अनुग्राह्यो भगवता दक्षश्चापि दिवौ कसः । ततः प्रहस्य भगवान्कर्पद्दी नीललोहितः । उवाच प्रणतान्देवान्दक्षं प्राचेतसं हरः
anugrāhyo bhagavatā dakṣaścāpi divau kasaḥ | tataḥ prahasya bhagavānkarpaddī nīlalohitaḥ | uvāca praṇatāndevāndakṣaṃ prācetasaṃ haraḥ
Dakṣa und auch die Götter waren würdig, die Gnade des Herrn zu empfangen. Da lächelte der Erhabene Nīlalohita, und Hara sprach zu den niedergeworfenen Göttern und zu Dakṣa, dem Sohn des Prācetas.
Śiva (Hara, Nīlalohita)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Hara as Nīlalohita—radiant, slightly smiling—addresses the devas and Dakṣa (Prācetasa) who lie prostrate; the scene emphasizes humility and the Lord’s approachable majesty.
Grace descends upon those who bow in humility; divine compassion transforms conflict into restoration.
Prabhāsa-kṣetra, within the Vastrāpathakṣetra Māhātmya narrative frame.
Praṇāma (prostration) is highlighted as the posture of receiving anugraha (divine favor).