Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
स्वामीश्वरोधिपतिभिः साक्षिदायादसूतकैः । निर्धारणे द्वे विभक्ती षष्टी हेतुप्रयोगके ॥ १५ ॥
svāmīśvarodhipatibhiḥ sākṣidāyādasūtakaiḥ | nirdhāraṇe dve vibhaktī ṣaṣṭī hetuprayogake || 15 ||
Con palabras como “svāmī” (amo), “īśvara” (Señor), “adhipati” (soberano), “sākṣī” (testigo), “dāyāda” (heredero) y “sūtaka” (quien está en impureza ritual), en expresiones de determinación o especificación (nirdhāraṇa) se emplean dos desinencias. Pero en uso causal se utiliza la sexta, el genitivo (ṣaṣṭhī).
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It shows that Moksha-dharma instruction in the Narada Purana includes disciplined speech (śabda-śuddhi): correct grammatical usage supports clarity in dharma and scriptural understanding.
Indirectly: bhakti is nourished by accurate comprehension of śāstra; this verse emphasizes linguistic precision so that teachings about God, duty, and purity are not misunderstood.
Vyākaraṇa (grammar): it notes case-governance—certain nouns allow two vibhaktis in specification, while genitive (ṣaṣṭhī) is used when expressing a cause (hetu-prayoga).