Mantra 7
Sukta 2.11
हरी नु त इन्द्र वाजयन्ता घृतश्चुतं स्वारमस्वार्ष्टाम् । वि समना भूमिरप्रथिष्टारंस्त पर्वतश्चित्सरिष्यन् ॥
हरी॒ नु त॑ इन्द्र वा॒जय॑न्ता घृत॒श्चुतं॑ स्वा॒रम॑स्वार्ष्टाम् । वि स॑म॒ना भूमि॑रप्रथि॒ष्टारं॑स्त॒ पर्व॑तश्चित्सरि॒ष्यन् ॥
hárī nu te indra vājáyantā ghṛta-ścútaṃ svā́ram asvārṣṭām | ví samanā́ bhū́mir aprathiṣṭā́raṃsta párvataś cit sariṣyán ||
Now your two tawny powers, O Indra, winning plenitude, have let loose the ghee-dripping cry of light. The level earth spread wide, and even the mountain moved as if to flow—when your force set the world in motion.
हरी॒ इति॑ । नु । ते॒ । इ॒न्द्र॒ । वा॒जय॑न्ता । घृ॒त॒ऽश्चुत॑म् । स्वा॒रम् । अ॒स्वा॒र्ष्टा॒म् । वि । स॒म॒ना । भूमिः॑ । अ॒प्र॒थि॒ष्ट । अरं॑स्त । पर्व॑तः । चि॒त् । स॒रि॒ष्यन् ॥हरी इति । नु । ते । इन्द्र । वाजयन्ता । घृतश्चुतम् । स्वारम् । अस्वार्ष्टाम् । वि । समना । भूमिः । अप्रथिष्ट । अरंस्त । पर्वतः । चित् । सरिष्यन् ॥harī iti | nu | te | indra | vājayantā | ghṛta-ścutam | svāram | asvārṣṭām | vi | samanā | bhūmiḥ | aprathiṣṭa | araṃsta | parvataḥ | cit | sariṣyan