Previous Verse
Next Verse

Shloka 4

Harīśvara-liṅga Mahimā and the Origin-Context of Viṣṇu’s Sudarśana (हरिश्वरलिङ्गमहिमा तथा सुदर्शनप्राप्तिकथा)

सूत उवाच । श्रूयतां च ऋषिश्रेष्ठा हरीश्वरकथा शुभा । यतस्सुदर्शनं लब्धं विष्णुना शंकरात्पुरा

sūta uvāca | śrūyatāṃ ca ṛṣiśreṣṭhā harīśvarakathā śubhā | yatassudarśanaṃ labdhaṃ viṣṇunā śaṃkarātpurā

Sūta said: “Listen, O best of sages, to this auspicious account of Hari and Īśvara—how, in former times, Viṣṇu obtained the Sudarśana (discus) from Śaṅkara.”

sūtaḥSūta
sūtaḥ:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootsūta (सूत) (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा एकवचन
uvācasaid
uvāca:
Kriyā (क्रिया)
TypeVerb
Root√vac (वच्) (धातु)
Formलिट् (perfect), प्रथमपुरुष, एकवचन, परस्मैपद
śrūyatāmlet it be heard
śrūyatām:
Kriyā (क्रिया)
TypeVerb
Root√śru (श्रु) (धातु)
Formलोट् (imperative), प्रथमपुरुष, एकवचन, आत्मनेपद; कर्मणि/आज्ञार्थे ‘let it be heard’
caand
ca:
Sambandha (सम्बन्ध)
TypeIndeclinable
Rootca (अव्यय)
Formअव्यय, समुच्चयबोधक (conjunction)
ṛṣi-śreṣṭhāḥO best of sages
ṛṣi-śreṣṭhāḥ:
Sambodhana (सम्बोधन)
TypeNoun
Rootṛṣi (प्रातिपदिक) + śreṣṭha (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, सम्बोधन बहुवचन; षष्ठी-तत्पुरुष: ‘ऋषीणां श्रेष्ठाः’
harīśvara-kathāthe story of Hari and Īśvara
harīśvara-kathā:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Roothari (प्रातिपदिक) + īśvara (प्रातिपदिक) + kathā (प्रातिपदिक)
Formस्त्रीलिङ्ग, प्रथमा एकवचन; षष्ठी-तत्पुरुष: ‘हर्यीश्वरयोः कथा’
śubhāauspicious
śubhā:
Viśeṣaṇa (विशेषण)
TypeAdjective
Rootśubha (शुभ) (प्रातिपदिक)
Formस्त्रीलिङ्ग, प्रथमा एकवचन; विशेषण (qualifying kathā)
yataḥfrom which/whereby
yataḥ:
Hetu (हेतु)
TypeIndeclinable
Rootyataḥ (अव्यय/सम्बन्ध-शब्द)
Formअव्यय, कारणार्थक (causal relative adverb)
su-darśanamSudarśana (the discus)
su-darśanam:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootsu (उपसर्ग/अव्यय) + darśana (प्रातिपदिक)
Formनपुंसकलिङ्ग, प्रथमा एकवचन; कर्मधारय: ‘सुन्दरं दर्शनम्’ (proper name: Sudarśana)
labdhamwas obtained
labdham:
Kriyā (क्रिया/भाव)
TypeVerb
Root√labh (लभ्) (धातु)
Formकृदन्त—क्त (past passive participle), नपुंसकलिङ्ग, प्रथमा एकवचन; ‘obtained’
viṣṇunāby Viṣṇu
viṣṇunā:
Kartṛ (कर्ता)
TypeNoun
Rootviṣṇu (विष्णु) (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, तृतीया (instrumental), एकवचन
śaṃkarātfrom Śaṅkara
śaṃkarāt:
Apādāna (अपादान)
TypeNoun
Rootśaṃkara (शंकर) (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, पञ्चमी (ablative), एकवचन
purāformerly/once
purā:
Kāla (काल)
TypeIndeclinable
Rootpurā (अव्यय)
Formअव्यय, कालवाचक (adverb of time)

Suta Goswami

Tattva Level: pati

Shiva Form: Sadāśiva

Sthala Purana: Not a Jyotirliṅga episode here; the verse introduces the Hari–Īśvara narrative in which Viṣṇu receives Sudarśana as Śiva’s grace, a paradigmatic Purāṇic motif of Śiva as the ultimate giver of śakti/āyudha to other deities.

Significance: Hearing (śravaṇa) of Hari–Īśvara-kathā is framed as śubha (auspicious), functioning as a purifying upadeśa that turns the listener toward Śiva’s anugraha.

S
Shiva
V
Vishnu

FAQs

The verse establishes Śiva (Śaṅkara/Īśvara) as the bestower of divine power and auspiciousness, showing that even Viṣṇu receives sanctified empowerment through Śiva’s grace—an emphasis aligned with Shaiva Siddhānta’s Pati (Lord) as the ultimate source of anugraha (grace).

By highlighting Śaṅkara as the giver of Sudarśana, the text points to Saguna Shiva as accessible and responsive to devotion; Linga-worship similarly approaches Śiva as the gracious Lord who grants protection, purification, and spiritual authority.

A practical takeaway is to cultivate reverent listening (śravaṇa) of Śiva-kathā and perform Śiva-pūjā with mantra-japa—especially the Panchākṣarī “Om Namaḥ Śivāya”—seeking Śiva’s anugraha for protection and inner clarity.