Adhyaya 170
Dieses Kapitel ist als Unterweisung Īśvaras an Mahādevī gestaltet: Der einsichtige Übende (sudhī) soll zum Ort der Mātṛgaṇas (Scharen der Mütter) gehen und in der Nähe Balādevī verehren. Die zentrale Lehre ist zeitlich und rituell bestimmt: Die Verehrung Balādevīs wird besonders im Monat Śrāvaṇa, zur Śrāvaṇī-Observanz, empfohlen, mit Gaben wie pāyasa (süßer Milchreis), Honig (madhu) und göttlichen Blumen (puṣpa). Die Phalaśruti schließt knapp: Wer diese Verehrung erfolgreich vollzieht, dessen Jahr vergeht in Bequemlichkeit, Wohlergehen und sukha (Glückseligkeit).
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्र मातृगणान्सुधीः । तत्रैव बलदेवीं च नातिदूरे व्यवस्थिताम्
Īśvara sprach: Dann, o Große Göttin, soll der weise Pilger dorthin zur Schar der Muttergöttinnen (Mātṛgaṇa) gehen; und ebendort auch Balādevī aufsuchen, die nicht weit entfernt weilt.
Verse 2
श्रावण्यां श्रावणे मासि यस्तां पूजयते नरः । पायसैर्मधुना वापि दिव्यपुष्पोपहारकैः
Im Monat Śrāvaṇa, am Śrāvaṇī-Tag, wer Sie verehrt mit Gaben wie süßem Milchreis, Honig und Opfergaben göttlicher Blumen—
Verse 3
तस्य वर्षं महादेवि सुखं गच्छेत्सुपूजितम्
Für einen solchen Verehrer, o Mahādevī, vergeht das Jahr in Glück, gesegnet durch rechte und vollzogene Verehrung.
Verse 170
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मातृगणबलदेवीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरशततमोध्यायः
So endet im Śrī Skanda-Mahāpurāṇa — in der Saṃhitā von einundachtzigtausend Versen — im siebten Teil, dem Prabhāsa-Khaṇḍa, und im ersten Abschnitt, dem Māhātmya des heiligen Feldes von Prabhāsa, das hundertundsiebzigste Kapitel mit dem Titel: „Darlegung der Größe der Schar der Mütter und der Baladevī“.