Adhyaya 6

Verse 1

नाम पञ्चमो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / तत्रतत्र स्थितास्तत्त्वे तत्तत्तत्त्वाभिमानिनः / स्वेस्वे ह्यायतने स्वाङ्गे तदर्थं च खगेश्वर

Dijo Śrī Kṛṣṇa: En cada lugar dentro de los tattvas permanecen establecidos; cada potencia regente se identifica con su propio principio. En verdad, cada una mora en su propio asiento, en su propio miembro del cuerpo, para esa función particular, oh Señor de las Aves (Garuda).

Verse 2

हरिं नारायणं सम्यक् स्तोतुं समुपचक्रिरे / चिन्त्याचिन्त्यगुणे विष्णौ विरुद्धाः संति सद्गुणाः

Entonces comenzaron a alabar debidamente a Hari—Nārāyaṇa. En Viṣṇu, cuyas cualidades son a la vez concebibles e inconcebibles, incluso las virtudes nobles pueden parecer entre sí opuestas.

Verse 3

एकैकशोह्यनन्तास्ते तद्गुणानां स्तुतौ मम / क्व शक्तिरिति बुद्ध्या सा व्रीडयावनताब्रवीत्

Cada una de Tus cualidades, una por una, es verdaderamente infinita; y en cuanto a mí, al alabar esas virtudes, ¿dónde está mi capacidad? Pensando así, ella, inclinada por pudor, habló.

Verse 4

श्रीरुवाच / नतास्मि ते नाथ पदारविन्दं न वेद चान्यच्चरणादृते तव / त्वयीश्वरे संति गुणाः श्रुतास्तु तथाश्रुताः संति च देवदेव

Śrī dijo: Oh Señor, me inclino ante Tus pies de loto; fuera de Tus pies no conozco otro refugio. En Ti, el Supremo Īśvara, moran en verdad las cualidades divinas, tal como las śruti han oído y proclamado, oh Dios de dioses.

Verse 5

सम्यक् सृष्टं स्वायतनं च दत्वा गोविन्द दामोदर मां च पाहि / स्तुत्या मदीयश्च सुखकपूर्णः प्रियो जनो नास्ति तथा त्वदन्यः

Habiendo creado rectamente el mundo y otorgado a cada ser su morada apropiada, oh Govinda, oh Dāmodara, protégeme también. Con mi alabanza, mi corazón se colma de dicha; pues para mí no hay amado como Tú: no hay otro fuera de Ti.

Verse 6

ब्रह्मोवाच / लक्ष्मीपते सर्वजगन्निवास त्वं ज्ञानसिंधुः क्व च विश्वमूर्ते / अहं क्व चाज्ञस्तव वै शक्तिरस्ति ह्यज्ञोहं वै ह्यल्पशक्तिर्ममास्ति

Dijo Brahmā: Oh Señor de Lakṣmī, morada de todos los mundos: Tú eres un océano de conocimiento, oh Forma Cósmica. ¿Qué soy yo, y qué es mi ignorancia? En verdad, Tu poder es supremo; yo ciertamente soy ignorante, y mi fuerza es apenas pequeña.

Verse 7

लक्ष्म्याश्चैव ज्ञानवैराग्यभक्ति ह्यत्यल्पमद्धा मयि सर्वदैव / तव प्रसादादस्ति जगन्निवास तत्र स्वामित्वं नास्ति विष्णो सदैव

Aun Lakṣmī, y asimismo el conocimiento, el desapego y la bhakti—mi fe verdadera y constante en Ti es sumamente pequeña, oh Viṣṇu. Sin embargo, por Tu gracia hay refugio en Ti, morada del universo; pues en ese estado de entrega no existe en absoluto sentido de “posesión”, oh Viṣṇu, en todo tiempo.

Verse 8

न देहि त्वं सर्वदा मे मुरारे अहंममत्वं प्राप्यमेतावदेव / गम्यज्ञानं योग्यगुणे रमेश प्रमादो वा नास्तिनास्त्यद्य नित्य

Oh Murāri, no me concedas jamás el sentimiento de “yo” y “mío”; que sólo esto sea mi logro. Oh Señor de Ramā (Lakṣmī), adornado con virtudes apropiadas, concédeme una sabiduría cognoscible y realizable, para que no surja negligencia, ni hoy ni nunca.

