कार्त्तिकेयान्वेषण-नन्दिसंवाद-वर्णनम् (Search for Kārttikeya and the Nandī Dialogue)

Verse 1

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ ततः किमभवद्विधे । वदेदानीं कृपातस्तु शिवलीलासमन्वितम्

Dijo Nārada: «Oh Dios de dioses, oh Señor de las criaturas, oh Ordenador del destino, ¿qué sucedió después de eso? Ahora, por compasión, dímelo, junto con la divina līlā de Śiva».

Verse 2

ब्रह्मोवाच । कृत्तिकाभिर्गृहीते वै तस्मिञ्शंभुसुते मुने । कश्चित्कालो व्यतीयाय बुबुधे न हिमाद्रिजा

Dijo Brahmā: Oh sabio, cuando el hijo de Śambhu fue en verdad tomado bajo el cuidado de las Kṛttikās, transcurrió algún tiempo; pero la hija de Himādri (Pārvatī) aún no lo supo.

Verse 3

तस्मिन्नवसरे दुर्गा स्मेराननसरोरुहा । उवाच स्वामिनं शंभुं देवदेवेश्वरं प्रभुम्

En ese momento, la Diosa Durgā—con su rostro de loto sonriente—habló a su Señor Śambhu, el Supremo Dueño, Dios de dioses, Soberano Señor.

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्त्तिकेयान्वेषणनन्दिसंवादवर्णनं नाम चतुर्थोऽध्यायः

Así, en el Śrī Śiva Mahāpurāṇa—en el Segundo Libro, la Rudra-saṃhitā, en el cuarto Kumāra-khaṇḍa—concluye el Capítulo Cuarto, titulado «Relato de la búsqueda de Kārttikeya y el diálogo con Nandi».

Verse 5

कृपया योगिषु श्रेष्ठो विहारैस्तत्परोऽभवः । रतिभंगः कृतो देवैस्तत्र मे भवता भव

Por compasión, oh el mejor de los yoguis, te entregaste a vagar en juegos divinos. Allí los dioses provocaron la ruptura de tu unión; en ese asunto, ponte de mi lado—permanece conmigo.

Verse 6

भूमौ निपतितं वीर्यं नोदरे मम ते विभो । कुत्र यातं च तद्देव केन दैवेन निह्णुतम्

«¡Oh Señor omnipenetrante! La semilla viril que cayó sobre la tierra no ha entrado en mi vientre. Oh Dios, ¿adónde ha ido eso, y por qué decreto divino ha sido ocultado?»

Verse 7

कथं मत्स्वामिनो वीर्यममोघं ते महेश्वर । मोघं यातं च किं किंवा शिशुर्जातश्च कुत्रचित्

Oh Mahēśvara, ¿cómo podría volverse estéril la potencia infalible de mi Señor? ¿O acaso, de algún modo, ha sido anulada? ¿O ha nacido un niño en algún lugar?

Verse 8

ब्रह्मोवाच । पार्वतीवचनं श्रुत्वा प्रहस्य जगदीश्वरः । उवाच देवानाहूय मुनींश्चापि मुनीश्वर

Dijo Brahmā: Al oír las palabras de Pārvatī, el Señor del universo sonrió. Luego, el gran Señor, soberano de los munis, convocó a los dioses y también a los sabios, y habló.

Verse 9

महेश्वर उवाच । देवाः शृणुत मद्वाक्यं पार्वतीवचनं श्रुतम् । अमोघं कुत्र मे वीर्यं यातं केन च निह्नुतम्

Mahādeva dijo: «Oh Devas, escuchad mis palabras, tras haber oído lo dicho por Pārvatī. ¿Adónde ha ido mi potencia infalible, y quién la ha ocultado?»

Verse 10

सभयं नापतत्क्षिप्रं स चेद्दंडं न चार्हति । शक्तौ राजा न शास्ता यः प्रजाबाध्यश्च भक्षकः

Si un hombre, aunque temeroso, no busca pronto amparo, no merece el castigo del rey. Pero el rey que, teniendo poder, no frena la maldad, se vuelve él mismo un devorador: un opresor que daña a sus propios súbditos.

Verse 11

शंभोस्तद्वचनं श्रुत्वा समालोच्य परस्परम् । ऊचुस्सर्वे क्रमेणैव त्रस्तास्तु पुरतः प्रभोः

Al oír las palabras de Śambhu, deliberaron entre sí; y luego, uno tras otro, todos ellos—aunque temerosos—hablaron en presencia del Señor.

