कर्णके बाणोंसे उनके शरीरोंके टुकड़े-टुकड़े हो गये और वे प्राणशून्य होकर कराहते हुए पृथ्वीपर गिर पड़े। जैसे विशाल वनमें भयानक बलशाली और क्रोधमें भरे हुए सिंहसे विदीर्ण किये गये हाथियोंके झुंड धराशायी हो जाते हैं, वैसी ही दशा उन पांचालयोद्धाओंकी भी हुई ।। पज्चालानां प्रवरान् संनिहत्य प्रसह्य योधानखिलानदीन: । ततः स राजन् विरराज कर्णो यथाम्बरे भास्कर उग्ररश्मि:,राजन! पांचालोंके समस्त श्रेष्ठ योद्धाओंका बलपूर्वक वध करके उदार वीर कर्ण आकाशकमें प्रचण्ड किरणोंवाले सूर्यके समान प्रकाशित होने लगा
sañjaya uvāca | karṇake bāṇaiḥ teṣāṃ śarīrāṇi khaṇḍa-khaṇḍāni babhūvuḥ, te prāṇaśūnyāḥ krandamānāḥ pṛthivyāṃ nipetuḥ | yathā vipule vane bhayānaka-bala-sampannena krodha-pūrṇena siṃhena vidīrṇā gaja-yūthāḥ dharāśāyino bhavanti, tathā teṣāṃ pāñcāla-yodhānām api daśā babhūva || pāñcālānāṃ pravarān saṃnihātya prasahya yodhān akhilān adīnaḥ | tataḥ sa rājan virarāja karṇo yathāmbare bhāskara ugraraśmiḥ ||
Sañjaya said: “Struck by Karṇa’s arrows, their bodies were cut into pieces; bereft of life, they fell to the earth, groaning. As in a vast forest a dreadful, mighty lion—swollen with rage—tears apart a herd of elephants so that they collapse to the ground, so too was the fate of those Pāñcāla warriors. Having forcibly slain all the foremost fighters of the Pāñcālas, the undaunted Karṇa then shone forth, O King, like the sun in the sky with fierce rays.”
संजय उवाच