Verse 9

तन्मे हृषीकाणि पतन्त्यसत्पथे पदारविन्दे तु पतन्तु सर्वदा / लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणेन हीनः स्तोतुं सामर्थ्यं नास्ति मे सुप्रसीद

Si mis sentidos caen en la senda falsa, que caigan entonces—siempre—en Tus pies de loto. Estoy falto de fortuna por decenas de millones; no tengo capacidad para alabarte como corresponde. Sé compasivo conmigo.

Verse 10

तदा वायुर्देवदेवो महात्मा दृष्ट्वा विष्णु भक्तिसंवर्धितात्मा

Entonces Vāyu, el gran señor divino de alma magnánima, al ver esto y quedar interiormente fortalecido por la devoción a Viṣṇu, actuó en consecuencia.

Verse 11

स्नहोत्थरावः स्खलिताक्षरस्तं मुञ्चन्कणान्प्राञ्जलिराबभाषे / वायुरुवाच / एते हि देवास्तव भृत्यभूताः पदारविन्दं परमं सुदुर्लभम्

Con la voz ahogada por el afecto, las sílabas vacilantes, derramando lágrimas y con las manos juntas, habló. Vāyu dijo: «En verdad, estos dioses se han vuelto Tus servidores; mas Tus pies de loto, supremos, son sumamente difíciles de alcanzar».

Verse 12

चतुर्विधान्पुरुषार्थान्रमेश संप्रार्थये तच्च सदापि देव / दृष्ट्वा हरेः सैव मायैव तावत्सुकारणं किञ्चिदन्यन्न चास्ति

Oh Rameśa, Señor de Lakṣmī, siempre Te suplico los cuatro fines de la vida humana. Pero al contemplar a Hari, comprendo que sólo Su Māyā es la causa inmediata; fuera de eso, no existe absolutamente nada más.

Verse 13

अतो नाहं प्रदयोपि भूमन् भवत्पदांभोजनिषवणोत्सुकः / लोकस्य कृष्णाद्विमुखस्य कर्मणा अपुण्यशीलस्य सुदुः खितस्य

Por ello, oh Señor excelso, no deseo conceder don alguno—pues sólo anhelo servir Tus pies de loto—en favor de quien se ha vuelto de espaldas a Kṛṣṇa, de conducta impía, y que por sus propios actos ha caído en honda aflicción.

Verse 14

अनुग्रहार्थं च तवावतारो नान्यश्च किञ्चित्पुरुषार्थस्तवेश / गोभूसुराणां च महीरुहाणां तथा सुराणां प्रवरावतारैः

Oh Señor, Tu descenso como avatāra es sólo por gracia; no tienes ningún otro fin personal. Por Tus encarnaciones supremas elevas y proteges a las vacas, a los brāhmaṇas, a la tierra y a sus árboles, y asimismo a los dioses.

Verse 15

क्षेमोपकाराणि च वासुदेव क्रीडन्विधत्ते न च किञ्चिदन्यत् / मनो न तृप्यत्यपि शंसतां नः सुकर्ममौलेश्चरितामृतानि

Oh Vāsudeva, juguetonamente otorgas bienestar y ayuda benéfica, y no haces nada más. Aun cuando Te alabamos, nuestra mente no se sacia: tan nectáreos son los hechos de vida del Señor, corona y joya de la recta acción.

Verse 16

अच्छिन्नभक्तस्य हि मे मुकुन्द सदा भक्तिं देहि पादारविन्दे / सदा तदेवास्तु न किञ्चिदन्यद्यत्र त्वमासीः पुरुषे देवदेव

Oh Mukunda, a mí, cuya devoción no se quiebra, concédeme bhakti constante a Tus pies de loto. Que sólo eso sea siempre—nada más—donde Tú moras, oh Persona suprema, oh Dios de los dioses.