Verse 12

विष्णुरुवाच । ते मिथ्यावादिनस्संतु भारते गुरुदारिकाः । गुरुनिन्दारताश्शश्वत्त्वद्वीर्यं यैश्च निह्नुतम्

Dijo Viṣṇu: «Que en Bhārata los mentirosos se vuelvan traidores al Gurú; que se deleiten siempre en censurar al Gurú—ellos que han negado y ocultado tu gloria heroica, perdurable».

Verse 13

ब्रह्मोवाच । त्वद्वीर्यं निह्नुतं येन पुण्यक्षेत्रे च भारते । स नाऽन्वितो भवेत्तत्र सेवने पूजने तव

Dijo Brahmā: «En la tierra sagrada de Bhārata, quien oculte tu potencia en un lugar santo, no será digno allí de participar en tu servicio y adoración».

Verse 14

लोकपाला ऊचुः । त्वदवीर्यं निह्नुतं येन पापिना पतितभ्रमात् । भाजनं तस्य सोत्यन्तं तत्तपं कर्म संततिम्

Los Lokapālas dijeron: “Aquel pecador que, por delirio caído, ha ocultado Tu semilla, sea en verdad y por completo el receptáculo de esa consecuencia: una sucesión ininterrumpida de austeridad y de actos rituales, cargados con su fruto.”

Verse 15

देवा ऊचुः । कृत्वा प्रतिज्ञां यो मूढो नाऽऽपादयति पूर्णताम् । भाजनं तस्य पापस्य त्वद्वीर्यं येन निह्नुतम्

Los dioses dijeron: “El necio que, tras hacer un voto, no lo lleva a su plena consumación, se vuelve el receptáculo de ese pecado por el cual se niega y se oculta Tu potencia divina.”

Verse 16

देवपत्न्य ऊचुः । या निदति स्वभर्तारं परं गच्छति पूरुषम् । मातृबन्धुविहीना च त्वद्वीर्यं निह्नुतं यया

Las esposas de los dioses dijeron: «Aquella que injuria a su propio esposo y va tras otro varón, privada además de madre y parientes, y por quien ha sido ocultada tu potencia viril—háblanos de ella y condena tal conducta».

Verse 17

ब्रह्मोवाच । देवानां वचनं श्रुत्वा देवदेवेश्वरो हरः । कर्म्मणां साक्षिणश्चाह धर्मादीन्सभयं वचः

Dijo Brahmā: Al oír las palabras de los dioses, Hara—Señor de los dioses—habló con inquietud a Dharma y a los demás, testigos de todas las acciones.

Verse 18

श्रीशिव उवाच । देवैर्न निह्नुतं केन तद्वीर्यं निह्नुतं ध्रुवम् । तदमोघं भगवतो महेशस्य मम प्रभोः

Śrī Śiva dijo: «Esa potencia no fue ocultada por los dioses; en verdad, nadie podría ocultarla. Ciertamente, ese poder es infalible, pues pertenece al Bienaventurado Maheśa, mi propio Señor supremo».

Verse 19

यूयं च साक्षिणो विश्वे सततं सर्वकर्मणाम् । युष्माकं निह्नुतं किम्वा किं ज्ञातुं वक्तुमर्हथ

«Vosotros sois los testigos que todo lo ven en el universo, observando siempre cada acción. ¿Qué podría, entonces, ocultarse de vosotros? ¿Qué es lo que no sabéis—y qué necesidad hay de que se os lo diga?»

Verse 20

ब्रह्मोवाच । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा सभायां कंपिताश्च ते । परस्परं समालोक्य क्रमेणोचुः पुराः प्रभोः

Dijo Brahmā: Al oír las palabras de Īśvara, todos temblaron en aquella asamblea. Mirándose unos a otros, las ciudades del Señor respondieron entonces en el debido orden.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । रते तु तिष्ठतो वीर्यं पपात वसुधातले । मया ज्ञातममोघं तच्छंकरस्य प्रकोपतः

Dijo Brahmā: Mientras él permanecía en la unión amorosa, el vīrya (semen) cayó sobre la faz de la tierra. Por la ira de Śaṅkara comprendí que aquel poder era infalible, jamás vano.

Verse 22

क्षितिरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्ताहं तद्वह्नो न्यक्षिपं पुरा । अतोऽत्र दुर्वहं ब्रह्मन्नबलां क्षंतुमर्हसि

Dijo la Tierra: No pude soportar esa potencia; por eso, antaño la arrojé al Fuego. Así pues, oh Brahman, aquí se ha vuelto muy difícil sostenerla; siendo yo impotente, te ruego paciencia conmigo.

