Shloka 4
Ādi-parva Adhyāya 116 — Pāṇḍu’s Transgression of the Curse and Mādrī’s Final Charge
यदि भागशतं पेशी कृता तेन महर्षिणा । न प्रजास्यति चेद् भूय: सौबलेयी कथंचन,यदि महर्षिने उक्त मांसपिण्डके सौ भाग किये और यदि सुबलपुत्री गान्धारीने किसी प्रकार फिर गर्भ धारण या प्रसव नहीं किया, तो उस दु:शला नामवाली कनन््याका जन्म किस प्रकार हुआ? ब्रह्मर्ष! यह सब यथार्थरूपसे मुझे बताइये। मुझे इस विषयमें कौतूहल हो रहा है
Janamejaya uvāca | yadi bhāgaśataṁ peśī kṛtā tena maharṣiṇā | na prajāsyati ced bhūyaḥ saubaleyī kathaṁcana ||
Janamejaya dijo: «Si aquel gran sabio dividió el bulto de carne en cien porciones, y si Gāndhārī, hija de Subala, no podía de ningún modo concebir o dar a luz de nuevo, ¿cómo nació entonces la muchacha llamada Duḥśalā? Oh brahmarṣi, cuéntamelo todo tal como sucedió; mi curiosidad sobre este asunto se ha despertado.»
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined inquiry into apparent contradictions in sacred narrative—how extraordinary events (like unusual births) are to be understood through careful questioning and authoritative explanation rather than assumption.
Janamejaya asks the sage to clarify a seeming inconsistency: after the flesh-mass was divided into a hundred parts to generate offspring, and if Gandhārī could not bear again, how could Duḥśalā (a daughter) have been born.