Sarga 125

Verse 1

उपस्थितंतुतंकृत्वापुष्पकंपुष्पभूषितम् ।अविदूरेस्थितोराममित्युवाचविभीषणः ।।6.125.1।।

Habiendo dispuesto el Puṣpaka, engalanado con flores, Vibhīṣaṇa se mantuvo cerca y habló a Rāma.

Verse 2

स तुबद्धाञ्जलि: प्रह्वोविनीतोराक्षसेश्वरः ।अब्रवीत्त्वरयोपेतःकिंकरोमीतिराघवम् ।।6.125.2।।

Entonces el señor de los rākṣasas, humilde e inclinado, con las palmas juntas en reverencia, se apresuró y dijo a Rāghava: «¿Qué he de hacer?»

Verse 3

तमब्रवीन्महातेजालक्ष्मणस्योपशृण्वतः ।विमृश्यराघवोवाक्यमिदंस्नेहपुरस्कृतम् ।।6.125.3।।

Tras reflexionar debidamente, el muy resplandeciente Rāghava pronunció estas palabras, precedidas de afecto, mientras Lakṣmaṇa escuchaba atentamente.

Verse 4

कृतप्रयत्नकर्माणःसर्वएववनेचराः ।रत्नैरर्थैश्चविविधैस्सम्पूज्यन्तांविभीषण ।।6.125.4।।

«Oh Vibhīṣaṇa, que todos los moradores del bosque—cada uno que se esforzó y cumplió la obra—sean debidamente honrados con joyas, riquezas y dones diversos.»

Verse 5

सहामीभिस्त्वयालङ्कानिर्जिताराक्षसेश्वर ।हृष्टैःप्राणभयंत्यक्त्वासङ्ग्रामेष्वनिवर्तिभिः ।।6.125.5।।

«Oh señor de los rākṣasas, con estos héroes—gozosos, dejando atrás el temor por la vida y sin retroceder en la batalla—has conquistado Laṅkā.»

Verse 6

त इमेकृतकर्माणस्सर्वएववनौकसः ।धनरत्नप्रदानेनकर्मैषांसफलंकुरु ।।6.125.6।।

Todos estos moradores del bosque han cumplido su obra; haz que sus méritos den fruto otorgándoles riquezas y joyas.

Verse 7

एवंसम्मानिताश्चेतेमानार्हमानदात्वया ।भविष्यन्तिकृतज्ञेननिर्वृताहरियूथपाः ।।6.125.7।।

Cuando tú, dador de honor, honras así a estos dignos de honra, jefes de las huestes de monos, quedarán satisfechos, agradecidos y en paz.

Verse 8

त्यागिनंसङ्ग्रहीतारंसानुक्रोशंजितेन्द्रियम् ।सर्वेततःअवगच्छन्तिसम्बोधयामिते ।।6.125.8।।

Entonces todos comprenderán que eres generoso, compasivo, dueño de ti mismo y no aferrado a las posesiones; por eso te aconsejo así.

Verse 9

हीनंरतिगुणैस्सर्वैरभिहन्तारमाहवे ।सेनात्यजतिसम्विग्नानृपतिंतंनरेश्वरा ।।6.125.9।।

Oh señor entre reyes, un ejército, afligido, abandona a aquel rey que carece de todas las virtudes y se vuelve mero destructor en la guerra.

Verse 10

एवमुक्तस्तुरामेणवानरांस्तान्विभीषणः ।रत्नार्थसंविभागेनसर्वानेवाभ्यपूजयत् ।।6.125.10।।

Así instruido por Rāma, Vibhīṣaṇa honró a aquellos jefes vānara, repartiendo gemas y riquezas entre todos.

Verse 11

ततस्तान्पूजितान्दृष्टवारत्नार्थैर्हरियूथपान् ।आरुरोहतदारामस्तद्विमानमनुत्तमम् ।।6.125.11।।

Entonces, al ver a los caudillos simios honrados con gemas y riquezas, Rāma subió en aquel insuperable carro celeste.

Verse 12

अङ्केनादायवैदेहींलज्जमानांयशस्विनीम् । लक्ष्मणेनसहभ्रात्राविक्रान्तेवधनुष्मता ।।6.125.12।।

Tomando en su regazo a Vaidehī, ilustre y pudorosa, y junto a su hermano Lakṣmaṇa, valiente y portador del arco, Rāma se dispuso a partir en el carro aéreo.

Verse 13

अब्रवीत्सविमानस्थःपूजयन्सर्वावानरान् ।सुग्रीवं च महावीर्यंकाकुत्स्थसविभीषणम् ।।6.125.13।।

Sentado en el carro aéreo, Kakutstha (Rāma), honrando a todos los vānara, habló al poderoso Sugrīva y a Vibhīṣaṇa.