Verse 23

वह्निरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्तोहं तव शंकर पर्वते । कैलासे न्यक्षिपं सद्यः कपोतात्मा सुदुस्सहम्

Dijo Agni: Oh Śaṅkara, no pude soportar esa potencia en la montaña. Por ello, al ser sumamente insoportable, la arrojé de inmediato en Kailāsa, tomando la forma de una paloma.

Verse 24

गिरिरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्तोऽहं तव शंकर लोकप । गंगायां प्राक्षिपं सद्यो दुस्सहं परमेश्वर

Dijo la Montaña (Himālaya): «Oh Śaṅkara, protector de los mundos, no puedo soportar Tu potencia. Por eso, oh Parameśvara, arrojé de inmediato ese poder insoportable al río Gaṅgā».

Verse 25

गंगोवाच । वीर्यं सोढुमशक्ताहं तव शंकर लोकप । व्याकुलाऽति प्रभो नाथ न्यक्षिपं शरकानने

Dijo Gaṅgā: «Oh Śaṅkara, Señor de los mundos, tampoco puedo soportar Tu potencia. Muy afligida, oh Señor y Dueño, la arrojé al bosque de cañas.»

Verse 26

वायुरुवाच । शरेषु पतितं वीर्यं सद्यो बालो बभूव ह । अतीव सुन्दरश्शम्भो स्वर्नद्याः पावने तटे

Vāyu dijo: «Cuando el vīrya (energía seminal) cayó sobre los juncos, al instante nació un niño. ¡Oh Śambhu!, era de una hermosura extraordinaria, y apareció en la ribera purificadora del río Svarṇā».

Verse 27

विष्णुस्त्वं जगतां व्यापी नान्यो जातोसि शांभव । यथा न केषां व्याप्यं च तत्सर्वं व्यापकं नभः

Oh Śāmbhava, Tú eres en verdad el Señor que todo lo penetra en los mundos—Viṣṇu en esencia; nadie más ha nacido así. Como el cielo no depende de nada para ser contenido y, sin embargo, lo abarca todo, así Tú eres el Pervadidor universal.

Verse 28

चन्द्र उवाच रुदंतं बालकं प्राप्य गृहीत्वा कृत्तिकागणः । जगाम स्वालयं शंभो गच्छन्बदरिकाश्रमम्

Dijo Candra: Al hallar al niño que lloraba y alzarlo en brazos, el grupo de las Kṛttikās, oh Śambhu, se dirigió a su propia morada, avanzando hacia el āśrama de Badarikā.

Verse 29

जलमुवाच । अमुं रुदंतमानीय स्तन्यपानेन ताः प्रभो । वर्द्धयामासुरीशस्य सुतं तव रविप्रभम्

Dijo Jala: «Oh Señor, al traer a ese niño que lloraba, aquellas madres lo alimentaron con su leche y así criaron a tu hijo—radiante como el sol—que es hijo de Īśa (Śiva).»

Verse 30

संध्योवाच । अधुना कृत्तिकानां च वनं तम्पोष्य पुत्रकम् । तन्नाम चक्रुस्ताः प्रेम्णा कार्त्तिकश्चेति कौतुकात्

Dijo Sandhyā: «Ahora, tras haber criado a aquel niño en el bosque de las Kṛttikās, aquellas madres amorosas, por juguetona ternura, le dieron el nombre de “Kārttika”».

Verse 31

रात्रिरुवाच । न चक्रुर्बालकं ताश्च लोचनानामगोचरम् । प्राणेभ्योपि प्रीतिपात्रं यः पोष्टा तस्य पुत्रकः

Dijo Rātri: Aquellas mujeres no pudieron ver al niño, pues estaba más allá del alcance de sus ojos. Y, sin embargo, él—más amado que el propio aliento vital—era el hijo querido de quien lo criaba y lo protegía.

Verse 32

दिनमुवाच । यानि यानि च वस्त्राणि भूषणानि वराणि च । प्रशंसितानि स्वादूनि भोजयामासुरेव तम्

Transcurrió el día. Entonces le ofrecieron toda clase de vestiduras, excelentes ornamentos y otros dones escogidos; y, en verdad, lo alimentaron con manjares alabados y deliciosos.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा संतुष्टः पुरसूदनः । मुदं प्राप्य ददौ प्रीत्या विप्रेभ्यो बहुदक्षिणाम्

Dijo Brahmā: Al oír sus palabras, Purasūdana (el que abatió al asura en la ciudad) quedó complacido. Colmado de gozo, otorgó con amor abundante dakṣiṇā a los brāhmaṇas.

