आसादयतु मामेष धराधरमिवानिल: । यावदस्य शितैर्बाणै: संरम्भं विनयाम्यहम्,युद्धश्रद्धांच कौन्तेय जीवितं चास्य संयुगे | 'भीमसेन! शिनिके इस पौत्रको अपने युद्ध-कौशलपर बड़ा घमंड है। तुम इसे छोड़ दो, छोड़ दो। जैसे हवा पर्वतसे आकर टकराती है, उसी प्रकार यह मुझसे आकर भिड़े तो सही। कुन्तीनन्दन! मैं अभी तीखे बाणोंसे इसका क्रोध उतार देता हूँ। साथ ही इसका युद्धका हौसला और जीवन भी समाप्त किये देता हूँ
āsādayatu mām eṣa dharādharam ivānilaḥ | yāvad asya śitair bāṇaiḥ saṃrambhaṃ vinayāmy aham, yuddhaśraddhāṃ ca kaunteya jīvitaṃ cāsya saṃyuge ||
Sañjaya said: “Let this one come and assail me, like the wind striking a mountain. Before long, with my sharp arrows I shall quell his fury; and, O son of Kuntī, I shall also bring to an end his confidence in battle—and his very life—upon the field.”
संजय उवाच