सुन्दरकाण्डे अष्टपञ्चाशः सर्गः — हनुमद्वृत्तान्तकथनम्, सीताभिज्ञान-प्रदानम्, लङ्कादाह-वर्णनम्
तासु चैव प्रसुप्तासु सीता भर्तृहिते रता।।5.58.83।।विलप्य करुणं दीना प्रशुशोच सुदुःखिता।
tāsu caiva prasuptāsu sītā bhartṛhite ratā | vilapya karuṇaṁ dīnā praśuśoca suduḥkhitā ||
When those rākṣasī women had fallen asleep, Sītā—ever devoted to her husband’s welfare—cried piteously and, wretched and deeply afflicted, continued to lament.
Sītā’s dharma is expressed as unwavering loyalty and concern for her husband’s well-being even amid suffering; grief does not erase duty and steadfastness.
In Aśoka-vana, after the guarding rākṣasīs fall asleep, Sītā is left alone with her anguish and laments quietly.
Pativratā-niṣṭhā (steadfast devotion to one’s spouse) together with endurance under adversity.