Verse 34

पुत्रस्य वार्त्तां संप्राप्य पार्वती हृष्टमानसा । कोटिरत्नानि विप्रेभ्यो ददौ बहुधनानि च

Al recibir noticias de su hijo, Pārvatī se alegró en lo más hondo. En ese júbilo, otorgó a los brāhmaṇas crores de joyas y abundantes riquezas.

Verse 35

लक्ष्मी सरस्वती मेना सावित्री सर्वयोषितः । विष्णुस्सर्वे च देवाश्च ब्राह्मणेभ्यो ददुर्धनम्

Lakṣmī, Sarasvatī, Menā, Sāvitrī y todas las nobles mujeres—junto con Viṣṇu y todos los dioses—otorgaron riquezas a los brāhmaṇas, sosteniendo el dharma sagrado y el orden divino que, en último término, conduce a la gracia de Śiva.

Verse 36

प्रेरितस्स प्रभुर्देवैर्मुनिभिः पर्वतैरथ । दूतान् प्रस्थापयामास स्वपुत्रो यत्र तान् गणान्

Impulsado por los dioses, los sabios y aun por las montañas, aquel Señor—el propio hijo de Śiva—envió mensajeros al lugar donde se hallaban esos gaṇas.

Verse 37

वीरभद्रं विशालाक्षं शंकुकर्णं कराक्रमम् । नन्दीश्वरं महाकालं वज्रदंष्ट्रं महोन्मदम्

Contempló a Vīrabhadra; al de ojos dilatados; a Śaṅkukarṇa; a Karākrama; a Nandīśvara; a Mahākāla; a Vajradaṃṣṭra; y al de furor inmenso: terribles asistentes de Rudra, radiantes con el poder imperioso de Śiva.

Verse 38

गोकर्णास्यं दधिमुखं ज्वलदग्निशिखोपमम् । लक्षं च क्षेत्रपालानां भूतानां च त्रिलक्षकम्

Tenía el rostro de Gokarṇa y el semblante de Dadhimukha, resplandeciente como la cresta de un fuego ardiente. Con él iban cien mil deidades guardianas del recinto sagrado y trescientos mil bhūtas, espíritus asistentes.

Verse 39

रुद्रांश्च भैरवांश्चैव शिवतुल्यपराक्रमान् । अन्यांश्च विकृताकारानसंख्यानपि नारद

«(Se manifestaron) porciones de Rudra y también porciones de Bhairava—poderosas en valor, iguales a Śiva—y además, oh Nārada, incontables otros de formas prodigiosas y extraordinarias.»

Verse 40

ते सर्वे शिवदूताश्च नानाशस्त्रास्त्रपाणयः । कृत्तिकानां च भवनं वेष्टयामासुरुद्धताः

Todos aquellos mensajeros de Śiva, empuñando diversas armas y proyectiles, rodearon con osadía la morada de las Kṛttikās.

Verse 41

दृष्ट्वा तान् कृत्तिकास्सर्वा भयविह्नलमानसाः । कार्त्तिकं कथयामासुर्ज्वलंतं ब्रह्मतेजसा

Al verlos, todas las Kṛttikās, con la mente estremecida por temor y reverencia, comenzaron a hablar de Kārttika, que ardía con el resplandor de Brahman (radiancia divina).

Verse 42

कृत्तिका ऊचुः । वत्स सैन्यान्यसंख्यानि वेष्टयामासुरालयम् । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं महाभयमुपस्थितम्

Dijeron las Kṛttikās: «Hijo querido, ejércitos incontables han cercado nuestra morada. ¿Qué debemos hacer y adónde iremos? Un gran temor se ha presentado ahora».

Verse 43

कार्तिकेय उवाच । भयं त्यजत कल्याण्यो भयं किं वा मयि स्थिते । दुर्निवार्योऽस्मि बालश्च मातरः केन वार्यते

Dijo Kārttikeya: «Dejad el temor, oh madres auspiciosas. ¿Qué miedo puede haber mientras yo esté aquí? Soy irresistible; y aunque sea un niño, ¿quién podría contener a las Madres?»

Verse 44

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र सैन्येन्द्रो नन्दिकेश्वरः । पुरतः कार्तिकेयस्योपविष्टस्समुवाच ह

Brahmā dijo: En ese intervalo, Nandikeśvara, caudillo de las huestes, se sentó ante Kārtikeya y entonces habló.

