्दनम्

Herido por el golpe del cuerno, el cuerpo de Garuḍa quedó desgarrado y hecho añicos; totalmente atónito, huyó presto del campo de batalla, abandonando a Janārdana (Viṣṇu).

Verse 39

एवं जाते चरित्रं तु भगवान्देवकीसुतः । उवाच सारथिं शीघ्रं रुद्रतेजोतिविस्मितः

Acaecido aquel giro de los hechos, el Bienaventurado hijo de Devakī, maravillado ante el fulgor ardiente de Rudra, habló de inmediato a su auriga.

Verse 40

श्रीकृष्ण उवाच । हे सूत शृणु मद्वाक्यं रथं मे वाहय द्रुतम् । महादेवसमीपस्थो यथा स्यां गदितुं वचः

Śrī Kṛṣṇa dijo: «Oh auriga, escucha mis palabras: conduce mi carro con presteza, para que me acerque a Mahādeva y pueda comunicarle mi mensaje».

Verse 41

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो हरिणा सूतो दारुकस्स्वगुणाग्रणीः । द्रुतं तं वाहयामास रथं रुद्रसमीपतः

Sanatkumāra dijo: Así instruido por Hari (Viṣṇu), el auriga Dāruka—el más excelso en su virtud—condujo velozmente aquel carro hasta cerca de Rudra (el Señor Śiva).

Verse 42

अथ विज्ञापयामास नतो भूत्वा कृतांजलिः । श्रीकृष्णः शंकरं भक्त्या प्रपन्नो भक्तवत्सलम्

Entonces Śrī Kṛṣṇa, inclinándose y juntando las palmas en reverencia, presentó su súplica a Śaṅkara; con devoción se acogió a Él, pues Él es siempre tierno con Sus devotos.

Verse 43

श्रीकृष्ण उवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । नमामि त्वाऽनंतशक्तिं सर्वात्मानं परेश्वरम्

Śrī Kṛṣṇa dijo: «Oh Dios de dioses, Mahādeva, compasivo con quien se refugia en Ti: me postro ante Ti, de poder infinito, el Ser íntimo de todos los seres, el Señor supremo».

Verse 44

विश्वोत्पत्तिस्थाननाशहेतुं सज्ज्ञप्ति मात्रकम् । ब्रह्मलिंगं परं शांतं केवलं परमेश्वरम्

Ese Brahma-Liṅga es el Parameśvara supremo, sereno y absoluto: la causa del surgir, sostenerse y disolverse del universo; y, sin embargo, sólo puede ser señalado por una mera designación como signo, pues trasciende toda plena objetivación.

Verse 45

कालो दैवं कर्म जीवस्स्वभावो द्रव्यमेव च । क्षेत्रं च प्राण आत्मा च विकारस्तत्समूहकः

El tiempo, el destino, el karma, el alma individual, la disposición innata y la sustancia material; y también el kṣetra (campo encarnado), el prāṇa (aliento vital) y el ātman: todo ello, junto con sus modificaciones, constituye el conjunto total de la existencia manifestada.

Verse 46

बीजरोहप्रवाहस्तु त्वन्मायैषा जगत्प्रभो । तन्निबंधं प्रपद्येह त्वामहं परमेश्वरम्

Oh Señor del universo, esta corriente de semillas que brotan—este ciclo incesante del devenir mundano—es en verdad Tu Māyā. Sabiendo que es el lazo que ata al alma, aquí y ahora me refugio sólo en Ti, oh Parameśvara.

Verse 47

नाना भावैर्लीलयैव स्वीकृतैर्निर्जरादिकान् । नूनं बिभषिं लोकेशो हंस्युन्मार्गान्स्वभावतः

«Ciertamente, oh Señor de los mundos, al asumir diversos estados y līlās—estratagemas del juego divino—ya has puesto bajo tu dominio a los dioses y a los demás. Por eso ahora pareces contener los caminos de quienes, por su propia naturaleza, se precipitarían hacia la destrucción.»

Verse 48

त्वं हि ब्रह्म परं ज्योतिर्गूढं ब्रह्मणि वाङ्मये । यं पश्यंत्यमलात्मानमाकाशमिव केवलम्

Tú eres en verdad Brahman—la Luz suprema—oculto en el Brahman védico que se expresa como palabra sagrada. Los de alma pura Te contemplan como el Sí mismo sin mancha, único y omnipenetrante, como el cielo mismo.

Verse 49

त्वमेव चाद्यः पुरुषोऽद्वितीयस्तुर्य आत्मदृक् । ईशो हेतुरहेतुश्च सविकारः प्रतीयसे

Sólo Tú eres el Purusha primordial, sin segundo—el Turya, el que ve directamente el Sí mismo. Tú eres el Īśa: la causa y la causa de todas las causas; y, sin embargo, en la manifestación se Te percibe como si tuvieras transformaciones.

Verse 50

स्वमायया सर्वगुणप्रसिद्ध्यै भगवन्प्रभो । सर्वान्वितः प्रभिन्नश्च सर्वतस्त्वं महेश्वर

¡Oh Señor Bienaventurado, oh Soberano Maestro! Por tu propia māyā, para que todas las cualidades se manifiesten y sean reconocidas, eres a la vez Aquel que lo contiene todo (sarvānvita) y Aquel que aparece diversificado (prabhinna). De toda manera y en todo lugar, sólo Tú eres Mahādeva.