Verse 17

अहं च तत्रास्मि तव प्रसादाद्यत्रास्म्यहं तत्र भवान्महाप्रभो / व्यंसिर्ममेयं च शरीरमध्ये चतुर्मुखश्चैव न चैततदन्यैः

Por Tu gracia estoy allí; dondequiera que yo esté, oh Gran Señor, allí estás Tú también. Esta medida/expansión mía está dentro del cuerpo; y también el de cuatro rostros (Brahmā) está en verdad presente—esto no lo conocen los demás.

Verse 18

मदीयनिद्रा तव वन्दनं प्रभो मदीययामाचरणं प्रदक्षिणम् / मदीयव्याख्याहरणं स्तुतिः स्यादेवं विदित्वा च समर्पयामि

Oh Señor, que mi sueño sea mi acto de veneración hacia Ti; que mi conducta al estar despierto sea mi pradakṣiṇā, mi circunvalación devota. Que el cumplimiento de mis deberes y acciones sea mi himno de alabanza. Sabiendo esto, te ofrezco todo.

Verse 19

मद्ब्रृद्धियोग्यं च पदार्थजातं दृष्ट्वा हरेः प्रतिमा एव तच्च / इत्थं मत्वाहं सर्वदा देवदेव तत्रस्थितान्हरिरूपान् भजिष्ये

Al ver el conjunto de las cosas como apto para mi entendimiento en crecimiento, reconozco que todo ello es en verdad una pratima, una manifestación de Hari. Pensando así, oh Dios de los dioses, adoraré siempre las formas de Hari que allí moran (en todas las cosas).

Verse 20

यच्चन्दनं यत्तु पुष्पं च धूपं वस्त्रं च यद्भक्ष्यभोज्यादिकं च / एतत्सर्वं विष्णुप्रीत्यर्थमेवेत्येतद्व्रतं सर्वदा वै करिष्ये

Sea el sándalo que ofrezca, sean las flores y el incienso, sea la vestidura, y sean los alimentos, bebidas y demás—que todo sea únicamente para el agrado del Señor Viṣṇu. Este voto (vrata) lo observaré en todo tiempo.

Verse 21

अवैष्णवान्दूषयिष्ये सदाहं सद्वैष्णवान्पा (ल्लां) लयिष्ये मुरारे / विष्णुद्रुहां छेदयिष्ये च जिह्वां तच्छृण्वतां पूरयिष्ये त्रपूल्काः

«Siempre denigraré a los no vaiṣṇavas; y, oh Murāri, devoraré a los verdaderos vaiṣṇavas. Arrancaré la lengua a quienes odian a Viṣṇu; y colmaré de vergüenza e inmundicia a los que escuchan tales palabras»។

Verse 22

एतादृशी शक्तिर्ममास्ति देव तव प्रसादाद्ब्र लिनोपि विष्णो / अथापि नाहं स्तवने समर्थः लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणैर्विहीनः

«Señor, tal poder hay en mí sólo por tu gracia, oh Viṣṇu poderoso. Y aun así no soy capaz de alabarte como es debido, pues carezco de Lakṣmī y de virtudes incontables.»

Verse 23

एतत्स्तोत्रं ह्यर्थयेच्चैव या नः तत्र प्रीतिर्ह्यक्षया मे सदा स्यात् / स्तोत्रं ह्येतत्पाठयन्तीह लोके ते वैष्णवास्ते च हरिप्रियाश्च

«Quienquiera que anhele (el fruto de) este himno—sea mi afecto hacia esa persona perpetuo e inagotable. Quienes recitan este mismo himno en el mundo son verdaderos devotos de Viṣṇu, y son amados por Hari.»

Verse 24

कुर्वन्ति ये पठनं नित्यमेव समर्पयिष्यति सदा हरौ च / तेषां हरिः प्रीयते केशवोलं हरौ प्रसन्ने किमलभ्यमस्ति

«Quienes realizan esta recitación cada día y la ofrecen siempre a Hari—Hari, el Keśava, se complace en ellos. Y cuando Hari está complacido, ¿qué hay que no pueda alcanzarse?»