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । भ्रातः प्रवृत्तिं शृणु मे मातरश्च शुभावहाम् । प्रेरितोऽहं महेशेन संहर्त्रा शंकरेण च

Dijo Nandīśvara: «Hermano, escucha mi relato—un mensaje auspicioso también destinado a las Madres. He sido enviado por Maheśa, por Śaṅkara, el divino Señor que reabsorbe los mundos».

Verse 46

कैलासे सर्वदेवाश्च ब्रह्मविष्णुशिवादयः । सभायां संस्थितास्तात महत्युत्सवमंगले

En Kailāsa, todos los dioses—Brahmā, Viṣṇu, Śiva y los demás—se hallaban reunidos, oh querido, sentados en el gran salón para una festividad vasta y auspiciosa.

Verse 47

तदा शिवा सभायां वै शंकरं सर्व शंकरम् । सम्बोध्य कथयामास तवान्वेषणहेतुकम्

Entonces, en aquella asamblea, Śivā se dirigió a Śaṅkara, bienhechor de todos, y le expuso la causa misma por la cual se te estaba buscando.

Verse 48

पप्रच्छ ताञ्शिवो देवान् क्रमात्त्वत्प्राप्तिहेतवे । प्रत्युत्तरं ददुस्ते तु प्रत्येकं च यथोचितम्

Luego Śiva interrogó a aquellos dioses, uno tras otro y en orden, buscando el medio para alcanzar la meta deseada; y cada cual, a su turno, dio una respuesta adecuada a su entendimiento y rango.

Verse 49

त्वामत्र कृत्तिकास्थाने कथयामासुरीश्वरम् । सर्वे धर्मादयो धर्माधर्मस्य कर्मसाक्षिणः

Aquí, en la morada sagrada de las Kṛttikās, te hablaron del Señor. Y Dharma y los demás principios divinos—todos ellos—permanecen como testigos de los actos de dharma y de adharma.

Verse 50

प्रबभूव रहः क्रीडा पार्वतीशिवयोः पुरा । दृष्टस्य च सुरैश्शंभोर्वीर्यं भूमौ पपात ह

Antaño surgió un juego amoroso secreto entre Pārvatī y Śiva. Pero cuando los dioses vieron a Śambhu, Su potencia divina (vīrya) cayó sobre la tierra.

Verse 51

भूमिस्तदक्षिपद्वह्नौ वह्निश्चाद्रौ स भूधरः । गंगायां सोऽक्षिपद्वेगात् तरंगैश्शरकानने

Desde Su ojo y Su pie, la tierra fue arrojada al fuego; y ese fuego fue lanzado al monte, que se volvió portador de aquella fuerza ardiente. Y, por la rapidez de ese lanzamiento, fue arrojado al Gaṅgā, donde las olas llevaron su ímpetu hacia el bosque de Śara.

Verse 52

तत्र बालोऽभवस्त्वं हि देवकार्यकृति प्रभुः । तत्र लब्धः कृत्तिकाभिस्त्वं भूमिं गच्छ सांप्रतम्

Allí, en verdad, te convertiste en un niño, oh Señor, para cumplir la obra de los dioses. Habiéndote recibido y criado allí las Kṛttikās, ve ahora mismo a la tierra.

Verse 53

तवाभिषेकं शंभुस्तु करिष्यति सुरैस्सह । लप्स्यसे सर्वशस्त्राणि तारकाख्यं हनिष्यसि

El propio Śambhu (Śiva), junto con los devas, realizará tu consagración sagrada. Obtendrás todas las armas, y darás muerte al llamado Tāraka.

Verse 54

पुत्रस्त्वं विश्वसंहर्त्तुस्त्वां प्राप्तुञ्चाऽक्षमा इमाः । नाग्निं गोप्तुं यथा शक्तश्शुष्कवृक्षस्स्व कोटरे

Tú eres el hijo del Disolutor del universo (Śiva); y, sin embargo, estos obstáculos no pueden alcanzarte, como un árbol seco, dentro de su propia oquedad, es incapaz de contener el fuego.

Verse 55

दीप्तवांस्त्वं च विश्वेषु नासां गेहेषु शोभसे । यथा पतन्महाकूपे द्विजराजो न राजत

Aunque resplandeces entre los dioses, no brillas en sus moradas; así como el rey de las aves, si cae en un pozo grande y profundo, ya no parece glorioso.

