अध्याय २९ — वासुदेव–संजय संवादः
Karma, Varṇa-Dharma, and the Ethics of Governance
युधिछिर उवाच अनुज्ञात: संजय स्वस्ति गच्छ न नः स्मरस्यप्रियं जातु विद्वन् विद्यश्ष त्वां ते च वयं च सर्वे शुद्धात्मानं मध्यगतं सभास्थम्,युधिष्ठिर बोले--संजय! मैं तुम्हें जानेकी अनुमति देता हूँ। तुम्हारा कल्याण हो। अब तुम जाओ। विद्वन्! तुम कभी हमलोगोंका अनिष्ट-चिन्तन नहीं करते हो। इसलिये कौरव तथा हमलोग सभी तुम्हें शुद्धचित्त एवं मध्यस्थ सदस्य समझते हैं
yudhiṣṭhira uvāca | anujñātaḥ sañjaya svasti gaccha na naḥ smarasy apriyaṃ jātu vidvan viditaś ca tvaṃ te ca vayaṃ ca sarve śuddhātmānaṃ madhyagataṃ sabhāstham |
Yudhiṣṭhira said: “Sañjaya, you have my leave to depart. Go in well-being. Learned one, you never entertain any thought that is harmful to us. Therefore both the Kauravas and we all regard you as pure-minded and impartial—one who stands in the midst of the assembly as a neutral, trustworthy person.”
युधिछिर उवाच