Verse 25

एवं स्तुत्वा वलदेवो महात्मा तूष्णीं स्थितः प्राञ्जलिरग्रतो हरेः / सरस्वत्युवाच / को वा रसज्ञो भगवन् मुरारे हरे गुणस्तवनात्कीर्तनाद्वा

«Habiendo así alabado a Hari, el magnánimo Baladeva permaneció en silencio ante Él, con las manos juntas. Entonces Sarasvatī dijo: “Oh Señor Bienaventurado, Murāri—oh Hari—¿quién puede ser en verdad conocedor del rasa (la esencia), sólo por alabar o cantar tus cualidades?”»

Verse 26

अलंबुद्धिं प्राप्नुयाद्देवदेव ब्रह्मादिभिः सर्वदा स्तूयमान / यः कर्णनाडीं पुरुषस्य यातो भवप्रदां देहरतिं छिनत्ति

Quien, entrando por el canal del oído del hombre, corta el apego del alma al cuerpo—ese deseo que engendra nuevo devenir (renacimiento)—alcanza una comprensión firme e inquebrantable, oh Dios de dioses, siempre alabado por Brahmā y las demás deidades.

Verse 27

न केवलं देहरतिं छिनत्त्यसद्गृहक्षेत्रभार्यासुतेषु नित्यम् / पश्वादिरूपेषु धनादिकेषु अनर्घ्यरत्नेषु प्रियं छिनात्ति

La muerte no sólo corta el deleite en el cuerpo; sin cesar cercena lo que se tiene por querido en apegos ilusorios: casa y tierras, esposa e hijos, ganado y semejantes, riquezas y posesiones, incluso joyas de valor incalculable.

Verse 28

अनं तवेदप्रतिपादितोपि लक्ष्मीर्न वै वेद तव स्वरूपम् / चतुर्मुखो नैव वेद न वायुरसौ न वेत्तीति किमत्र चित्रम्

¡Oh Ananta! Aunque los Vedas hablan de Ti, ni siquiera Lakṣmī conoce de veras Tu esencia. El Brahmā de cuatro rostros no la conoce, ni tampoco Vāyu. Si ellos no la conocen, ¿qué hay aquí de sorprendente?

Verse 29

एतादृशस्य स्तवने क्वास्ति शक्तिर्मम प्रभो ब्रह्मवाय्वोः सकाशात् / शतैर्गुणैः सर्वदा न्यूनतास्ति अतो हरे दयया मां च पाहि

Oh Señor, ¿dónde hay en mí capacidad para ofrecer una alabanza tal? Frente a Brahmā y a Vāyu, siempre soy inferior por cientos de cualidades. Por eso, oh Hari, por compasión, protégeme también a mí.

Verse 30

एवं स्तुत्वा हरिं सा तु तूष्णीमास खगश्वर / भारती तु तदा स्तोतुं हरिं समुपचक्रमे

Así, después de alabar a Hari, ella guardó silencio, oh señor de las aves. Entonces Bhāratī (Sarasvatī) comenzó a entonar himnos a Hari.

Verse 31

भारत्युवाच / ब्रह्मेश लक्ष्मीश हरे मुरारे गुणांस्तव श्रद्दधानस्य नित्यम् / तथा स्तुवन्तोस्य विवर्धमानां मतिं च नित्यं विषयेष्वसत्सु

Dijo Bhāratī: Oh Señor de Brahmā, Señor de Lakṣmī, oh Hari, matador de Mura: que Tus virtudes permanezcan siempre en quien tiene fe. Y quien Te alaba así, que su entendimiento crezca sin cesar, y que su mente no vuelva a fijarse en los objetos sensoriales irreales y perecederos.

Verse 32

कुर्वन्ति वैराग्यममुत्र लोके ततः परं भक्तिदृढां तथैव / ततः परं चैव हरेः प्रसन्नतां कुर्वन्ति नित्यं तव देवदेव

En el otro mundo, cultivan el desapego (vairāgya); después desarrollan una devoción firme (bhakti). Más allá de eso, alcanzan continuamente el favor benévolo de Hari—oh Dios de dioses.

Verse 33

तेनापरोक्षं च भवेच्च तस्य अतो गुणानां स्तवने च मे रतिः / सा तु प्रजाता पुरुषस्य नित्यं संसारदुः खं तु तदाच्छिनत्ति

Por ello (la realización directa), Él se hace inmediatamente presente para él; por eso mi deleite está en alabar Sus virtudes. Cuando esa bhakti nace en una persona, corta continuamente el dolor del saṃsāra, la transmigración mundana.

