दुर्गादित्येति मे नाम इह देवि भविष्यति । एवमुक्त्वा महादेवि तत्रैवान्तर्दधे रविः । सप्तम्यां रविवारेण दुर्गादित्यं प्रपूजयेत्
durgādityeti me nāma iha devi bhaviṣyati | evamuktvā mahādevi tatraivāntardadhe raviḥ | saptamyāṃ ravivāreṇa durgādityaṃ prapūjayet
„Hier, o Göttin, wird mein Name ‘Durgāditya’ sein.“ Nachdem er dies gesprochen hatte, o Mahādevī, verschwand die Sonne sogleich an eben diesem Ort. Durgāditya soll man am Saptamī (dem siebten Mondtag), an einem Sonntag, verehren.
Sūrya (first sentence), then narration within Īśvara’s discourse
Tirtha: Durgāditya
Type: kshetra
Listener: Ṛṣi assembly (frame implied)
Scene: Sūrya declares: ‘Here my name will be Durgāditya,’ then vanishes (antardhāna). A ritual injunction follows: worship Durgāditya on Saptamī when it falls on Sunday.
Divine presence becomes accessible through named forms and disciplined sacred timing, linking devotion with dharmic order (tithi-vāra).
Durgāditya in Prabhāsa-kṣetra, established by the Sun’s self-designation at that very spot.
Worship Durgāditya specifically on Saptamī that falls on Ravivāra (Sunday).