Verse 51

यथैव सूर्योऽपिहितश्छायारूपाणि च प्रभो । स्वच्छायया संचकास्ति ह्ययं परमदृग्भवान्

Oh Señor, así como el sol, cuando queda velado, hace surgir formas de sombra por su propia sombra, del mismo modo Tú, el Supremo Vidente, mediante tu poder de velamiento, haces brotar el juego de las apariencias.

Verse 52

गुणेनापिहितोपि त्वं गुणे व गुणान् विभो । स्वप्रदीपश्चकास्सि त्वं भूमन् गिरिश शंकर

¡Oh Señor omnipenetrante! Aunque velado por los guṇas, permaneces como Señor de los guṇas aun dentro del ámbito del guṇa. Auto-luminoso por tu propia luz, sólo Tú resplandeces: oh Infinito, oh Girīśa, oh Śaṅkara.

Verse 53

त्वन्मायामोहितधियः पुत्रदारगृहादिषु । उन्मज्जंति निमज्जंति प्रसक्ता वृजिनार्णवे

Quienes tienen el entendimiento ofuscado por tu māyā se apegan a hijos, esposa, hogar y cosas semejantes. Aferrados a ello, una y otra vez emergen y se hunden, zarandeados en el océano del pecado y del sufrimiento.

Verse 54

इति शिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे बाणाऽसुररुद्रकृष्णादियुद्धवर्णनं नाम चतुःपंचाशत्तमोऽध्यायः

Así concluye el Capítulo quincuagésimo cuarto, titulado “Descripción de la batalla en la que participaron Bāṇāsura, Rudra (Śiva), Kṛṣṇa y otros”, en la Quinta Sección (Yuddha-khaṇḍa) de la Rudra-saṃhitā, dentro del Segundo Libro del Śiva Mahāpurāṇa.

Verse 55

त्वदाज्ञयाहं भगवान्बाणदोश्छेत्तुमागतः । त्वयैव शप्तो बाणोऽयं गर्वितो गर्वहारिणा

“Por tu mandato, yo, el Señor Bienaventurado, he venido a cercenar la falta (la soberbia ofensiva) de Bāṇa. Este mismo Bāṇa fue maldecido por ti—oh destructor del orgullo—y, aun así, permanece embriagado de arrogancia.”

Verse 56

निवर्त्तस्व रणा द्देव त्वच्छापो न वृथा भवेत् । आज्ञां देहि प्रभो मे त्वं बाणस्य भुजकृंतने

“Retírate del combate, oh Deva, para que tu maldición no resulte vana. Concédeme tu mandato, oh Señor, para cercenar los brazos de Bāṇa.”

Verse 57

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शंभुः श्रीकृष्णस्य मुनीश्वर । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा कृष्णस्तुत्या महेश्वरः

Dijo Sanatkumāra: «Oh señor entre los sabios, al oír así las palabras de Śrī Kṛṣṇa, Śambhu—Mahādeva—con el corazón serenado por el himno de alabanza de Kṛṣṇa, respondió».

Verse 58

महेश्वर उवाच । सत्यमुक्तं त्वया तात मया शप्तो हि दैत्यराट् । मदाज्ञया भवान्प्राप्तो बाणदोदंडकृंतने

Maheśvara dijo: «Es verdad lo que has dicho, hijo querido. En efecto, el rey de los Daityas fue maldecido por mí. Por mi mandato has venido aquí: para abatir la soberbia potestad de Bāṇa y su fuerza, cual vara poderosa».

Verse 59

किं करोमि रमानाथ भक्ताधीनस्सदा हरे । पश्यतो मे कथं वीर स्याद्बाणभुजकृंतनम्

«¿Qué puedo hacer, oh Señor de Ramā (Lakṣmī), oh Hari—siempre dependiente de Tus devotos? Oh héroe, ¿cómo podría ocurrir el cercenamiento de los brazos de Bāṇa mientras yo lo contemplo?»

Verse 60

अतस्त्वं जृंभणास्त्रेण मां जंभय मदाज्ञया । ततस्त्वं कुरु कार्यं स्वं यथेष्टं च सुखी भव

«Por tanto, por Mi mandato, hiéreme con el arma Jṛmbhaṇa y déjame aturdido. Luego cumple tu propia tarea como desees, y sé dichoso.»

Verse 61

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तश्शंकरेणाथ शार्ङ्गपाणिस्तु विस्मितः । स्वरणस्थानमागत्य मुमोद स मुनीश्वरः

Sanatkumāra dijo: «Así interpelado por Śaṅkara, Śārṅgapāṇi (Viṣṇu), asombrado, volvió a su propia morada y se regocijó—él, señor entre los sabios.»

Verse 62

जृंभणास्त्रं मुमोचाथ संधाय धनुषि द्रुतम् । पिनाकपाणये व्यास नानास्त्रकुशलो हरिः

Entonces Hari—diestro en el uso de muchas armas celestiales—encajó con presteza el Jṛmbhaṇāstra en su arco y lo disparó contra Pinākapāṇi (Śiva, portador del Pināka), oh Vyāsa.

Verse 63

मोहयित्वा तु गिरिशं जृंभणास्त्रेण जृंभितम् । बाणस्य पृतनां शौरिर्जघानासिगदर्ष्टिभिः

Tras confundir a Girīśa (el Señor Śiva) con el Jṛmbhaṇāstra, que lo hizo ceder al sopor y al bostezo, el valeroso Śauri abatió al ejército de Bāṇa con espada, maza y lanza.