Verse 34

विच्छिन्नदुः खस्य तदाधिकारिण आनन्दरूपाख्यफलं ददाति / हरेर्गुणानस्तुवतां च पापं तेषां हि पुण्यं च तथा क्षिणोति

A quien se le ha cortado el sufrimiento y es digno de ello, le concede el fruto llamado ‘ānanda’, la dicha. Pero a quienes no alaban las virtudes de Hari, les disminuye el pecado—y asimismo les disminuye también el mérito.

Verse 35

एवं विदित्वा परमो गुरुर्मम वायुर्दयालुर्मम वल्लभश्च / हरेर्गुणान्सर्वगुणप्रसारान्ममैव योग्यान्सुखमुख्यभूतान्

Sabiendo así, comprendo que Vāyu es mi maestro supremo—compasivo y amado por mí; y que las cualidades de Hari, de las que se difunden todas las virtudes, son en verdad apropiadas para mí, siendo la principal de ellas el gozo nacido de la bhakti.

Verse 36

उद्धृत्य पुण्येभ्य इवार्तबन्धुः शिवश्च नो द्रुह्यति पुण्यकीर्तिम् / तव प्रसादाच्च श्रियः प्रसादाद्वायोः प्रसादाच्च ममास्ति नित्यम्

Como pariente del afligido, él me ha levantado por los méritos; y Śiva no se opone a mi sagrada fama. Por tu gracia, por la gracia de Śrī (la Fortuna) y por la gracia de Vāyu, esta bendición permanece conmigo por siempre.

Verse 37

यद्यत्करोत्येव सदैव वायुस्तत्तत्करोत्येव सदैव नित्यम् / वायोर्विरोधं न करोति देवः स तद्विरोधं च करोति नित्यम्

Cuantoquiera que haga Vāyu en cualquier momento, eso mismo hace la deidad: siempre, sin faltar. La deidad no se opone a Vāyu; y quien se ponga contra Vāyu halla oposición sin cesar.

Verse 38

हरेर्विरोधं न करोति वायुर्वायोर्विरोधं न करोति विष्णुः / वायोः प्रसादान्ममनास्ति किञ्चिदतानभावश्च तव प्रसादात्

Vāyu no se opone a Hari, y Viṣṇu no se opone a Vāyu. Por la gracia de Vāyu nada me falta; y por tu gracia, oh Señor, queda asegurada mi condición inconmovible e invulnerable.

Verse 39

यथैव मूलं च तथावतारे दुः खादिकं नास्ति समीरणस्य / वायुस्तथान्ये च उभौ मुकुन्दस्तथावतारेषु न दुः खरूपौ

Así como Samīraṇa (el Viento), en su raíz y en sus manifestaciones, no tiene sufrimiento ni cosa semejante, así también Vāyu y los demás seres divinos. Del mismo modo, Mukunda (Viṣṇu), en sus descensos (avatāras), jamás es de naturaleza sufriente.

Verse 40

अशक्तवद्दृश्यते वायुदेवः युगानुसारांल्लोकधर्मांस्तु रक्षन् / नरावतारे तत्र देवे मुरारे ह्यशक्तता नेति विचं तनीयम्

Vāyu-deva parece como si fuese impotente, mientras resguarda el dharma del mundo conforme a las eras (yugas). Pero cuando Murāri (Viṣṇu) mismo desciende en encarnación humana, debe entenderse que, en verdad, no hay en Él debilidad alguna.

Verse 41

अवताररूपे यमदुः खादिकं च न चिन्तनीयं ज्ञानिभिर्देवदेव / अहं कदाचित्सुखनाशप्रदेशे दैत्यांस्तथा मारयितुं गतोस्मि

Oh Dios de dioses, los sabios no deben temer los tormentos de Yama, pues Yo mismo he ido a esas regiones para destruir a los demonios.

