Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
वाणितिराद्यास्रयश्वापि स्वरितेत उदाहृताः । घृमुखा द्वादश तथा परस्मैपतिनो मताः ॥ ४७ ॥
vāṇitirādyāsrayaśvāpi svariteta udāhṛtāḥ | ghṛmukhā dvādaśa tathā parasmaipatino matāḥ || 47 ||
Las formas que comienzan con «vāṇitira», y también las que se apoyan en esa base de recitación, se declaran con entonación svarita. Asimismo, las doce que empiezan con «ghṛmukha» se tienen por parasmaipada, verbos con desinencias “para otro”.
Sanatkumara (in instruction to Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It emphasizes that accurate Vedic sound—especially correct accent (svarita)—and correct grammatical usage (parasmaipada) are part of disciplined sacred learning that supports dharma and higher realization.
Indirectly: bhakti practices often rely on mantra and stotra recitation, and this verse highlights that devotion is strengthened when sacred recitation is performed with proper Vedic phonetics and grammatical precision.
Vedāṅga Śikṣā (Vedic phonetics/accents such as svarita) and Vyākaraṇa (grammatical classification like parasmaipada verb-forms) are explicitly indicated through these technical groupings.