Verse 56

करोषि च यथाऽलोकं नाऽऽच्छन्नोऽस्मासु तेजसा । यथा सूर्यः कलाछन्नो न भवेन्मानवस्य च

Tú haces visibles los mundos, y sin embargo tu propio resplandor no te vela ante nosotros—como el sol, que aunque esté cubierto en parte por su fase, no deja de existir para los hombres.

Verse 58

योगीन्द्रो नाऽनुलिप्तश्च भागी चेत्परिपोषणे । नैव लिप्तो यथात्मा च कर्मयोगेषु जीविनाम्

Ni siquiera el Señor de los yoguis queda manchado. Aunque reciba una parte en el sostenimiento del mundo, permanece intocado—como el Sí mismo (Ātman), que jamás se tiñe por las acciones de los seres encarnados en el sendero del karma‑yoga.

Verse 59

विश्वारंभस्त्वमीशश्च नासु ते संभवेत् स्थितिः । गुणानां तेजसां राशिर्यथात्मानं च योगिनः

Oh Señor (Īśa), Tú eres el origen del que comienza el universo; y sin embargo no moras en él como algo contenido o limitado. Eres la masa concentrada de todas las potencias y cualidades—como el yogui consumado que realiza el Sí mismo como su realidad interior.

Verse 60

भ्रातर्ये त्वां न जानंति ते नरा हतबुद्धयः । नाद्रियन्ते यथा भेकास्त्वेकवासाश्च पंकजान्

Oh hermano, quienes no te reconocen son hombres de entendimiento arruinado. Como las ranas que no aprecian el loto, así esos de mente estrecha y de un solo sesgo no honran lo que de veras es digno de honra.

Verse 61

कार्त्तिकेय उवाच । भ्रातस्सर्वं विजानासि ज्ञानं त्रैकालिकं च यत् । ज्ञानी त्वं का प्रशंसा ते यतो मृत्युञ्जयाश्रितः

Dijo Kārttikeya: «Hermano, lo sabes todo; en verdad, ese conocimiento que abarca los tres tiempos: pasado, presente y futuro. Eres un sabio de verdad; ¿qué alabanza podría bastarte, puesto que te has refugiado en Mṛtyuñjaya (Śiva), el Vencedor de la Muerte?»

Verse 62

कर्मणां जन्म येषां वा यासु यासु योनिषु । तासु ते निर्वृतिं भ्रातः प्राप्नुवंतीह सांप्रतम्

Oh hermano, en cualesquiera vientres donde los seres nazcan según sus karmas, en esos mismos nacimientos alcanzan la paz y la liberación, aquí y ahora.

Verse 63

कृत्तिका ज्ञानवत्यश्च योगिन्यः प्रकृतेः कलाः । स्तन्येनासां वर्द्धितोऽहमुपकारेण संततम्

Las Kṛttikās—Yoginīs sabias, porciones del propio poder de Prakṛti—me nutrieron con su leche; así he sido criado continuamente por su incesante benevolencia.

Verse 64

आसामहं पोष्यपुत्रो मदंशा योषितस्त्विमाः । तस्याश्च प्रकृतेरंशास्ततस्तत्स्वामिवीर्यजः

«Yo soy el hijo criado por estas (madres), y estas mujeres son porciones de mí. Y ella (la Madre principal) es una porción de Prakṛti; por eso, éste ha nacido de la virilidad de su Señor».

Verse 65

न मद्भंगो हे शैलेन्द्रकन्यया नन्दिकेश्वर । सा च मे धर्मतो माता यथेमास्सर्वसंमताः

«Oh Nandikeśvara, no hay afrenta para mí por causa de la hija de la Montaña. Por dharma ella es mi madre, tal como todos estos venerables también lo reconocen».

Verse 66

शम्भुना प्रेषितस्त्वं च शंभोः पुत्रसमो महान् । आगच्छामि त्वया सार्द्धं द्रक्ष्यामि देवताकुलम्

Tú también has sido enviado por Śambhu; eres grande, como si fueras hijo del propio Śambhu. Iré contigo y contemplaré la asamblea de los dioses.

Verse 67

इत्येवमुक्त्वा तं शीघ्रं संबोध्य कृत्तिकागणम् । कार्त्तिकेयः प्रतस्थे हि सार्द्धं शंकरपार्षदैः

Dicho esto, y tras exhortar con prontitud a aquel grupo de las Kṛttikās, Kārttikeya partió en verdad, acompañado por los asistentes de Śaṅkara.