Verse 42

नैतावता मम वायोश्च नित्यं दुः खातनं नैव संचितनीयम् / एतादृशोहं स्तवनेनु कास्ति शक्तिर्गुणानां मधुसूदन प्रभो / वायोः सकाशाच्च गुणेन हीना संसाररूपे मुक्तरूपे च देव

No es que yo solo, ni Vayu, debamos acumular constantemente esta carga de sufrimiento. Siendo como soy, ¿qué poder tengo para describir Tus cualidades, oh Señor Madhusudana?

Verse 43

एवं स्तुत्वा भारती तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजः शेषः प्राञ्जलिः प्राह केशवम्

Habiendo alabado así, Bharati guardó silencio, oh Señor de las Aves. Luego Shesha, con las manos juntas, habló a Keshava.

Verse 44

शेष उवाच / नाहं च जाने तव पादमूलं रुद्रो न वेत्ति गरुडो न वेद / अहं वाण्याः शतगुणांशहीनो दत्त्वा ह्यायतनं पाहि मां वासुदेव

No conozco la raíz de Tus pies; Rudra no la conoce, ni Garuda la conoce. Protégeme, oh Vasudeva.

Verse 45

एवं स्तुत्वा सशेषस्तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजो वीशः स्तोतुं समुपचक्रमे

Habiendo alabado así, Shesha guardó silencio, oh Señor de las Aves; entonces, el Señor comenzó a ofrecer alabanzas.

Verse 46

गरुड उवाच / तव पदोः स्तुतिं किं करोम्यहं मम पदांबुजे ह्यर्पितं मनः / कथमहं मुखे पक्षियोनिजः कथमेवङ्गुणा नीडितुं क्षमः

Dijo Garuḍa: «¿Cómo podré ofrecer alabanza a Tus dos pies? Pues mi mente ya ha sido depositada en el loto de Tus pies. ¿Cómo yo—nacido del linaje de las aves, con pico por boca—podría describir dignamente cualidades tan excelsas?»

Verse 47

एवं स्तुत्वा तु गरुडस्तूष्णीमास नयान्वितः / तदनन्तरजो रुद्रस्तोतुं समुपचक्रमे

Habiendo así alabado, Garuḍa—dotado de discernimiento—guardó silencio. Inmediatamente después, Rudra comenzó a entonar su himno de alabanza.

Verse 48

रुद्र उवाच / या वै तवेश भगवन्न विदाम भूमन् भक्तिर्ममास्तु शिवपादसरोजमूले / छन्नापि सा ननु सदा न ममास्ति देव तेनाद्रुहं तव विरुद्धमतः करोमि

Rudra dijo: «Oh Señor, oh Bhagavān, oh Gran Ser que todo lo penetra: que mi bhakti permanezca en la raíz del loto de los pies de Śiva. Pero, oh Dios, esa devoción no mora en mí de continuo, aun cuando esté oculta en mi interior; por eso a veces obro en contra de Tu voluntad, aunque no soy en verdad hostil.»

Verse 49

सर्वान्न बुद्धिसहितस्य हरे मुरारे का शक्तिरस्ति वचने मम मूढबुद्धेः / वाण्या सदा शतगुणेन विहीनमेनं मां पाहि चेश मम चायतनं च दत्त्वा

Oh Hari, oh Murāri—Tú, colmado de todo saber y de perfecta inteligencia—¿qué poder tengo yo, de entendimiento extraviado, en la palabra? En mi expresión siempre soy cien veces insuficiente. Protégeme, oh Señor, y concédeme también un digno sostén, un verdadero asiento para mi voz.

Verse 50

एवं स्तुत्वा स रुद्रस्तु तूष्णीमास द्विजोत्तमः / शेषानन्तरजा देवी वारुणी वाक्यमब्रवीत्

Habiendo así alabado, Rudra guardó silencio, oh el mejor de los dos veces nacidos. Entonces la diosa Vāruṇī—nacida después de Śeṣa y Ananta—pronunció estas palabras.

Verse 51

वारुण्युवाच / लक्ष्मीपते ब्रह्मपते मनोः पतेगिरः पते रुद्रपते नृणां पते / गुणांस्तव स्तोतुमहं समर्था न पार्वती नापि सुपर्णपत्नी

Vāruṇī dijo: Oh Señor de Lakṣmī, Señor de Brahmā, Señor de Manu, Señor de la Palabra, Señor de Rudra y Señor de los hombres: nadie es capaz de alabar plenamente Tus virtudes; ni Pārvatī, ni siquiera la esposa de Suparṇa (Garuḍa).