Verse 14

मित्रकार्यंकृतमिदंभवद्भिद्वानरर्षभाः ।अनुज्ञातामयासर्वेयथेष्टंप्रतिगच्छत ।।6.125.14।।

Oh los mejores de los vánaras, habéis cumplido esta obra por un amigo. Por mi permiso, todos vosotros—regresad como os plazca.

Verse 15

यत्तुकार्यंवयस्येनस्निग्धेन च हितेन च ।कृतंसुग्रीवतत्सर्वंभवताधर्मभीरुणा ।।6.125.15।।किष्किन्धांप्रतियाह्यावुस्वसैन्येनाभिसम्वृतः ।

Sugrīva, todo cuanto un amigo mayor—afectuoso y bienhechor—debía hacer, tú lo has hecho, tú que temes apartarte del dharma. Ve pronto hacia Kiṣkindhā, rodeado de tu propio ejército.

Verse 16

स्वराज्येवसलङ्कायांमयादत्तेविभीषण ।।6.125.16।।न त्वांधर्षयितुंशक्तास्सेन्द्राअपिदिवौकसः ।

Vibhīṣaṇa, en Laṅkā te he otorgado un reino soberano como propio. Ni siquiera los dioses del cielo—con Indra a la cabeza—podrán atacarte.

Verse 17

योध्यांप्रतियास्यामिराजधानींपितुर्मम ।।6.125.17।।अभ्यनुज्ञातुमिच्छामिसर्वानामन्त्रयामिवः ।

Ahora partiré hacia Ayodhyā, la capital de mi padre. Deseo vuestro permiso; me despido de todos vosotros—estad en paz.

Verse 18

वमुक्तास्तुरामेणहरीन्द्राहरयस्तथा ।।6.125.18।।ऊचुःप्राञ्जलयस्सर्वेराक्षसश्चविभीषणः ।

Así interpelados por Rāma, Sugrīva y los vánaras, y Vibhīṣaṇa entre los rākṣasas, todos con las palmas juntas, hablaron así.

Verse 19

अयोध्यांगन्तुमिच्छामःसर्वन्नयतुनोभवान् ।।6.125.19।।मुद्युक्ताविचरिष्यामोवनान्युपननानि च ।

También nosotros deseamos ir a Ayodhyā; condúcenos a todos. Con gozo te acompañaremos y recorreremos los bosques y las arboledas.

Verse 20

दृष्टवात्वामभिषेकार्ध्रंकौसल्यामभिवाद्य च ।।6.125.20।।अचिरादगमिष्यामःस्वगृहान्नृपसत्तम ।

Oh el mejor de los reyes, después de verte ungido en la consagración y de rendir homenaje a Kausalyā, pronto regresaremos a nuestros propios hogares.

Verse 21

एवमुक्तस्सधर्मात्मावानरैस्सविभीषणैः ।।6.125.21।।अब्रवीद्वानरान्रामस्ससुग्रीवविभीषणान् ।

Así interpelado por los vānaras y por Vibhīṣaṇa, Rāma, de alma justa, respondió: a los vānaras, y a Sugrīva y Vibhīṣaṇa.

Verse 22

प्रिययतरंलब्दंयदहंससुहृज्जनः ।।6.125.22।।सर्वैर्भवद्भिःसहितःप्रीतिंलप्स्येपुरींगतः ।

Es una dicha aún mayor la que he alcanzado: que yo, junto con mis queridos amigos, iré a la ciudad con todos vosotros y allí obtendré alegría.

Verse 23

क्षिप्रम् सुग्रीवविमानंवानरैस्सह ।।6.125.23।।त्वमप्यारोहसामात्योराक्षसेन्द्रविभीषण ।

Sugrīva, junto con los vānaras, suba presto al carro aéreo. Tú también, oh Vibhīṣaṇa—señor de los rākṣasas—asciende con tus ministros.

Verse 24

ततः स पुष्पकंदिव्यंसुग्रीवस्सहवानरैः ।।6.125.24।।आरुरोहमुदायुक्तःसामात्यश्चविभीषणः ।

Entonces Sugrīva, junto con los vānaras, ascendió gozoso al divino Puṣpaka; y Vibhīṣaṇa también subió, con sus ministros.

Verse 25

तेष्वारूढेषुसर्वेषुकौबेरंपरमासनम् ।।6.125.25।।राघवणाभ्यनुज्ञातमुत्पपातविहायसम् ।

Cuando todos hubieron subido al supremo asiento de Kubera, el Puṣpaka, con el permiso de Rāghava, se elevó y saltó hacia el cielo.

Verse 26

गतेनविमानेनहंसयुक्तेनभास्वता ।।6.125.26।।प्रहृष्टश्चप्रतीतश्चबभौरामःकुबेरवत् ।

Mientras el resplandeciente vimāna, uncido a cisnes, avanzaba por el cielo, Rāma—gozoso y colmado—brilló como el propio Kubera.

Verse 27

Todos ellos—los Vānaras, los osos y también los poderosos Rākṣasas—se sentaron en aquel maravilloso vimāna con holgura, sin apretujarse y con cómodo espacio.