श्रुत्वा शास्त्रं वधूनां जलधिजदयिता वाक्यमाह प्रहस्य । स्वर्गादाहृत्य मुक्तात्रिदशपति वधूश्चातिवीरेण पत्या । आदौ पात्रं सुखानामहममरजिता प्रेयसा तद्वियुक्तानिर्दुष्टा तद्य । तिष्ये प्रियममृतगतं प्राप्नुयां येन चैव
śrutvā śāstraṃ vadhūnāṃ jaladhijadayitā vākyamāha prahasya | svargādāhṛtya muktātridaśapati vadhūścātivīreṇa patyā | ādau pātraṃ sukhānāmahamamarajitā preyasā tadviyuktānirduṣṭā tadya | tiṣye priyamamṛtagataṃ prāpnuyāṃ yena caiva
Als sie den Rat jener himmlischen Frauen vernommen hatte, sprach die Geliebte des aus dem Ozean Geborenen lächelnd: «Selbst die Gemahlinnen des Herrn der Götter, obgleich aus dem Himmel herbeigebracht, wurden von einem überaus heldenhaften Gatten erlöst. Einst war ich ein Gefäß der Freuden, von den Unsterblichen unbezwingbar; doch, vom Geliebten getrennt, bleibe ich makellos. So will ich verweilen, damit ich den Teuren erlange, der zur Unsterblichkeit hingegangen ist.»
Vṛndā (as the responding woman in the narrative)
Type: kshetra
Scene: Vṛndā/Caṇḍibhadra smiles gently while replying to the apsarases; her face shows calm conviction amid austerity; the apsarases appear surprised yet respectful; the riverbank remains quiet.
It elevates steadfast devotion and purity over heavenly pleasures, presenting renunciation as a higher aim than svarga.
The verse is part of the chain of events that culminates in the sanctification of Vṛndāvana near Govardhana.
No explicit ritual is stated; the emphasis is on inner vow-like steadfastness and remaining firm in one’s dharma.