Verse 52

शेषादहं दशगुणैर्विहीना मां पाहि नित्यं जगतामधीश

Comparada con lo que queda, yo carezco diez veces de virtudes; oh Señor de los mundos, protégeme siempre.

Verse 53

एवं स्तुत्वा वारुणी तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजा ब्राह्मी सौपर्णी ह्युपचक्रमे

Tras alabar así, Vāruṇī guardó silencio, oh señor de las aves. Entonces, de inmediato, comenzó a obrar el poder Brahmī del hijo de Suparṇā (Garuḍa).

Verse 54

सौपर्ण्युवाच / स्तोतुं गुणांस्तव हरे जगदी शवाचा श्रोतुं हरे तव कथां श्रवणे न शक्तिः / यस्तत्त्वनुं स्मरति देव तव स्वरूपं को वै नु वेद भुवि तं भगवत्पदार्थम्

Dijo Sauparṇya (Garuḍa): Oh Hari, Señor del universo: mi palabra no tiene fuerza para alabar Tus cualidades, ni mis oídos capacidad para escuchar por completo Tus relatos divinos. Oh Deva, quien recuerda de verdad Tu forma esencial, ¿quién en la tierra podría dejar de conocer esa realidad suprema que pertenece al Bienaventurado Señor?

Verse 55

अतो गुणस्तवने नास्ति शक्तिर्वीन्द्राहदं दशगुणैरवरा च नित्यम्

Por ello, no hay en mí poder para alabar debidamente Tus cualidades; y mi capacidad es siempre inferior—diez veces—en comparación con Indra y los demás.

Verse 56

एवं स्तुत्वा तु सौपर्णी तूष्णीमास खगेश्वर / रुद्रानन्तरजा स्तोतुं गिरिजा तूपचक्रमे

Habiendo así alabado, Sauparṇī (Garuḍa), señor de las aves, guardó silencio. Entonces Girijā (Pārvatī), nacida después de Rudra, comenzó a entonar su himno de alabanza.

Verse 57

पार्वत्युवाच गोविन्द नारायण वासुदेव त्वया हि मे किञ्चिदपि प्रयोजनम् / नास्त्येव स्वामिन्न च नाम वाचा सौभाग्यरूपः सर्वदा एक एव

Dijo Pārvatī: «Oh Govinda, oh Nārāyaṇa, oh Vāsudeva: en verdad, nada necesito aparte de Ti. Oh Señor, aquí no hay nada más, ni siquiera un nombre o una palabra; pues Tú solo eres la forma misma de la dicha auspiciosa, siempre el Único sin segundo».

Verse 58

नारायणेति तव नाम च एकमेव वैराग्यभक्तिविभवे परमं समर्थाम् / असंख्यब्रह्मादिकहत्यनाशाने गुर्वङ्गनाकोटिविनाशने च

La sola pronunciación de Tu nombre —«Nārāyaṇa»— es supremamente poderosa para otorgar la riqueza de la devoción y el desapego; y puede destruir pecados como incontables asesinatos de brahmanes y otros semejantes, e incluso el pecado ruinoso, equivalente a violar a la esposa del propio gurú por crores de veces.

Verse 59

नामाधिकारिणी चाहं गुणानां च महाप्रभो / स्तवने नास्ति मे शक्ती रुद्राद्दशगुणैरहम्

Oh gran Señor, yo presido sobre los nombres y también sobre las cualidades; sin embargo, no tengo fuerza para alabarte como corresponde: aun así, soy diez veces inferior a Rudra.

Verse 60

अवरा च सदास्म्येव नात्र कार्या विचारणा / एवं स्तुत्वा सा गिरिजा स्तूष्णीमास खगेश्वर

«Yo soy, en verdad, la inferior, siempre; aquí no hace falta deliberación». Habiendo así alabado, Girijā (Pārvatī) guardó silencio, oh señor de las aves (Garuḍa).